[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΕΝΑΜΙΣΗ σχεδόν χρόνο μετά τις εκλογές είναι φανερό ότι η κυβέρνηση αναζητά
επειγόντως να παρουσιάσει εκσυγχρονιστικό δείγμα γραφής. Γιατί βέβαια οι
διακηρύξεις για καινούργια ήθη στα δημόσιά μας πράγματα κινδυνεύουν όλο και
περισσότερο να αποδειχθούν κενές περιεχομένου, στο μέτρο που δεν μπορούν να
μεταφραστούν σε συγκεκριμένες πολιτικές. Αυτό φαίνεται ότι αρχίζουν να το
κατανοούν πλέον και στο Μέγαρο Μαξίμου. Αν είναι να πιστέψουμε τις
κυβερνητικές εξαγγελίες, ο χώρος που έχει επιλεγεί ως το προνομιακό πεδίο
μάχης του εκσυγχρονισμού είναι οι συγκοινωνίες και μάλιστα η Ολυμπιακή Αεροπορία.

Ακούγεται λογικό. Τα συσσωρευμένα προβλήματα δεκαετιών έχουν πείσει και τους
πιο δύσπιστους για την ανάγκη άμεσων παρεμβάσεων. Η κοινή γνώμη άλλωστε,
αγανακτισμένη από την συνδικαλιστική αδιαλλαξία, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα
στηρίξει ριζικές λύσεις ­ έστω και αν είναι επώδυνες. Όλα ωραία και καλά
λοιπόν ­ να μπει το μαχαίρι ως το κόκαλο, όπως φέρεται ότι είπε και ο κ.
Σημίτης. Μόνο που το κόκαλο είναι η ίδια η κυβερνητική πρακτική που θέλει
στους χώρους που είναι ευαίσθητοι πολιτικά και ισχυροί συνδικαλιστικά να
προωθούνται συμφωνίες κάτω από το τραπέζι ­ τα παραδείγματα πέραν της
Ολυμπιακής είναι πιο πολλά από όσα πιστεύουμε ­ για να εξαγοραστεί η εργασιακή
ειρήνη. Όλα αυτά, λέει σήμερα η κυβέρνηση, ανήκουν στο παρελθόν. Γιατί θα
πρέπει να την πιστέψουμε; Ο ένας λόγος φυσικά είναι ότι δεν πάει άλλο. Δεν
πάει όμως πού; Για να μείνουμε στην Ολυμπιακή, λύση είναι να μην παρουσιάζει
ελλείμματα και να μπει τσαλαβουτώντας στον 21ο αιώνα. Λύση όμως ήταν και οι
αλλαγές στην Μπρίτις Αιργουέις που με την ιδιωτικοποίηση παρουσίασε κέρδη
ρεκόρ στην ιστορία της. Παραδόξως σε όλη την συζήτηση η λέξη «ιδιωτικοποίηση» απουσιάζει.

Αυτό βέβαια οφείλεται στην απροθυμία της κυβέρνησης να δει ορισμένα προβλήματα
από μηδενική βάση, να εξετάσει και πόσο μάλλον να προχωρήσει σε τομές και
ανατροπές κατεστημένων αντιλήψεων. Δεν είναι παράλογο. Μετά τις αποτυχίες της
«αλλαγής» του ’81 και του νεοφιλελεύθερου πειράματος του ’90, μοιάζει όλοι μας
να έχουμε κουραστεί από τις επιθέσεις στους ανεμόμυλους. Μας αρκεί να κρατάμε
το κεφάλι πάνω από το νερό. Τσαλαβουτάμε λοιπόν, με την Παιδεία μας να
στηρίζεται στα φροντιστήρια, την Υγεία στα φακελάκια, την Οικονομία σε (κάθε
χρόνο και νέους) φόρους. Τσαλαβουτάμε, αλλά τουλάχιστον υπάρχουμε…