Κλείνω τα αυτιά μου στις βρισιές

Η Αντωνία Κόκοτου επί τω… έργω (ως επόπτης) στο γήπεδο του Αθηναϊκού

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 12 χρόνια, τα Σαββατοκύριακά της τα περνάει στα γήπεδα. Από τα
τοπικά πρωταθλήματα έως αυτά της Β’ Εθνικής. Με ήλιο, με βροχή, με κρύο ή με
ζέστη. Τρέχοντας στο χώμα ή στο χόρτο. Και πάντα με μία σφυρίχτρα στο στόμα ή
με το σημαιάκι στο χέρι. Η Αντωνία Κόκοτου διαιτητεύει ποδοσφαιρικούς αγώνες
και είναι η μόνη Ελληνίδα διεθνής διαιτητής, έχοντας το σήμα της ΦΙΦΑ μαζί με
οκτώ άνδρες συναδέλφους της.

Αγνοεί όσους τη βρίζουν στο γήπεδο και κρατά στο μυαλό της τις άσχημες στιγμές
του αγώνα μόνο για μία ημέρα. Ξέρει πριν από το ματς πως θα κάνει λάθη, «όπως
όλοι άλλωστε», αλλά προσπαθεί να κάνει όσο το δυνατόν λιγότερα
φαλτσο-σφυρίγματα και θεωρεί τον εαυτό της έναν από τους λίγους ρομαντικούς
που έχουν απομείνει στα ελληνικά γήπεδα.

Ξεκίνησε να ασχολείται με τη διαιτησία όταν ήταν 15 χρόνων στο Αγρίνιο. Μία
εξαδέλφη της, που ενδιαφερόταν να γίνει διαιτητής, την έστειλε στον τοπικό
σύνδεσμο διαιτητών για να πάρει πληροφορίες. «Η εξαδέλφη μου δεν πήγε ποτέ.
Εγώ όμως κόλλησα», θυμάται η 26χρονη υπάλληλος στην Αγροτική Τράπεζα.

Στα παιδικά της μάτια, ο διαιτητής ήταν μία μορφή που τη γοήτευε. «Ήταν ο
πραγματικός άρχοντας του αγώνα. Ο δικαστής, που απέδιδε δικαιοσύνη. Αυτός που
προστάτευε τους παίκτες και την έκβαση του ματς. Χωρίς τον διαιτητή δεν
μπορούσε να γίνει το παιχνίδι».

Στο Αγρίνιο, από την αρχή τής φέρθηκαν με ζεστασιά. Ξεκίνησε από τα τοπικά
πρωταθλήματα, έγινε μέλος στο σύνδεσμο και σιγά σιγά άρχισε να «ανεβαίνει τα
σκαλιά», από τη μία κατηγορία στην άλλη. Εδώ και λίγα χρόνια είναι διαιτητής
σε αγώνες Γ’ Εθνικής και βοηθός διαιτητή στη Β’ Εθνική. Έχοντας όλα τα τυπικά
προσόντα για να φτάσει στην Α’ Εθνική, δεν αποκλείεται να συμβεί κάποια ημέρα.
Αφού πρώτα ­ ίσως τον Μάρτιο ­ διαιτητεύσει σε γυναικείο αγώνα στο εξωτερικό,
σε επίπεδο συλλόγων ή εθνικών ομάδων. Μαζί με τρεις Ελληνίδες συναδέλφους της,
που έχουν το σήμα της ΦΙΦΑ ως βοηθοί διαιτητή, την Χρύσα Μαργαρίτη, την
Κωνσταντίνα Αρβανίτη και την Σοφία Γρυλλάκη.

Αγναντεύει το αγαπημένο της Μπούρτζι, μακριά από την ηχορύπανση και το μποτιλιάρισμα της Αθήνας. Ήταν επιλογή της…

Δυσκολίες έχει αντιμετωπίσει πολλές στη δεύτερη δουλειά της. Όχι μόνον αυτές
που αντιμετωπίζουν οι συνάδελφοί της, αλλά ακόμα περισσότερες, λόγω φύλου. Από
τους υπόλοιπους διαιτητές δεν έχει παράπονα. Ιδίως τους παλιότερους. Την
βοήθησαν και την στήριξαν, αφού πρώτα την συνήθισαν. «Στην αρχή μπορεί να
είναι δύσκολα, όλα όμως είναι θέμα συνήθειας. Ύστερεα από λίγο καιρό, αφού
διαπιστώσουν ότι μπορώ να τα καταφέρω εξίσου καλά με αυτούς, με αποδέχονται ως
ίση. Θέλω να ευχαριστήσω τους συναδέλφους μου, την ΟΔΠΕ και την ΕΠΟ για την
εμπιστοσύνη που μου έχουν δείξει».

Ούτε με τους παίκτες έχει δυσκολίες. «Το επίπεδο των ποδοσφαιριστών έχει
ανέβει πολύ τα τελευταία χρόνια. Και στις μικρές κατηγορίες. Είναι μορφωμένοι
και με αντιμετωπίζουν θετικά». Και αν τους βγάλει κάρτα, δεν διαμαρτύρονται,
γιατί ξέρουν ότι «την έχουν λερωμένη την φωλιά τους».

Το μεγαλύτερο πρόβλημα βρίσκεται στην εξέδρα και το προκαλούν αυτοί οι
ξεροκέφαλοι οπαδοί που πάνε στο γήπεδο για να βρίσουν τους αντιπάλους, τους
ποδοσφαιριστές, τους διαιτητές. «Αυτούς τους αγνοείς όσο μπορείς. Κλείνεις τα
αυτιά σου. Όσο αυτό είναι δυνατόν βέβαια, όταν ένα ολόκληρο γήπεδο σε βρίζει
εν χορώ με τις χειρότερες εκφράσεις για να σε τρομοκρατήσουν. Έτσι με
συμβούλεψαν και οι πιο παλιοί».

Οι βρισιές είναι μέρος της εμπειρίας της Αντωνίας στα γήπεδα. «Μη νομίζεις
βέβαια πως όλοι βρίζουν συνέχεια. Δεν είναι τόσο άσχημα τα πράγματα. Όταν
ξεκίνησα μικρή την διαιτησία, δεν ήξερα τι γινόταν στα γήπεδα. Και δεν πίστευα
όσους μου έλεγαν τις άσχημες στιγμές. Τώρα πια δεν με επηρεάζουν. Μπορεί να το
σκέπτομαι την επόμενη ημέρα και μετά το ξεπερνώ».

ΤΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΑ του χειμώνα της αρέσει να αγναντεύει το Μπούρτζι από την παραλία
του Ναυπλίου και να διαβάζει ό,τι βρει μπροστά της: από εφημερίδες μέχρι
ιατρικά εγχειρίδια. Η Αντωνία Κόκοτου μετακόμισε εκεί πριν από δύο χρόνια,
αφού σπούδασε διεθνολόγος στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Έπρεπε όμως να φύγει από
την ΑΘήνα, γιατί η ηχορρύπανση και το μποτιλιάρισμα της προκαλούσαν «νευρική κρίση».

Η Θάλασσα, η ηρεμία και η ομορφιά της πόλης την έφεραν στο Ναύπλιο, παρ’ όλο
που οι δικοί της θα προτιμούσαν να την έχουν κοντά τους στο Αγρίνιο. Ο πατέρας
της και οι δύο αδελφές της την βλέπουν συχνά στα γήπεδα. Η μητέρα της όμως
ποτέ, γιατί δεν της αρέσει το ποδόσφαιρο.

Μπορεί η ενασχόλησή της με την διαιτησία να την έχει στενοχωρήσει, της έχει
προσφέρει όμως πολύτιμες γνώσεις και εμπειρίες για την υπόλοιπη ζωή της, που
μεγαλώνουν την εκίμησή της για την σφυρίχτρα. «Έμαθα να ελέγχω τα νεύρα μου,
να κρατώ την ψυχραιμία μου, να βρίσκομαι πάντα σε εγρήγορση. Γυρίζω την Ελλάδα
και γνωρίζω κόσμο».

Παρ’ όλο που πιστεύει πως τα λάθη είναι ανθρώπινα και αναπόφευκτα ­ «δεν είναι
ανθρωπίνως δυνατό να τρέχεις επί 90 λεπτά πάνω κάτω και να προλαβαίνεις όλες
τις φάσεις» ­ αντιστέκεται στην ιδέα της χρήσης του βίντεο για την τελική
απόφαση σε μία δύσκολη φάση.

«Η μαγεία του ποδοσφαίρου είναι η συνεχής ροή των φάσεων. Αν το διακόπτεις
κάθε λίγο και λιγάκι για να δεις το βίντεο, καταστρέφεις την ομορφιά του αγώνα».

Θεωρεί πάντως, ότι οι Έλληνες διαιτητές είναι από τους καλύτερους στην Ευρώπη,
με υψηλή τεχνική κατάρτιση και σωστές αποφάσεις. Υστερούν όμως σε δημόσιες
σχέσεις, για αυτό και δεν έχουν τις ίδιες ευκαιρίες με τους ξένους συναδέλφους τους.

ΑΛΗΘΕΙΑ, πόσο εκτιμάται η δυσκολία της δουλειάς του διαιτητή; Διότι σίγουρα,
οι ρέφερι είναι αυτοί που δίνουν εξετάσεις σε κάθε αγώνα και οι αποφάσεις τους
επιβάλλεται να είναι αστραπιαίες. Όμως, το ερώτημα είναι αν όντως είναι καλός
ή τουλάχιστον ικανοποιητικός ο μισθός τους, ύστερα από κάθε αγώνα. Συγκεκριμένα:.

Από τους πλέον χαμηλόμισθους είναι οι Έλληνες διαιτητές στην Ευρώπη. Η αμοιβή
των ρέφερι στη χώρα μας ­ ανά αγώνα ­ αγγίζει τις 65.000 δραχμές και
συγκριτικά με άλλες ομοσπονδίες στην Ευρώπη, είναι σχετικά μικρή.

Αντίθετα, στη Γερμανία φαίνεται πως αναγνωρίζουν καλύτερα από κάθε άλλη χώρα
τη δύσκολη δουλειά του διαιτητή, αφού εκεί η αμοιβή ανά ματς φτάνει τις
629.400 δραχμές!. Οι πιο «αδικημένοι» θεωρούνται αναμφισβήτητα οι Βούλγαροι
διαιτητές, των οποίων το ποσό πληρωμής δεν ξεπερνάει τις 9.200 δραχμές.