ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Μηδενισμός, σαρκασμός, οργασμός

Γούντυ Άλλεν: «Η οπτική μου για τη ζωή είναι ταυτόχρονα ρομαντική και καταστροφική»

«Ο έρωτας είναι σαν να κερδίζεις το λαχείο: κάτι εξαιρετικά σπάνιο». Γούντυ Άλλεν.

ΜΑΓΙΚΟ αντίδοτο στην κατήφεια, την οκνηρία και τη συνθηκολόγηση του ανθρωπίνου
πνεύματος ­ όπως γράφει η «Φιγκαρό» ­ η τελευταία ταινία αυτού του ιδιοφυούς
ανθρώπου που λέγεται Γούντυ Άλλεν είναι όπως πάντα γεμάτη με απολαυστικές
ατάκες. Μια από τις προδομένες συζύγους του Χάρρυ, του κεντρικού ήρωα που
υποφέρει από αϋπνίες, ημικρανίες και έρπη και ζητά από τις πόρνες να τον
δένουν, να τον κτυπούν και να του κάνουν στοματικό έρωτα («Μ’ αυτή τη σειρά,
παρακαλώ, έχει σημασία»), τον κατηγορεί ότι η ζωή του συμπυκνώνεται στον
μηδενισμό, τον σαρκασμό, τον κυνισμό και τον οργασμό. Για φαντάσου, απαντά
εκείνος. «Αν ζούσα στη Γαλλία, θα μπορούσα μ’ ένα τέτοιο σύνθημα να εκλεγώ βουλευτής!».

Ο σκηνοθέτης δεν ταυτίζεται με τον ήρωά του. «Είμαι πολύ λιγότερο χύμα από τον
Χάρρυ», λέει ο Γούντυ Άλλεν σε συνέντευξή του στη χθεσινή «Λιμπερασιόν». «Δεν
αντιμετωπίζω αναστολές στο γράψιμο, δεν παίρνω ηρεμιστικά και δεν μεθάω σαν
εκείνον. Το πιο εκκεντρικό πράγμα που κάνω είναι να περπατώ στο Σέντραλ Παρκ,
να παίζω κλαρινέτο και να ακούω τη μάνα μου να παραπονιέται. Δεν έχω σκοτεινές
πλευρές: δουλεύω, τρώω, πηγαίνω στο θέατρο και παρακολουθώ αγώνες μπάσκετ». Η
κωμική του πλευρά προκύπτει από τις δυσκολίες της καθημερινής ζωής. Δυσκολίες,
όμως, που υπερτιμώνται και διογκώνονται. «Νομίζουμε πως διάφορα πράγματα μας
βασανίζουν ώσπου μια μέρα ξυπνάμε με μια μικρή σκιά στους πνεύμονες και τη
στιγμή εκείνη, αντιμέτωποι με τον θάνατο, συνειδητοποιούμε πόσο ευτυχισμένοι
ήμασταν μέχρι τότε».

Ο Χάρρυ είναι σεξομανής, θέλει να κοιμηθεί με κάθε γυναίκα που βλέπει μπροστά
του και αδυνατεί να διατηρήσει μια μόνιμη σχέση. Παιδί της τηλεόρασης και των
ψυχολογικών προβλημάτων ­ αντίθετα με τον Τσάρλυ Τσάπλιν που ήταν παιδί της
μεταβιομηχανικής επανάστασης ­ ο δημιουργός του ενδιαφέρεται για τις
«εσωτερικές κινήσεις». Τον διασκεδάζει ιδιαίτερα να βλέπει έναν τύπο να
υποφέρει επειδή ερωτεύθηκε τη γυναίκα του καλύτερού του φίλου. Εξήντα δύο ετών
πια, συνεχίζει να πιστεύει ότι κάθε σχέση είναι καταδικασμένη να αποτύχει;
«Ναι, απ’ ό,τι φαίνεται ο νόμος της εντροπίας έχει πολλές εφαρμογές: οι
πολιτισμοί καταρρέουν και αποσυντίθενται, τα ανθρώπινα σώματα εκφυλίζονται και
ολόκληρη η ανθρωπότητα πολύ πιθανόν θα εξαφανιστεί. Αυτή είναι η ουσιαστική
σύνοψη των εμπειριών μας».

Ο δημοσιογράφος της γαλλικής εφημερίδας εκφράζει την έκπληξή του για τον
άνθρωπο που έχει απέναντί του. Τα λόγια του σκηνοθέτη κυλούν μελαγχολικά και
πότε-πότε διακόπτονται από ένα αβέβαιο χαμόγελο. Η συνάντηση διαδραματίζεται
εν μέσω ψιθύρων, όχι κραυγών. Το δράμα του κωμικού ηθοποιού να είναι άραγε ότι
δεν τον παίρνουν ποτέ στα σοβαρά; «Πολλές φορές οι θεατές με παίρνουν
υπερβολικά στα σοβαρά όταν εγώ θέλω απλώς να σαχλαμαρίσω. Οι αντιδράσεις του
κοινού μπορεί να γίνουν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ ­ γεμάτο πάθος, στοργή, φθόνο,
ζήλεια και οργή…».