Και εγώ δεν το περίμενα

Ο Χρήστος Πετρόπουλος (δεξιά, με το Νο 7) είχε όνειρα όταν άρχιζε, όχι όμως για την Α1 κατηγορία. Τώρα τα όνειρά του περνούν τα σύνορα

ΣΕ ΜΙΑ εποχή που οι μπασκετμπολίστες αποτελούν επίλεκτα μέλη του ελληνικού
σταρ σύστεμ, υπάρχουν μερικά παιδιά στην Α1 που μας θυμίζουν ότι το άθλημα
είναι λαϊκό. Ένα από αυτά και μάλλον ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά
παραδείγματα, είναι ο Χρήστος Πετρόπουλος. Ο «τσαμπουκάς» του Ηρακλείου, που
προχθές κόντρα στον Ολυμπιακό ήταν ο παίκτης που οδήγησε την ομάδα του στην
πιο μεγάλη νίκη στην ιστορία της. Ο 27χρονος Ηλιουπολίτης, που είναι
αναμφισβήτητα ένας από τους καλύτερους πρωτοεμφανιζόμενους παίκτες της
κατηγορίας και, αν στο δικό μας All star game είχαμε και «ρούκι-γκέιμ», θα
είχε σίγουρα μια θέση.

«Υπήρχε πάντα η αισιοδοξία ότι μπορεί να έκανα καριέρα, όμως τα όνειρα μου δεν
έφταναν σε επίπεδο Α1 κατηγορίας. Όχι τόσο ψηλά. Δεν είναι ότι δεν πίστευα
στον εαυτό μου, αλλά θεωρούσα ότι ήταν δύσκολα. Ίσως και να μην ήθελα να βάλω
τον πιο ψηλό στόχο και να προτιμούσα μέσα από τη δουλειά να φθάσουν εκεί που
θα μου άξιζε βάση αυτής» λέει ο Χρήστος Πετρόπουλος, που ξεκίνησε την καριέρα
του στη Μεσόγειο.

Η ομάδα της Ηλιούπολης στα νηπιακά της χρόνια δεν είχε την πολυτέλεια να
δημιουργήσει και να συντηρήσει παιδικό τμήμα και έτσι ο ταλαντούχος πιτσιρικάς
είχε θέση στο εφηβικό τμήμα! Παράλληλα, οι ανάγκες της εξαμελούς οικογένειας,
τον είχαν οδηγήσει στο να βοηθά τον πατέρα του στις οικοδομές, όπου δούλευε.
Μια μέρα μάλιστα, ο ασβέστης που έπεσε στο μάτι του λίγο έλειψε να του
δημιουργήσει σοβαρή ζημιά. «Έχω μια πολύ μικρή απώλεια όρασης, που νομίζω ότι
δεν είναι πλέον άξια αναφοράς. Σαν ασθενή αστιγματισμό, θα την χαρακτήριζα»
εξηγεί ο Πετρόπουλος, που έκανε νωρίς το άλμα στην Α2, αλλά λίγο έλειψε να
«χαθεί» σε αυτήν.

«Είχα την ευκαιρία να πάω στον Παπάγου, όμως οι δοκιμές από τον Περικλή
Ταυρόπουλο κράτησαν πολύ και η ομάδα μου, η Μεσόγειος, αντιτάχθηκε καθώς δεν
μπορούσε κανείς να αποκλείσει έναν τραυματισμό μου. Τελικά πήγα στον Ηλυσιακό,
κάνοντας το πρώτο βήμα».

­ Ανησύχησες, ότι κάπου εκεί θα χανόσουν. Έμεινες πολλά χρόνια;

«Ναι. Πίστευα ότι κάπου χάθηκε το όνειρο. Νόμισα ότι το τρένο άρχισε να φεύγει
και πως ποτέ δεν θα ανέβαινα σε αυτό. Έμεινα για μεγάλο διάστημα στον
Ηλυσιακό. Όμως η μεταγραφή μου στο Μίλωνα με βοήθησε να δείξω περισσότερα τα
όποια προσόντα έχω. Ο προπονητής μου, Γιώργος Καλαφατάκης, μου έδωσε την
ευκαιρία και με βοήθησε σημαντικά, με τη μεταγραφή μου στο Ηράκλειο».

­ Εκτός από την αγωνιστική ανησυχία, την ανησυχία καριέρας, υπήρχε και το
άγχος για τα προς το ζην;

«Ευτυχώς, όταν είσαι μικρός, δεν τα σκέφτεσαι αυτά. Μπορεί αν συνέχιζα σε αυτό
το επίπεδο, να έφτανε η ημέρα που θα σταματούσα το μπάσκετ και ξαφνικά να
αναρωτιόμουν “και τώρα τι κάνουμε;”, “Τι κέρδισες τόσα χρόνια;”. Το μπάσκετ
ήταν και είναι για εμένα διασκέδαση και ευτυχώς δεν μπήκα σε τέτοιους προβληματισμούς».

­ Περίμενες στην αρχή της σεζόν ότι το Ηράκλειο θα έφθανε τόσο ψηλά;

«Μπορεί να λέγαμε ότι βασικός στόχος μας ήταν η σωτηρία, όμως μέσα μας
πιστεύαμε ότι μπορούσαμε κάτι παραπάνω».

­ Είθισται να γίνεται η ερώτηση περί μυστικού για την επιτυχία.

«Δεν υπάρχουν μυστικά. Έχουμε πολύ καλό κλίμα. Δουλεύουμε σαν οικογένεια και
με μεγάλη όρεξη, παρότι στην ομάδα υπάρχουν παιδιά με πολλές εμπειρίες».

­ Θρίαμβος επί του Ολυμπιακού. Και ύστερα από αυτό, τι άλλο;

«Ο στόχος μας είναι η Ευρώπη και από εκεί και πέρα ό,τι παραπάνω πετύχουμε σε
νίκες είναι προς όφελος της ομάδας και των μελών της. Κερδίζουμε εμπειρίες,
μας σέβονται περισσότερο».

­ Μέσα πάτε καλά. 11-0 στο Λίντο, όμως εκτός έδρας οι ήττες είναι σαρωτικές.

«Ίσως, όπως είπε και ο κόουτς, η δύναμη μας στο Λίντο μάς δημιουργεί την
ψευδαίσθηση του ισχυρού. Υποτιμάμε τη δύναμη του αντίπαλου μας στην έδρα του
και δεν αποδίδουμε σύμφωνα με τις δυνατότητές μας.