[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η ΔΙΚΗ στον Κορυδαλλό για την εξέγερση και τον νεκρό, από νωρίς φαινόταν ότι
θα ήταν αναπόφευκτα μια τυπική διαδικασία τουλάχιστον όσον αφορά τον ένοχο
(ήταν ήδη γνωστός), την ποινή (ήταν ήδη ισοβίτης) και τη συνέχεια (ο ένοχος θα
ξαναγυρίσει στο βασίλειό του).

Ο ένοχος ήταν πριν από τους άρχοντες της φυλακής. Φάνηκε αυτό και από τη δίκη
όταν εξηγούσε γιατί μαχαίρωσε έναν μάρτυρα επειδή τον είχε κάποτε λοξοκοιτάξει
ο ανιψιός του!

Ο ένοχος θα είναι και μετά τη δίκη ο άρχοντας στις φυλακές. Αυτό άλλωστε ήταν
και το μόνο που σοβαρά και μεθοδικά διεκδίκησε ­ ξέρετε από πού; Από την
αίθουσα του δικαστηρίου!

Γιατί άλλωστε ο ένοχος μέσα στο δικαστήριο απεκάλυψε απευθυνόμενος σε μάρτυρα
«εγώ ρε σε μαχαίρωσα τότε, γιατί δεν το λες;».

Μηνύματα έστελνε ο ένοχος από τη δίκη προς τις φυλακές και τους φυλακισμένους:
Εκεί θα ‘ρθω και να το ξέρετε, δε μασάω.

Και το χειρότερο; Τι «καλύτερο» μήνυμα προς όλους μέσα στη φυλακή η αρχική
απάντηση (απόγνωση) δικαστικού στον μάρτυρα που ζητούσε εγγυήσεις για να
καταθέσει: «Δεν μπορούμε»…

Η δίκη λοιπόν φαίνεται ότι χρησιμοποιήθηκε περισσότερο από τον ένοχο παρά από
τον όποιο θεσμό δικαιοσύνης.

Να που μ’ έναν θαυμαστό τρόπο είχαμε και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο…

(Λένε ότι ο 27χρονος που δολοφονήθηκε άγρια από τον ένοχο δεν είχε κανέναν
συγγενή. Λένε ακόμη ότι πολλοί μέσα στις φυλακές δεν έχουν πλέον συγγενείς ­
και λόγω εγκατάλειψης. Τότε ­ λένε ­ έρχονται οι άλλοι «συγγενείς» που συνήθως
βρίσκονται εντός των τειχών. Είναι οι άρχοντες, όπως αυτός της ιστορίας μας.
Εμείς τελικά απλώς τους νομιμοποιούμε…).