ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο χρόνος είναι λίγος…

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ της γιαγιάς μου της Αναστασίας, της μόνης που γνώρισα, ήταν η πρώτη
μεγάλη απώλεια στη ζωή μου. Έφυγε ξαφνικά και τότε μόνο συνειδητοποίησα ότι
δεν της είχα δείξει ποτέ πόσο πολύ την αγαπούσα, θεωρώντας αρκετό, όπως όλα τα
παιδιά, να απολαμβάνω τόνους από τη δική της ανεξάντλητη αγάπη.

Μετά, η ζωή ξαναπήρε τον συνηθισμένο ρυθμό της και το μεγάλο μάθημα ξεχάστηκε
­ έτσι δεν γίνεται πάντα;

Ξεχνάμε και ξαναθυμόμαστε κάθε φορά που κάποιος φεύγει από τον κόσμο μας, με
όποιο τρόπο. Όταν η απουσία αποκτά οντότητα δυνατότερη από την παρουσία. Όταν
όλες σου οι επιθυμίες στριμώχνονται συντριπτικά ανάμεσα σε δυο λέξεις: ΠΟΤΕ ΠΙΑ.

Λόγια που δεν ειπώθηκαν. Χάδια που δεν δόθηκαν. Το γράμμα που δεν έστειλες.
Απόπειρες επικοινωνίας που έμειναν στις προθέσεις, αγγίγματα που αφέθηκαν να
κρέμονται στον αέρα, τραγούδι που δεν τραγουδήθηκε στην ώρα του.

Κι ύστερα είναι πολύ αργά πια να το τραγουδήσεις, γιατί ο μοναδικός αποδέκτης
του δεν είναι πια εκεί. Τα σκέφτομαι όλα αυτά τώρα που έφυγε και ο Τάκης και
κοιτάζω το άδειο γραφείο απέναντί μου.

Θέλω να ζητήσω συγγνώμη. Λυπάμαι για όσα δεν έκανα και για όσα δεν είπα. Όχι
μόνο στον Τάκη. Στη μάνα μου, στον πατέρα, στους φίλους, που δεν υπάρχουν πια,
στους έρωτες που πέρασαν, σε όσους υπάρχουν ακόμη στη ζωή μου.

Σήμερα κιάλας θα πάω ν’ αγκαλιάσω αυτούς που αγαπάω, θα φέρω γλυκά στους
φίλους στο γραφείο, θα στείλω τα γράμματα που υπόσχομαι εδώ και καιρό. Και θα
σου φέρω και σένα εκείνες τις ανεμώνες που σου χρωστάω.

Υπάρχει λιγότερος χρόνος απ’ όσο νομίζουμε…