ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΚΛΕΖΑΚΟΣ Στο κυνήγι της αδρεναλίνης

Κάθε φορά που περνά την πόρτα της οδού Σοφοκλέους, κατεβάζει τα «ρολά» στον
έξω κόσμο. Εκεί οι ήχοι αποκτούν μια μοναδική διάσταση κι εκείνος μετατρέπεται
σε «παθιασμένο κυνηγό». Αλλά κι όταν οι πόρτες του Χρηματιστηρίου κατεβάζουν
τα δικά τους ρολά, η εσωτερική ροή δεν σταματά, «απλώς ο διακόπτης ρεύματος
βρίσκεται σε αναμονή»! Ένα κουμπί κι όλα πυροδοτούνται…

Ο ΧΡΟΝΟΣ δεν μετρά με τα συνήθη μέτρα και σταθμά για τον πρόεδρο της
χρηματιστηριακής «Metrolife securities S.Α.» Μιχάλη Γκλεζάκο. Χρηματιστής το
πρωί, πανεπιστημιακός δάσκαλος τα απογεύματα, διδάσκεται από την εμπειρία και
διδάσκει «θεωρία μέσα από την πράξη» στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς. Είναι ένας
άνθρωπος σε διαρκή ένταση και δράση. Που πιστεύει ότι «η ζωή δεν είναι
ποσοτικό θέμα». Αλλά χρειάζεται διπλάσιες ώρες για να καλύψει τις ανάγκες
τού… 24ώρου του: «Ο προσωπικός μου δείκτης χρόνου είναι το “2” ­ αν
διαιρέσει κανείς το 48ωρο με το 24ωρο!».

Γρήγοροι βιορυθμοί, προβλέψεις και διαψεύσεις, κυνηγητό χρόνου και χρήματος,
αλλά «ποτέ παράδοση στο χρήμα!» Βαλβίδα ασφαλείας του, άλλωστε, είναι η
ποίηση! Γι’ αυτό και θεωρεί ότι η νεότητα «είναι εσωτερική υπόθεση και όχι ένα
πρόσωπο δίχως ρυτίδες». Το 24ωρο δεν θα ‘χε αξία «δίχως προοπτική, εναλλαγή
και φαντασία». Και η ζωή θα ‘ταν ανούσια δίχως εκπλήξεις…

Ξεκίνησε ως λογιστής πριν από πολλά χρόνια, αλλά γνωρίζοντας πολύ καλά ότι
«καλός λογιστής είναι ο φοβερά σχολαστικός λογιστής» δραπέτευσε από μια
πραγματικότητα που «όφειλα να υπομείνω στωικά!». Επέλεξε να ζει με τη
πιθανότητα, το ρίσκο και την «αδρεναλίνη στα ύψη».

Μια ανάσα προ των πενήντα, ομολογεί πως κρύβει «ένα μεγάλο παιδί» μέσα του και
βιώνει μέσα στο ίδιο 24ωρο την εγρήγορση που απαιτεί το Χρηματιστήριο αλλά και
την αναγκαία χαλάρωση της διδασκαλικής έδρας…». Αταίριαστος για πολλούς,
ιδανικός για εκείνον, ο συνδυασμός. Η ζωή δεν είναι ένας μόνο καθρέφτης…

ΦΛΕΓΕΤΑΙ

Δεν έχει να περιγράψει ένα τυπικό 24ωρο με προκαθορισμένες ώρες «έγερσης,
φαγητού και ύπνου». Μέσα από ένα λόγο με γρήγορες ή ήπιες παραδρομές και
διακυμάνσεις ­ αλλά πάντα συναρπαστικές ­ αφήνεται σε όσα τον κάνουν να
φλέγεται. Το ελκυστικό σημείο, πάντως, της ημέρας του είναι η «κοινή πρωινή
ετοιμασία με τη Φυλλένια και τον Δημήτρη. Η Βάσω, η γυναίκα του, φεύγει λίγο
νωρίτερα. Εγώ θα αφήσω τα παιδιά στο σχολείο και θα ξεκινήσω για το κέντρο…».

ΟΝ LINE

Εκεί, γύρω στις 9, θα βρεθεί στα γραφεία τής οδού Σοφοκλέους 13-15, απέναντι
από το Χρηματιστήριο. Έκανε κτήμα του τη βουή του δρόμου, τις φωνές των
μικροπωλητών, την κίνηση και τα κορναρίσματα. Δεν ενοχλείται, δεν ακούει καν,
ο ήχος που τον συνεπαίρνει είναι ο ήχος της υνεδρίασης, αυτός της Σοφοκλέους.
Εκεί γεύεται την πραγματική γοητεία της συνεδρίασης «κι όχι την αποστειρωμένη
εικόνα της μέσα από το κομπιούτερ». Μέχρι «να πάρει φωτιά» το Χρηματιστήριο
στις 10.45 το πρωί, προηγούνται οι επαφές με πελάτες και συναδέλφους άλλων
χρηματιστηριακών εταιρειών, η ενημέρωση και η αξιοποίηση κάθε δυνατής
πληροφορίας μέσω κομπιούτερ, τηλεφώνου αλλά και των ειδικών ταχύτατων δικτύων
που δείχνουν «σε πραγματικό χρόνο όλες τις εξελίξεις στις διεθνείς
χρηματιστηριακές αγορές. Όλα είναι «on line», για να πάρεις τον παλμό της
ημέρας. Έτσι μπορείς να κάνεις εκτιμήσεις και προβλέψεις…».

Στο τρίωρο της συνεδρίασης αποσυντονίζεται από τον έξω κόσμο. «Δεν χρειάζεται
καν προσπάθεια, αφομοιώνεσαι, ξεχνιέσαι, το στοιχείο του κυνηγού είναι
κυρίαρχο, γίνομαι κυνηγός, ένας παθιασμένος κυνηγός!». Δεν είναι το ψυχρό ­
και γοητευτικό ­ στοιχείο της πάλης για το χρήμα αυτό που τόσο τον συναρπάζει:
«Έχει μεγαλύτερη αξία το κυνήγι από το θήραμα, αυτή καθ’ εαυτή η επιτυχής
πρόβλεψη από την αύξηση των δεικτών».

Επτά χιλιάδες πελάτες ­ φυσικά πρόσωπα, μικροεπενδυτές. «Ο προσανατολισμός μας
είναι η “λιανική” κι έχουμε άμεση σχέση με τον μικροεπενδυτή πελάτη. Αυτό
βέβαια αντιστοιχεί σε τζίρο 160 δισ., για το 1997! Μέσα στα τέσσερα χρόνια της
ύπαρξής της η εταιρεία μεγάλωσε τόσο που μας έφερε ευχάριστο… πονοκέφαλο.
Δεν μας επαρκεί πια ο χώρος, ετοιμαζόμαστε για μετεγκατάσταση».

Ο ΠΕΛΑΤΗΣ

Ένα σπίτι, ένα αυτοκίνητο, το ταξίδι ζωής ­ το όνειρο του μικροεπενδυτή. Έναν
τέτοιο πελάτη δεν μπορείς να τον δεις «ψυχρά και υπολογιστικά! Αδυνατώ να
αντισταθμίσω τον άνθρωπο με ένα νούμερο ή το ποσοστό της “προμήθειας”.
Επενδύοντας κανείς χρήματα, επενδύει προσδοκίες. Και αδυνατώ προσωπικά να δω
τη σύμπραξη χρηματιστή-πελάτη σαν ψυχρή σχέση κόστους και απόδοσης. Οι
μικροεπενδυτές απαρνιούνται την κατανάλωση στο παρόν ελπίζοντας ότι θα
απολαύσουν κάτι περισσότερο στο μέλλον. Πάνω στον χρηματιστή ακουμπάνε όνειρα ζωής…».

Ζωή χωρίς λαχτάρα ίσον… τίποτα ­ για τον Μιχάλη Γκλεζάκο. Αν δεν ήταν
χρηματιστής, θα του άρεσε, εξομολογείται, «να ήμουν κοινωνιολόγος, αν ήταν…
αποδοτικό!». Αλλά ακόμη και τα ανθρωπιστικά επαγγέλματα διακρίνονται πια για
τον στείρο επαγγελματισμό τους: «Διανύουμε την εποχή που τα πρόσωπα της
δημόσιας ζωής εκφυλίζονται όλο και περισσότερο ­ από άποψη οντότητας. Οι μύθοι
πέφτουν κι όλα δείχνουν να καταρρέουν. Χάσαμε τη λαχτάρα για το επιθυμητό.
Είναι τέτοιος ο καταναλωτισμός που ανάμεσα στην επιθυμία και την πραγμάτωσή
της δεν μεσολαβεί σχεδόν… τίποτα! Χάνεται η μαγεία, η αδημονία, το όνειρο…».

ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Εκείνος αδημονεί και λαχταρά ακόμη «να διαβάσω όλα εκείνα τα βιβλία που
πλουτίζουν τη βιβλιοθήκη μου, αλλά όχι ακόμη τις γνώσεις μου. Λαχταρώ να βρω
χρόνο… Είμαι άπληστος, θέλω ελεύθερο χρόνο! Να διαβάσω για ανατολικές
θρησκείες, για γλωσσολογία ­ όχι τα εξωτικά αλλά τα εσωτερικά τους στοιχεία,
την προσέγγισή τους στον άνθρωπο. Αγοράζω βιβλία, τα στοιβάζω στα ράφια και
λέω στον εαυτό μου: “θα ‘ρθει η στιγμή που θα τα διαβάσεις!”. Επενδύω σ’ αυτό
το όνειρο».

Αλλά όχι μόνο. «Επενδύει» όσο μπορεί περισσότερο χρόνο στα παιδιά του. «Και τι
δεν θα ‘δινα σήμερα να γυρίσω πίσω τους δείκτες και να ξαναβρεθώ την εποχή που
η Φυλλένια ήταν δύο χρόνων. Την άφησα στα δύο και την ξαναβρήκα στα… πέντε.
Εκεί ήμουν αλλά… απών. Διάβαζα για το διδακτορικό μου. Χτυπούσε εκείνη την
πόρτα και εγώ δεν άνοιγα. Σήμερα, στα 16 της, της ζητάω εγώ… ραντεβού, για
να μιλήσουμε. Έχει πια κι εκείνη τις επιλογές της! Και τις σέβομαι».

ΟΠΩΣ ΕΝΑ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ

Το μυαλό του χρηματιστή λειτουργεί «όπως ένα εργοστάσιο στο οποίο μπαίνουν
πρώτες ύλες και βγαίνουν έτοιμα προϊόντα. Πρώτη ύλη είναι κάθε δυνατή
πληροφορία. Καθετί που θα δημιουργήσει στον εγκέφαλό σου τη λεγόμενη
πιθανολογική κατανομή: πολλά πιθανά ενδεχόμενα ­ με μια διαφορετική πιθανότητα
να συμβεί το καθένα!».

Μέσα στην ίδια μέρα εξελίσσονται χιλιάδες επενδυτικές κινήσεις: «Εισάγεις μια
εντολή αγοράς στο κομπιούτερ και αυτή η εντολή “ψαρεύει” την αντίστοιχη εντολή
πώλησης. Όταν οι όροι είναι οι επιθυμητοί, αυτομάτως γίνεται και η συναλλαγή.
Σε χρόνο μηδενικό…».

Δεν έχουν όλες οι χρηματιστηρικές πράξεις τη γεύση της επιτυχίας. Η αποτυχία
είναι κάποτε η ανταπόδοση του ρίσκου: «Ακόμη και τότε η αδρεναλίνη είναι στα
ύψη, αλλά έχει μια πικρή υφή, μια αίσθηση απογοήτευσης, που ευτυχώς δεν
κρατά… πολύ. Παίρνεις μια βαθιά ανάσα και συνεχίζεις…».

ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

Το Πανεπιστήμιο, αυτό είναι που τον ξεκουράζει. Λατρεύει και αφομοιώνεται με
τις εφηβικές αναζητήσεις και επαναστάσεις «γιατί δίχως αυτές θα ‘ταν τόσο
ανιαρός ο κόσμος! Τα παιδιά επαναστατούν για να ξαναφέρουν ίσως στη μνήμη των
γονιών τους τις δικές τους χαμένες επαναστάσεις…».

Θέλει να πιστεύει ότι έχει κερδίσει «αυτή τη σχέση ειλικρίνειας και
εμπιστοσύνης» με τους φοιτητές του. Θέλει πάντα να μοιράζεται τη χαρά της
επιτυχίας, αλλά και την πίκρα της αποτυχίας με τους ανθρώπους του. Αποζητά
«κοινό ελεύθερο χρόνο» με τη γυναίκα του. Σε στιγμές εσωτερικής φόρτισης και
συναισθηματικής πίεσης αποφορτίζεται γράφοντας στίχους. Είναι πηγαίο αυτό το
εσωτερικό έναυσμα εκτόνωσης. Κι όταν βρίσκει ένα τσαλακωμένο χαρτάκι με
στίχους που τον μέθυσαν παλιά, είναι «λες και ξετυλίγεται ένα φιλμ ­ το
κουβάρι της νιότης μου». Την έζησε ­ και τη ζει ­ τη νιότη, αλλά μελαγχολεί
λιγάκι περισσότερο όσο μεγαλώνει: «Μελαγχολούμε όχι γιατί δεν είμαστε καλά,
αλλά γιατί δεν μπορούμε να μεταφερθούμε στο… τότε». Αλλά αποκτούν και τα
νοερά ταξίδια (μνήμης και απολογισμών) μια ξεχωριστή αξία που μονάχα ο χρόνος προσδίδει…