ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Παγόβουνο»

Ας παίξουμε λίγο με την πραγματικότητα… Φανταστείτε λοιπόν ότι σαλπάρει ο
«Τιτανικός». Με όλη τη μεγαλοπρέπεια, τις τυμπανοκρουσίες, για ένα
συναρπαστικό πανάκριβο ταξίδι που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πώς θα
εξελιχθεί. Ούτε εσείς ούτε εμείς. Στην κουπαστή του καταστρώματος έχουν πάρει
θέση και γνέφουν στο πλήθος της προκυμαίας ο πρόεδρος, η πρώην γραμματέας, ο
εισαγγελέας, η Μόνικα (μια Μόνικα, δεν ξέρω), ο Πάπας και κάποιος που καπνίζει
πούρα παρά το πρόβλημα της υγείας του.

Ο πρόεδρος κοιτάει με νόημα τη γραμματέα, αν και εκείνη αποφεύγει το βλέμμα
του και κάνει πως κατεβάζει τη φούστα της, που δεν κατεβαίνει άλλο, αλλά
προσπαθεί. Το βροντερό γέλιο του άντρα με τα πούρα ακούγεται ως βαθιά στη
θάλασσα. Φαίνεται τόσο μεγάλος όσο ο «Τιτανικός». «Απολαμβάνετε το ταξίδι;»
τον ρωτάει ο Πάπας. «Αυτό κάνω χρόνια τώρα», απαντάει εκείνος, ενώ η Μόνικα
(αυτή η Μόνικα που σας έλεγα) βάζει πούδρα μπροστά σε μια κάμερα τηλεοπτικού
καναλιού. Πού βρέθηκε αυτό μέσα στο πλοίο; Ίσως ­ σχολίαζαν κάποιοι ­ μπήκε
μαζί με τον εισαγγελέα. Φοράνε όλοι βραδινά ρούχα, εκτός από τον άνθρωπο με το
πούρο που φοράει στολή, και απολαμβάνουν το κοκτέιλ τους, κουβεντιάζοντας για
ταξίδια και απολαύσεις, ξεχνώντας πως ταξιδεύουν και απολαμβάνουν, ώσπου…
ώσπου κάποιος φωνάζει «παγόβουνο» και το παγόβουνο έρχεται κατά πάνω τους.
Όλοι τότε, ο πρόεδρος, η πρώην γραμματέας, ο εισαγγελέας, η Μόνικα, ο Πάπας
και ο άντρας με τα πούρα γυρίζουν και κοιτάνε τον σκηνοθέτη. Περιμένουν, όπως
είχαν συνεννοηθεί από πριν, να ακούσουν το «Cut». Περιμένουν, κοιτάνε τα χείλη
του, αγωνιούν. Εκείνος όμως έχει απορροφηθεί από τις ειδήσεις της ημέρας. Και
κοιτάει αλλού.