ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Χωρίς καρδιά

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ μερικά εκατοστά. Το τάιζαν καθημερινά. Του έδιναν φιλάκια. Κι αυτό
ανταποκρινόταν. Οι ημέρες περνούσαν και το ψαράκι μεγάλωνε. Έγινε ένας
υπέροχος κοκκωβιός, που ζούσε στην ολοκάθαρη γυάλα του. Μπορούσαν να ακούσουν
και αυτούς τους υπόκωφους θορύβους του νερού. Αρκεί η μηχανολογική εγκατάσταση
να είναι κατάλληλη. Ο ήχος έμοιαζε μ’ εκείνον του υπερηχογράφου. Εγκλωβισμένο
στο στενό χώρο μιάς οθόνης ηλεκτρονικού υπολογιστή. Περικυκλωμένο από σύρματα,
πλακέτες, δισκέτες και ηλεκτρισμό, δεν είναι τίποτα άλλο παρά κατασκεύασμα
ενός επαγγελματία προγραμματιστή. Και δεν προσφέρει περισσότερα από την
ψευδαίσθηση μιάς «ζωντανής» συντροφιάς τις ατέλειωτες και ανιαρές ώρες
εργασίας με την επεξεργασία κειμένων, τις διορθώσεις, τα λογιστικά.

Αν και με τα κατάλληλα κλικ στο πληκτρολόγιο το ψαράκι κάνει πολλές κινήσεις,
δεν παύουν να είναι επαναλαμβανόμενες. Οι αντιδράσεις του προγραμματισμένες. Ο
θυμός του κατασκευασμένος. Το ίδιο συμβαίνει και με το γατάκι που βρήκε
γραμματέας μεγάλης εταιρείας στο Ίντερνετ. Το μάζεψε γιατί της φάνηκε
αδέσποτο.

Αργότερα βρήκε ένα σκυλάκι σε ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι. Μόνο που αυτό ήταν
απρόβλεπτο.

Την ώρα που αυτή έκλεινε ραντεβού για τον εργοδότη της ή δεχόταν τους
επισκέπτες στον προθάλαμο του διευθυντικού γραφείου, το σκυλάκι άρχιζε να
ουρλιάζει γιατί πεινούσε, ήθελε παιχνίδια χάδια ή πιπί. Αγανάκτησε με τον
ηλεκτρονικό φίλο της και τι έκανε; Έβγαλε την μπαταρία του.

Βέβαια, αν ήταν αληθινό δεν θα έβγαζε την καρδιά του. Γι’ αυτό ίσως επέλεξε
ένα όν που δεν έχει καρδιά…