ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο λύκος κι αν εγέρασε…

ΔΕΝ ΒΓΑΖΩ πλέον άκρη με το τι είναι πολιτικώς ορθόν.

Διάβασα πρόσφατα, ότι η πλήρης αγγλική έκδοση των Μύθων του Αισώπου
χαρακτηρίστηκε από τους Αμερικανούς «πολιτικά ανορθόδοξη».

Στην αρχή νόμιζα, ότι το κίνημα της πολιτικής ορθότητας υπερασπίζεται το
δικαίωμα στη μειονεξία.

Μετά, που άρχισαν οι μηνύσεις ­ απίστευτα πολλές μηνύσεις ­ μπερδεύτηκα.

Εξοβελίστηκε τελείως το χιούμορ ­ τα αμορτισέρ της ζωής.

Το πολιτικώς ορθόν έγινε μια περίεργη εξουσία, που ό,τι ξεχωρίζει, το ισιώνει.

Χώθηκε και στην αρχαιότητα.

Έβγαλε τη θεά Αθηνά «μελαψή», τον Σωκράτη «πυγμαίο», και τώρα τον παραμυθά

Αίσωπο «βίαιο, ρατσιστή και σεξουαλικά ύποπτο».

Τι είδους προστασία

είναι αυτή;

Τι είδους ηθική;

Έχω αρχίσει να φοβάμαι.

«Λύκε, λύκε είσ’ εδώ;».

Αλλά το πολιτικώς ορθόν δεν φοβάται τον κακό λύκο.

Τον εξουθενώνει και τον αποκαθιστά, μόνον όταν αξίζει τον οίκτο μας.

Στο δικό του παραμύθι, τα τρία γουρουνάκια, τα εφτά κατσικάκια, η
κοκκινοσκουφίτσα κι όλοι όσοι κακοποιήθηκαν από τον λύκο στα παραδοσιακά
παραμύθια, μαζεύτηκαν έντρομοι στο σπιτάκι του δάσους, γιατί άκουσαν ότι γύρισε.

Όταν ο λύκος τους χτυπάει την πόρτα είναι ένα άθλιο, εξαντλημένο από τις
τύψεις πλάσμα, που ζητάει έλεος.

Τον λυπούνται και τον συγχωρούν.

Ένσταση!

Ο λύκος κι αν εγέρασε κι άσπρισε το μαλλί του, ούτε τη γνώμη άλλαξε, ούτε την
όρεξή του…