ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Να πάτε, να πάτε

ΛΕΝΕ ΛΟΙΠΟΝ πως το μόνο που θα ήθελαν θα ήταν να ζούσαν κάπου έξω. Κάπου
αλλού. Να δουλεύουν κάπου αλλού. Σε μια άλλη χώρα, όπου τα πράγματα θα ήταν
καλύτερα, η ζωή πιο εύκολη ­ λένε ­ χωρίς άγχος, χωρίς την ελληνική παράνοια,
όπου οι κόποι τους θα αμείβονταν, όπου θα υπήρχε μιά στοιχειώδης αξιοκρατία.
Εκεί, στην Αγγλία, στην Αμερική, στη Γαλλία, λένε, θα μπορούσε να φανεί η
δουλειά τους, να κάνουν καριέρα, εκτός των άλλων ­ λένε ­ θα περνούσαν σίγουρα
καλύτερα. Θα είχαν να διαλέξουν πώς θα διασκεδάσουν, ανάμεσα σε πολλές
επιλογές και άλλα φαντασμαγορικά, άντε και θα κατέβαιναν ένα μήνα στην Ελλάδα
για διακοπές.

Εκεί, αλλού, στην αλλοδαπή δηλαδή, είναι ο παράδεισος, σύμφωνα με όσα λένε.
Εδώ, αν δεν είναι η κόλαση, είναι κάτι που της μοιάζει πολύ, η Κηφισίας ας
πούμε. Γιατί δεν πάτε λοιπόν; Τι περιμένετε; Ειδική πρόσκληση; Εμπρός. Οι
δρόμοι ανοιχτοί και τα σκυλιά στις πίστες. Λονδίνο, Παρίσι και Σικάγο
αδημονούν. Να μη σας πω και για τη Ρώμη.

Οπότε, να μείνουν εδώ όσοι δεν θέλουν να φύγουν. Όσοι δεν περνούν σώνει και
καλά καλύτερα με τον άψογο προγραμματισμό των Άγγλων, την άρρωστη ζέστη του
καλοκαιριάτικου Παρισιού και τον βαρύ ουρανό έτοιμο να σωριαστεί καταγής στην
επόμενη γωνία. Γιατί είναι πολύ ωραία να πηγαίνεις για ψώνια στην Ευρώπη,
υπέροχα να γυρνάς με αυτοκίνητο από πόλη σε πόλη στην Αμερική, ωραία να περνάς
κάμποσο καιρό κάπου μεταξύ Αργεντινής, Βραζιλιας και Μεξικού και να ξέρεις πως
στην επιστροφή θα φτάσεις στην Ελλάδα. Κι αν είναι τέτοια εποχή, κάπου στον
αέρα θα μυρίσεις το καλοκαίρι. Αν επιμένετε φύγετε, να μη σας κρατάμε.