Μανία με τα κινητά

Κινητή τηλεφωνία. Μια «ασθένεια», από τα συμπτώματα της οποίας είναι αδύνατο να ξεφύγει κανείς

Στρες, ατυχήματα, αγενής συμπεριφορά, θόρυβος… Στη Γαλλία, τα κινητά
τηλέφωνα έχουν γίνει μανία, «η ασθένεια του τέλους του αιώνα», σύμφωνα με
έρευνα του περιοδικού «Εβενεμάν ντι Ζεντί». Μια «ασθένεια», από τα συμπτώματα
της οποίας είναι αδύνατο να ξεφύγει κανείς…

ΤΟ ΚΙΝΗΤΟ τηλέφωνο κυρίευσε τις τσέπες, τις ζώνες, τις γυναικείες τσάντες…
Στους δρόμους, στα καταστήματα, στα καφενεία, παντού βλέπει κανείς άνδρες και
γυναίκες, νέους με τ’ αυτί τους κολλημένο στο μικρό κουτί. Μόνο τον Δεκέμβριο,
την περίοδο των εορτών, καταγράφηκαν στη Γαλλία 860.000 νέοι συνδρομητές.
Σήμερα, 6 εκατομμύρια Γάλλοι έχουν κινητό.

Το κινητό δεν είναι πλέον το «σήμα κατατεθέν» του νεαρού δυναμικού
επιχειρηματικού στελέχους, των αιωνίως βιαστικών που κάνουν επίδειξη με την
τελευταία λέξη της τεχνολογίας. Το κινητό εκδημοκρατίσθηκε, πήρε χαρούμενα
χρώματα, αρέσει σε μητέρες, τεχνίτες, φοιτητές, αγρότες. Ακόμη κι εκείνοι που
πίστευαν ότι δεν θα το χρειάζονταν ποτέ, υποκύπτουν στη γοητεία του. Τα
τελευταία χρόνια, ο αριθμός των χρηστών διπλασιάζεται κάθε χρόνο στη Γαλλία:
1,3 εκατομμύριο στα τέλη του 1995, άνω των 2 εκατομμυρίων στα τέλη του 1996,
5,8 εκατομμύρια στα τέλη του 1997. Σύμφωνα με σφυγμομέτρηση που
πραγματοποιήθηκε το θέρος του 1997, μόνο το 28% των Γάλλων εξακολουθούν να
αντιμετωπίζουν εχθρικά το κινητό.

ΚΑΝΟΝΕΣ ΕΥΓΕΝΕΙΑΣ

Με τη διάδοση αυτού του επικοινωνιακού μέσου, άρχισε να εμφανίζεται κι ένας
κώδικας καλής συμπεριφοράς για τους χρήστες του. «Εφόσον το κινητό διαδίδεται,
αναγκαστικά θα υπάρξουν και κανόνες ευγενείας σχετικά με τη χρήση του», λέει ο
Ντομινίκ Πικάρ, ψυχοκοινωνιολόγος και συγγραφέας ενός βιβλίου περί
«σαβουάρ-βιβρ». «Η ευγένεια εντάσσεται στις θεμελιώδεις ανάγκες μας», τονίζει.
«Όταν εμφανίζεται ένα νέο στοιχείο, ανακατεύουμε τους παλιούς κανόνες για να
ορίσουμε ένα νέο κώδικα. Για παράδειγμα, η έλευση του τηλεφώνου ανατάραξε τους
κανόνες που αφορούσαν τις επισκέψεις καθώς και εκείνους που αφορούσαν την
επικοινωνία μέσω του ταχυδρομείου. Το ίδιο θα συμβεί και με τα κινητά…».

Η ανυπόφορη αγένεια: να επιβάλλεις τις συνομιλίες σου στους άλλους. Οι
αντιδράσεις είναι πολύ έντονες στο τρένο ή σε μια πολυσύχναστη πλαζ, όταν ο
διπλανός σου επιδίδεται σε μια μακρά τηλεφωνική συνομιλία και σε κάνει
λαθρακουστή παρά τη θέλησή σου. Γιατί όμως ενοχλούν τόσο οι άνθρωποι που
τηλεφωνούν περπατώντας ή μπροστά στο ταμείο του σουπερμάρκετ; «Διότι έχει
κανείς την εντύπωση ότι οι άνθρωποι αυτοί επιδεικνύονται δημοσίως», λέει ο
Ντομινίκ Πικάρ. «Το να τηλεφωνείς στη μητέρα σου από ένα κατάστημα είναι σαν
να πηγαίνεις να κάνεις τα ψώνια σου με παντόφλες». Στη Νορβηγία, εστιατόρια
δημιούργησαν ζώνες «χωρίς κινητό». Στα βρετανικά τρένα ορίσθηκαν βαγόνια
«χωρίς κινητό». Και στη Γαλλία, το 58% των Γάλλων υποστηρίζει την απαγόρευση
των κινητών τηλεφώνων στους δημόσιους χώρους ή τη δημιουργία ειδικών ζωνών γι’
αυτά, όπως και για το κάπνισμα.

ΤΟ ΚΙΝΗΤΟ αρέσει κατ’ αρχήν γιατί είναι πρακτικό, γιατί σου επιτρέπει να
κερδίσεις χρόνο. Όταν χρησιμοποιείται σωστά, προσφέρει στο χρήστη ανεκτίμητες
υπηρεσίες. «Εμείς, οι απλοί άνθρωποι, αισθανόμαστε χαμένοι μέσα στον τεράστιο
κόσμο. Το κινητό τηλέφωνο σου επιτρέπει να κρατήσεις την επαφή με τη φυλή σου,
άρα καθησυχάζει», λέει ο κοινωνιολόγος Φρανσίς Ζορεγκιμπερί. «Να ειδοποιείς
την οικογένεια ότι το τρένο έχει καθυστέρηση ή ότι έχεις μπλέξει σε
μποτιλιάρισμα. Να τηλεφωνείς στο συνεργείο όταν το αυτοκίνητο παθαίνει βλάβη.
Να μπορείς να καλέσεις ασθενοφόρο σε περίπτωση δυστυχήματος, ακόμη και να
ρωτήσεις την Τροχαία πού είναι ο δρόμος τον οποίο αναζητείς». Παιδιά που
χάνονται σε δημόσιους χώρους, εμφανίζονται στους υπευθύνους με τον αριθμό του
κινητού του γονιού τους και, μ’ ένα τηλεφωνηματάκι, η οικογένεια
επανασυνδέεται. Μια κοινωνιολογική έρευνα έδειξε πως οι διαζευγμένοι πατέρες,
όταν έχουν τα μέσα, δωρίζουν ένα κινητό στα παιδιά τους για να μπορούν να τους
τηλεφωνούν ελεύθερα, χωρίς να περνούν από τη μητέρα.

Κατά τα φαινόμενα, μέσα σε δέκα χρόνια όλος ο κόσμος θα έχει ένα κινητό. Θα
είναι το ίδιο με το τηλέφωνο του σπιτιού, θα μπορούμε να το παίρνουμε μαζί μας
ή να το αφήνουμε σπίτι. Θα έχουμε τότε τον ίδιο αριθμό τηλεφώνου σε όλη τη ζωή
μας· όπως έχουμε τον ίδιο αριθμό ταυτότητας και τον ίδιο αριθμό φορολογικού μητρώου.