[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Αν πρέπει να πιστεύουμε όσα διαβάζουμε τον τελευταίο καιρό, φαίνεται ότι στην
Ελλάδα βρίσκεται σε εξέλιξη μια σύγκρουση συνωμοσιών. Η πρώτη εξ αυτών ­ θα
την ονομάσουμε κεντροαριστερή ­ έχει ως στόχο να εξαφανίσει την εκπομπή της
Μαλβίνας και εκπορεύεται από το Μέγαρο Μαξίμου με τη συμπαράσταση του
Συνασπισμού. Η δεύτερη ­ θα την ονομάσουμε αριστεροδεξιά ­ εκπορεύεται από τα
κόμματα της αντιπολίτευσης και έχει ως στόχο να ακυρώσει τη λειτουργία του
Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου.

Στην πραγματικότητα έχουμε την αποθέωση του γελοίου. Αλλά και την εμφάνιση
εκείνων ακριβώς των προβλημάτων που προκύπτουν από την ψευδαίσθηση ότι
μπορούμε με κάποιους κανόνες να διασφαλίσουμε τη «σωστή» ­ ό,τι μπορεί να
σημαίνει κάτι τέτοιο ­ λειτουργία της τηλεόρασης. Τι πρόκειται ­ για
παράδειγμα ­ να κρίνει το ΕΣΡ; Το αν η Μαλβίνα είπε τον πατέρα του κ. Σωμερίτη
δωσίλογο ή αν αντιθέτως αποκάλεσε τον ίδιο τον κ. Σωμερίτη παχύδερμο; Και αν
με κάποιο τρόπο ξεμπλέξει αυτό το ζήτημα, εν συνεχεία θα κρίνει τι; Το αν
είναι συκοφαντικό το δωσίλογος ή ­ στα πλαίσια της σάτιρας φυσικά ­ το αν
είναι υβριστικό το παχύδερμο;

Με όλο τον σεβασμό προς τα αξιότιμα μέλη της Επιτροπής, βασίμως θα μπορούσε να
υποστηρίξει κανείς ότι αυτά είναι θέματα που μόνο ένα δικαστήριο θα μπορούσε
να κρίνει. Πόσο μάλλον που τα μέλη της Επιτροπής ­ διορισμένοι από τα κόμματα
έτσι κι αλλιώς ­ έδειξαν ότι η κρίση τους δεν είναι άμοιρη της κομματικής τους
τοποθέτησης. Και αν με κάποιο τρόπο υποθέσουμε πως όλα αυτά λύνονται, μετά το
ΕΣΡ αποφασίζει τι; Ο κ. Σωμερίτης ζητά ανασκευή ­ ανασκευάζει όμως όποιος
παραδέχεται ότι έσφαλε, κάτι που στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν ισχύει.

Μπορεί λοιπόν να διεκδικήσει να εκφράσει την άποψή του από τηλεοράσεως και ο
κ. Σωμερίτης (ο ίδιος ή με… κάρτα, αδιάφορο), τίποτα δεν εμποδίζει όμως και
την Μαλβίνα να επαναλάβει τη δική της ­ τουλάχιστον ως την εκδίκαση της
υπόθεσης. Όπερ, άτοπον. Που σημαίνει για πολλούς εξ ημών ότι η όλη ιστορία θα
είχε εξελιχθεί πολύ καλύτερα για τα δημόσια μας πράγματα αν είχε εξ αρχής
αφεθεί στην κρίση των δικαστηρίων. Θα είχαμε χάσει τη φάρσα, πολλοί άλλοι όμως
δεν θα είχαν χάσει και τη σοβαρότητά τους…