ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Το προσωπικό και το πολιτικό

«Στοματικό γραφείο». Ο Κλίντον μοιάζει με τον Κέννεντυ, αλλά θέλει να αποφύγει να μοιάσει στον Νίξον (από την «Ιντιπέντεντ»)…

Το πρόβλημα τίθεται περίπου ως εξής: μπορεί ένας πρόεδρος που έχει έμμονη ιδέα
με τον στοματικό έρωτα να λύσει το Μεσανατολικό;

ΕΝΑ πραγματικό, αντικειμενικό, «λαϊκό» ­ χωρίς παρεξήγηση ­ δικαστήριο θα είχε
πολλούς λόγους να δικάσει τον Μπιλ Κλίντον. Θα μπορούσε να τον δικάσει επειδή
υποστηρίζει ένα τόσο βάρβαρο μέτρο όπως η θανατική ποινή. Επειδή δεν επέτρεψε
να ολοκληρωθεί, ή μάλλον ούτε καν να ξεκινήσει, η φιλόδοξη μεταρρύθμιση του
συστήματος Υγείας που είχε επεξεργαστεί η ίδια η σύζυγός του. Επειδή
συναλλασσόταν με κάθε λογής απατεώνες που υπόσχονταν να χρηματοδοτήσουν το
κόμμα του. Επειδή περιορίστηκε στη μέθοδο της καταστολής για να αντιμετωπίσει
τη μάστιγα των ναρκωτικών. Επειδή δεν ήρε το εμπάργκο κατά της Κούβας και
επέμεινε στη συνεχή ανανέωση του εμπάργκο κατά του Ιράκ, παρ’ όλο που γνώριζε
ότι τέτοιου είδους οικονομικοί αποκλεισμοί πλήττουν τους λαούς και όχι τους δικτάτορες

Ένα αληθινό δικαστήριο θα μπορούσε ακόμη να δικάσει τον αμερικανό πρόεδρο με
την κατηγορία της υποκρισίας. Ένας άνδρας με τόσο ελευθέρια ήθη όσο αυτός θα
έπρεπε να ντρέπεται να κηρύσσει την αποχή των εφήβων από το σεξ. Θα έπρεπε να
αποφεύγει να προωθεί τη λογοκρισία ακόμη και των πιο αθώων ερωτικών σκηνών
στην τηλεόραση. Και ασφαλώς δεν θα έπρεπε ούτε να διανοηθεί να «τιμωρήσει» τις
ανύπαντρες μητέρες για την απρονοησία τους ή την απροσεξία τους, περικόπτοντας
δραστικά τις κρατικές επιδοτήσεις που τους επέτρεπαν να επιβιώνουν.

Το «δικαστήριο» του Κένεθ Σταρ, όμως, που έχει δαπανήσει τα τελευταία χρόνια
30 εκατομμύρια δολλάρια (!) για να πλήξει με οποιονδήποτε τρόπο τον Κλίντον,
δεν ενδιαφέρεται για κανένα απ’ αυτά τα αδικήματα. Για την ακρίβεια, ο
πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών δικαιούται να κάνει όλα τα παραπάνω, κι ακόμη
περισσότερα. Μπορεί να λέει τα πιο επαίσχυντα ψέματα στους πολίτες,
κοιτάζοντάς τους στα μάτια και αφήνοντας μερικές φορές ένα δάκρυ να τρέξει από
τα μάτια του. Μπορεί να δίνει τη μια μέρα υποσχέσεις και την επομένη να τις
καταπατά. Μπορεί να αποσταθεροποιεί και να υπονομεύει άλλες χώρες επειδή δεν
του αρέσουν οι κυβερνήσεις τους. Μπορεί να οπλίζει έναν αιμοσταγή δικτάτορα
και στη συνέχεια να βομβαρδίζει τη χώρα του, σκοτώνοντας αθώες γυναίκες και παιδιά.

Προσοχή, όμως: όταν κάποια επιτροπή του Κονγκρέσου τον ρωτά τι ακριβώς έχει
κάνει με μια υπάλληλο του Λευκού Οίκου, δεν μπορεί να πει ψέματα. Ούτε μπορεί
να ζητήσει από αυτή την υπάλληλο να τηρήσει διακριτική στάση για την όποια
σχέση είχαν, όσο άνιση κι αν ήταν. Αυτό, ναι, είναι έγκλημα. Συνιστά
παρακώλυση δικαιοσύνης. Αποδεικνύει ότι ο πρόεδρος δεν είναι σε θέση να
ασχοληθεί ούτε με την αμερικανική οικονομία ούτε με τις μεγάλες διεθνείς
κρίσεις. Και τιμωρείται με καθαίρεση.

Οι φεμινίστριες νίκησαν: το προσωπικό είναι σήμερα πιο πολιτικό από ποτέ. Το
πολιτικό, όμως, είναι όλο και λιγότερο πολιτικό.