Ξαφνικά γέμισε φόβο η ζωή μας

Ο φόβος ήταν το κυρίαρχο συναίσθημα των 75 λεπτών της ομηρείας του. Ο φόβος
που νιώθει εκείνος που τον πιάνουν στον ύπνο. Ο φόβος που αισθάνεται ο
ανίσχυρος μπροστά στον ισχυρό ­ εκείνον με το πιστόλι, το ψαλίδι, το μαχαίρι
και την κουκούλα. Ο φόβος που βιώνει εκείνος που «διευκολύνει» τους εισβολείς
στο σπίτι του ­ αρκεί να του «χαριστούν» η ζωή του παιδιού, της γυναίκας, η
δική του…

Νύχτα τρόμου. Το ζεύγος Παναγιώτη και Ασπασίας Γιαννέλη είδαν ξαφνικά τους τρεις Αλβανούς να εμφανίζονται πάνω από το κρεβάτι τους

ΤΟΝ ακολουθεί εκείνος ο φόβος. Τίποτα πια δεν είναι ίδιο. Αλλά δεν είναι
κυρίαρχο συναίσθημα. Τη θέση του πήρε ο θυμός που σιγά σιγά θέριεψε κι έφερε
μιαν απίστευτη οργή. Κι ύστερα έφερε… μίσος. Ένα απύθμενο μίσος. Τους μισεί,
ομολογεί. Είναι αναγκασμένος τώρα, να «θωρακίσει» τις μπαλκονόπορτες με όποιο
δυνατό τρόπο, να βάλει λάμες και έξτρα ενισχύσεις στην εξώπορτα, να
«κλειδώνει» μισή ώρα μία – μία όλες τις πόρτες πριν πάει για ύπνο και όταν
ξαπλώνει να μην του κολλάει ύπνος!

Πέντε ημέρες αργότερα και ούτε για δευτερόλεπτα δεν έχουν δραπετεύσει από τη
σκέψη του οι σκηνές βίας που έζησε. Δεν νοιάζεται για τα χρήματα ή τα
χρυσαφικά που δεν θα ξαναδεί ο Παναγιώτης Γιαννέλης. Νοιάζεται για κάτι άλλο
που έχασε: την προσωπική του ισορροπία. «Ποτέ δεν είχα σκεφθεί μια τέτοια
πιθανότητα. Άκουγα που μπούκαραν στα σπίτια με τους ενοίκους να κοιμούνται και
τα λεηλατούσαν, αλλά νόμιζα ότι είναι “παραμύθια”, πως το θέμα δεν με
αφορούσε. Ποτέ δεν κλείδωνα ­ η γυναίκα μου το έκανε και με μάλωνε για την
ανεμελιά μου. Στο προηγούμενο σπίτι που ζούσαμε έως το ’91, κοιμόμουν τα
καλοκαίρια στο μπαλκόνι. Δεν είχα σκεφθεί ότι μπορεί να κινδυνεύσω… Και
ξαφνικά γέμισε φόβο η ζωή μας».

ΤΡΕΙΣ ΜΑΣΚΟΦΟΡΟΙ

Ανατριχιάζει και τώρα που το σκέφτεται. Φέρνει στο μυαλό του στιγμή προς
στιγμή τα γεγονότα που ξετυλίχθηκαν ξημερώματα της περασμένης Πέμπτης στο
σπίτι του ­ στην οδό Κυκλάδων 20Β, στην Αγία Παρασκευή ­ και είναι έτοιμος να
κάνει τα πάντα για να μην ξανασυμβούν: «Ξέρετε τι είναι να κοιμάσαι και μέσα
στον ύπνο σου να δεις ξαφνικά τρεις μασκοφόρους πάνω από το κεφάλι σου; Μέσα
στο σπίτι σου, μέσα στην κρεβατοκάμαρά σου; Να κραδαίνουν φονικά όργανα και
εσύ να είσαι ανυπεράσπιστος; Να μην ξέρεις τι σκοπό έχουν, αν θα “πειράξουν”
την κόρη και τη γυναίκα σου, αν στο τέλος σας σκοτώσουν;».

Η ΚΟΡΗ ΤΟΥ

Ούτε που θυμάται πώς αντέδρασε αρχικά και γιατί τον χτύπησαν. Άκουγε την κόρη
του να φωνάζει από το μέσα δωμάτιο και εκείνον με την κάλτσα στο πρόσωπο να
του λέει: «Μη μιλάς, μη μιλάς, μη μιλάς». Μιλούσε φαίνεται, φώναζε. Σταμάτησε
να φωνάζει και να αντιστέκεται όταν καλοξύπνησε και κατάλαβε ότι σε τίποτα δεν
ωφελούσε. Ησύχασε κάπως όταν έφεραν και τη Μαρίνα στη δική τους κρεβατοκάμαρα.
Και τότε αποφάσισε να πάει με τα νερά τους, αφού δεν μπορούσε να τους
εξουδετερώσει: «Κάποιες στιγμές, ο Αλβανός που έψαχνε τα συρτάρια μας στη
σιφονιέρα, άφηνε το όπλο παραδίπλα. Ένιωσα κάτι να με σπρώχνει να το αρπάξω.
Αλλά με συγκράτησε η σκέψη ότι μπορεί να ήταν ψεύτικο ή να μην είχε σφαίρες.
Και τότε θα έβαζα σε μεγαλύτερο κίνδυνο τις γυναίκες… Μετά μας έδεσαν τα
χέρια ­ και να ήθελα δεν μπορούσα τίποτα να κάνω».

ΜΕ ΟΠΛΟ

Ένας 44χρονος άνδρας με τη γυναίκα και την 17χρονη κόρη τους, όμηροι τριών
Αλβανών: δύο 25άρηδων και ενός 17άρη. Βαρύ και «ασήκωτο» του φαίνεται.
Σκέφτεται πως θα μπορούσε να είχε αντιδράσει. Αν είχε λέει, όπλο: «Θα ‘πρεπε
να το είχα κάπου που να μην μπορούν να το βρουν. Και να το πάρω, έστω τη
στιγμή που θα έφευγαν. Θα μπορούσα να τους “ακινητοποιήσω” από το μπαλκόνι
μου, την ώρα που φόρτωναν τα πράγματα και προσπαθούσαν να διαφύγουν με το
αυτοκίνητό μου…».

Την σκέφτεται σοβαρά τώρα την εκδοχή του όπλου. Θα ζητήσει, λέει, από την
Αστυνομία άδεια οπλοφορίας: «Νομίζω ότι δύσκολα θα μου τη δώσουν. Αλλά εγώ θα
τους το ξεκαθαρίσω, μου δώσουν δεν μου δώσουν άδεια, δεν υπάρχει περίπτωση,
εγώ “σιδερικό” θα βρω να αγοράσω…».

«Είναι λύση;» τον ρωτώ. «Είναι και παραείναι» απαντά. «Είναι ζούγκλα η ζωή
μας. Πρέπει να αμυνθούμε στη βία των εισβολέων. Διαφορετικά ας ανοίξουμε τις
πόρτες μας και ας περιμένουμε να μας σκοτώσουν…».

Έκανε τρεις ημέρες να πάει στη δουλειά του. Τώρα, δεν υπάρχει καμία πιθανότητα
να φύγουν για το χωριό τους, το Πεύκο Μεσσηνίας και να αφήσουν «μόνο» του το
σπίτι ή τη Μαρίνα πίσω, όπως έκαναν παλαιότερα: «Η κόρη μου έχει πάθει ισχυρό
σοκ. Όλοι πάθαμε σοκ. Θέλουμε ψυχίατρο πια. Δεν κοιμάμαι πια με τη γυναίκα
μου. Κοιμάται μαζί της η Μαρίνα. Και εγώ σε έναν καναπέ στο σαλόνι…».

ΤΣΙΛΙΕΣ

Φυλάει τσίλιες. Θέλει να τις προστατεύσει ­ όπως δεν μπόρεσε εκείνη τη νύχτα.
Ένα παιδί απέκτησαν οι δυο τους. Και αυτό το σπίτι των 80 τ.μ. Μόχθησαν πολύ
στη ζωή τους. Εκείνος εισπράκτορας στην αρχή, οδηγός πια στα αστικά λεωφορεία
προς Μεσόγεια. Η Ασπασία, τραπεζοκόμος στην κλινική «Κυανούς Σταυρός». Τίποτα
δεν ήταν εύκολο. Ήρεμες καταστάσεις, δίχως μεγάλες εξάρσεις. Αλλά μόνο τώρα
που η καθημερινότητά τους γέμισε τρόμο, καταλαβαίνουν πόση νοστιμιά είχε η ζωή τους…

Η σκέψη που τριβιλίζει το μυαλό του, είναι τι θα έκανε εκ των υστέρων «αν
βίαζαν την κόρη μου. Τρελαίνομαι στην ιδέα. Μου έχει καρφωθεί στο μυαλό ότι αν
είχαν “πειράξει” το κορίτσι, θα έβρισκα ένα όπλο, θα πήγαινα εδώ κοντά στο
Γαργητό που συχνάζουν πολλοί Αλβανοί και θα “καθάριζα” όσους περισσότερους
μπορούσα! Δεν υπάρχει περίπτωση, θα το έκανα… Νομίζω ότι θα ανακουφιζόμουν.
Κι ας κατέστρεφα τη ζωή μου ­ έτσι κι αλλιώς κατεστραμμένη θα ήταν. Ας με
πούνε ρατσιστή και ό,τι άλλο θέλουν. Αυτοί που θα το πούνε, δεν θα έχουν ζήσει
κάτι ανάλογο…».

ΣΑΝ ΝΑ ΜΑΣ ΒΙΑΣΑΝ

Αρνητικά συναισθήματα που γεννά η ενστικτώδης ανάγκη για επιβίωση. Η Μαρίνα
δεν θέλει ούτε να μιλάνε πια γι’ αυτό. Η γυναίκα του τρομάζει με το παραμικρό.
Εκείνος, ακούει θορύβους μέσα στη νύχτα και όλο κοιτάζει από τις γρίλιες
έξω… Όχι, τίποτα δεν είναι ίδιο. Νιώθει «μια τρομερή προσβολή. Τρεις
οπλισμένοι ήρθαν πάνω από τα κρεβάτια μας. Δεν βίασαν τις γυναίκες, αλλά είναι
σαν να μας βίασαν όλους. Παραβίασαν την προσωπική μας ζωή. Μας εξουσίασαν.
Νιώσαμε καταρρακωμένοι, εκμηδενισμένοι, ανυπεράσπιστοι. Μέσα στο ίδιο μας το σπίτι…».

ΑΝΘΡΩΠΟΙ-ΑΡΑΧΝΕΣ. Κινούνται τις νύχτες. Από ταράτσα σε ταράτσα και από
μπαλκόνι σε μπαλκόνι.

Άλλοτε πάλι μπαίνουν σε πολυκατοικίες από την εξώπορτα που οι ένοικοι έχουν
ξεχάσει ανοιχτή.

Αυτές τις μεθόδους χρησιμοποιούσαν οι δυο σπείρες των Αλβανών που σκόρπισαν
τις τελευταίες ημέρες τον τρόμο σε συνοικίες του κέντρου της Αθήνας και στην
Αγία Παρασκευή.

Και στις δυο περιπτώσεις οι δράστες ήταν Αλβανοί. Επίσης αξιωματικοί της
Ασφάλειας εξιχνίασαν μια ληστεία που έγινε σε διαμέρισμα στο Βύρωνα και
δράστης ήταν ένας Ρουμάνος.

Πονοκέφαλος για τους κατοίκους των περιοχών της Κυψέλης, του Παγκρατίου, του
Κολωνού και του Ζωγράφου έχουν γίνει τους τελευταίους μήνες ο Αλβανός Αντρέας
ή Λοντιάν Μιτρούσι ή Αματάι.

Από τις μέχρι τώρα έρευνες προέκυψε ότι το «δίδυμο» έχει διαρρήξει τουλάχιστον
20 διαμερίσματα ανάμεσά τους και το διαμέρισμα του πρώην υπαρχηγού της ΕΛ.ΑΣ.
κ. Κώστα Τασσάκου.

Οι δυο κακοποιοί εισέβαλαν το Σαββατόβραδο στο διαμέρισμα του έκτου ορόφου
πολυκατοικίας στην οδό Ραγκαβή 24 στην Κυψέλη και ακινητοποίησαν τον ιδιοκτήτη
Ευάγγελο Η. Μητσοπέτρου και την μητέρα τους τους έδεσαν χειροπόδαρα, τους
φίμωσαν και άρπαξαν 100.000 δρχ, πέντε χρυσά δακτυλίδια και ένα κινητό
τηλέφωνο. Οι ίδιοι εισέβαλαν στις 13 Φεβρουαρίου στην οδό Ζηνοδότου 7 στο
Παγκράτι την ώρα που ο 76χρονος Αλεξανδρος Ραμαντάνης και η σύζυγός του Ειρήνη
παρακολουθούσαν τηλεόραση. Τους έδεσαν και τους άρπαξαν 150.000 δρχ.

Νύχτα τρόμου από τα μέλη άλλης σπείρας πέρασε τα ξημερώματα της περασμένης
Πέμπτης και η τριμελής οικογένεια του Παναγιώτη Γιαννέλη στην Αγία Παρασκευή.
Οι τρεις Αλβανοί τούς επιτέθηκαν, τους έδεσαν και τους άρπαξαν χρήματα και κοσμήματα.

Όπως προέκυψε από τις έρευνες ένας από τους δράστες είναι ο 23χρονος Αλβανός
Λίτορ Ντρέμπατα.

Θύμα δυο κακοποιών, οι οποίοι την χτύπησαν και την φίμωσαν, έπεσε η Γεωργία
Φιλιππίδου. Η ληστεία έγινε την περασμένη Παρασκευή αργά το βράδυ στην οδό
Στρατονίκης 26 στο Βύρωνα. Από την προανάκριση προέκυψε ότι ένας από τους
δράστες της ληστείας είναι ο 18χρονος Ρουμάνος Κιπριάν Μεργκινεάνου.