[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η ΛΟΓΙΚΗ είναι υπέρ των παρκομέτρων. Το παράδειγμα του αεροδρομίου είναι
χαρακτηριστικό. Όταν το παρκάρισμα ήταν ελεύθερο, πολύ απλά δεν μπορούσες να
παρκάρεις. Όλοι έφερναν το αυτοκίνητό τους και το άφηναν όπου έβρισκαν και για
όσο διάστημα τους ήταν βολικό ­ συνήθως μέχρι να επιστρέψουν από το ταξίδι
τους. Όσοι μάλιστα έκαναν κοινωνικά επιθυμητή χρήση του Ι.Χ. τους ­ μετέφεραν
δηλαδή έναν δικό τους άνθρωπο και έφευγαν ύστερα από λίγη ώρα ­ συνήθως
κατέληγαν και με μια κλήση της Τροχαίας, γιατί βέβαια ήταν υποχρεωμένοι να
παρκάρουν παράνομα. Όπερ άτοπον. Η ελευθερία όχι μόνο δεν έλυνε το πρόβλημα,
αλλά πριμοδοτούσε και ανεπιθύμητες συμπεριφορές. Κι αυτά χωρίς να υπολογίζουμε
την εικόνα χάους που επικρατούσε, εικόνα εξευτελιστική για τους πολίτες και
ελάχιστα κολακευτική για τον τουρισμό μας.

Απολύτως ανάλογο είναι και το πρόβλημα της Αθήνας. Ήρκεσε λοιπόν η εφαρμογή
του μέτρου για λίγες μόνο ημέρες προκειμένου να δούμε εντυπωσιακή βελτίωση της
κατάστασης. Θα έπρεπε να το περιμένουμε. Άλλωστε το πρώτο πράγμα που μαθαίνουν
οι πρωτοετείς φοιτητές των Οικονομικών είναι πως ό,τι σπανίζει μπορεί να
αποτιμηθεί σε χρήμα. Και οι θέσεις παρκαρίσματος ασφαλώς σπανίζουν. Δυστυχώς,
στην εποχή μας δεν είναι το μόνο. Όλο και περισσότερο, για παράδειγμα,
σπανίζουν το καλοκαίρι οι θέσεις στις παραλίες της Αττικής. Παρκόμετρα και για
τους ανθρώπους λοιπόν ή αλλιώς οργανωμένες πλαζ, ακριβές για τους έχοντες,
φτηνές για τους υπόλοιπους. Σπανίζει και η ασφάλεια, ιδιωτικές εταιρείες
«σεκιούριτι» λοιπόν, όπως σπανίζει και η παιδεία, ιδιωτικά σχολεία λοιπόν,
φροντιστήρια, ιδιωτικά Πανεπιστήμια. Τίποτα το παράξενο, τίποτα το εξαιρετικό,
τίποτα το ασυνήθιστο για μια ανεπτυγμένη κοινωνία.

Στην πραγματικότητα όμως αυτό που συμβαίνει όλο και περισσότερο είναι ότι
σπανίζουν αγαθά που καλώς ή κακώς είχαμε μάθει ώς σήμερα να θεωρούμε είτε ότι
αποτελούν κοινωνικά δικαιώματα είτε ότι προσφέρονται ελεύθερα σε όλους. Το να
τα αποτιμούμε σε χρήμα λύνει το πρόβλημα της κατανομής τους. Στο ισοζύγιο της
προσφοράς και της ζήτησης εμφανίζονται μόνο όσοι μπορούν να καταβάλουν το
ανάλογο αντίτιμο. Το πραγματικό τίμημα ωστόσο που καταβάλλουμε ως κοινωνία
είναι ότι δημιουργούμε μια πολύ πιο αυστηρή ταξική δομή που αποκλείει μεγάλο
αριθμό πολιτών από μια σειρά κοινωνικών δραστηριοτήτων. Κι αυτό μάς κάνει
όλους φτωχότερους…