Δύσκολη απόφαση, μα βρήκαμε τον εαυτό μας

«ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ δεν ήθελα να αναπνεύσω, δεν μπορούσα. Πνιγόμουν». Έφυγε. Άφησε τη
δουλειά της στην πολυεθνική βιομηχανία αυτοκινήτων. Βρήκε μια άλλη στη
Ζάκυνθο. Τα χρήματα λιγότερα, η θέση όμως της ταιριάζει περισσότερο. Το κόστος
ζωής είναι φυσικά χαμηλότερο, όμως δεν είναι αυτό. Είναι η ζωή και η ελευθερία
της ­ αυτά δεν πληρώνονται.

Πάνε δύο χρόνια τώρα που ζει μόνιμα στη Ζάκυνθο η Λουκία Πική. Παιδί της πόλης
ήταν πάντα, αλλά ξέφυγε. Η απόφαση δεν ήταν εύκολη. Ο φόβος της αποτυχίας που
συνόδευε την εγκατάσταση σε ένα άγνωστο μέρος, εμπόδισε να γίνει στην ώρα του
το πρώτο βήμα. Δεν την άντεχε άλλο όμως την πόλη. Και αυτό το συναίσθημα
μπορούσε να υπερνικήσει κάθε φόβο.

«Τρεις ώρες κάθε ημέρα τις περνούσα μέσα στ’ αυτοκίνητο για να πάω στη δουλειά
μου. Στο γραφείο, δεν τολμούσα να κοιτάξω προς το παράθυρο. Μαυρίλα. Η δουλειά
δεν με γέμιζε. Πάντα ήθελα να φύγω».

Ο φίλος της ο Δημήτρης, την ακολούθησε ένα χρόνο αργότερα. Παντρεύτηκαν στη
Ζάκυνθο. Άφησε και αυτός τη δουλειά του στην ιδιωτική εταιρεία και εργάζεται
στη Ζάκυνθο ως φωτογράφος. Αμείβεται από εικόνες που πουλάει σε περιοδικά στην
Αθήνα, φωτογραφήσεις για τα ξενοδοχεία, μαθήματα φωτογραφίας που παραδίδει,
κάνοντας και αυτός εκείνο που του αρέσει.

Έφτιαξαν την οικογένειά τους στο νησί. Πριν από έξι μήνες ήρθε στον κόσμο και
ένα παιδί. «Ένα παιδί που δύσκολα θα αποφάσιζα να κάνω στην Αθήνα. Είναι τρέλα
να φέρεις ένα παιδί σ’ αυτή την κόλαση. Μα ούτε κι εγώ θα ήμουν σωστή μητέρα».

Χιλιάδες είναι οι λόγοι που τους έκαναν να αγαπήσουν το νησί και τη ζωή τους
εκεί. «Αυτή η ζεστασιά των ανθρώπων και της καθημερινότητας», όπως λέει
χαμογελώντας η Λουκία. «Περπατάω στους δρόμους και λέω καλημέρα σε 10-15
ανθρώπους. Ξέρω τους γείτονές μου, μιλάμε φιλικά. Στην Αθήνα, ούτε τους ήξερα
ούτε και ήθελα να τους γνωρίσω. Μουτρωμένοι γυρίζαμε όλοι στα σπίτια μας και
κλεινόμασταν μέσα».