ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μην καταριέστε τα κομπιούτερ

ΑΚΟΥΩ τελευταία να πληθαίνουν οι φωνές που «καταριούνται» τα κομπιούτερ, αυτές
που προδικάζουν και προφητεύουν έναν ηλεκτρονικό αιώνα γυμνό από συναίσθημα
και ανθρωπιά και αναρωτιέμαι μήπως απλώς φοβούνται αυτό που δεν γνωρίζουν.

Θυμάμαι και τη δική μου επιφυλακτικότητα να μπω στο ρεύμα της Πληροφορικής
πριν από δέκα χρόνια, όταν ο τότε διευθυντής μου προσπαθούσε να με πείσει να
εγκαταλείψω τη γραφομηχανή και να καθήσω μπροστά στην οθόνη. Όταν τα κατάφερε,
φευ! Η οθόνη αυτή έγινε ο «κονδυλο-φόρος» της σκέψης μου, ο αχώριστος
σύντροφός μου στο γραφείο. Η γαλαζωπή της λάμψη στο σκοτάδι του σαλονιού το
βράδυ, μου δίνει την απαραίτητη ηρεμία πριν από τη δημιουργία.

Τα παιδιά μαζεύτηκαν Σάββατο βράδυ με τους φίλους τους να χαζέψουν το
«μηχάνημα της μαμάς» και βρεθήκαμε τελικά ­ μικροί και μεγάλοι ­ να
απολαμβάνουμε μαγεμένοι από το CD ROM του Άτλαντα τις ομορφιές και τη μουσική
της Λατινικής Αμερικής, να περιδιαβαίνουμε από ένα άλλο στις αίθουσες του
Λούβρου, να ψάχνουμε ­ σαν παιχνίδι ­ πληροφορίες από την «Μπριτάνικα». Και
πού είμαστε ακόμα…

«Θα αδειάσουν, βρε παιδιά, πια οι βιβλιοθήκες;» ρώτησε ένας μπαμπάς. Όχι ­
σκέφθηκα ­ το βιβλίο θα κρατήσει πάντα τη δική του ξεχωριστή γοητεία, όπως την
κράτησε το θέατρο όταν αναπτύχθηκε η Έβδομη Τέχνη. Και ο άνθρωπος θα κρατήσει
πάντα για τον εαυτό του έναντι των ηλεκτρονικών υπολογιστών αυτό το
πλεονέκτημα που ο φιλόσοφος Καστοριάδης θεωρούσε ότι διαφοροποιούσε τον
άνθρωπο από τα ζώα: τη φαντασία.

Πόσο μακριά βρίσκονται από αυτό που είναι ήδη πραγματικότητα όσοι πολεμούν
ακόμα το καινούργιο, το συνειδητοποίησα αυτή μόλις την εβδομάδα. Όταν
σταματήσαμε για εμφιαλωμένο νερό σε ένα περίπτερο δίπλα στην Ευαγγελίστρια
στον Πειραιά. Μόλις πληρώσαμε, ο 35χρονος περιπτεράς άνοιξε ένα «λάπτοπ» και
διέγραψε το εμπόρευμα από το στοκ του! «Μου είναι χρήσιμο», είπε απλά,
αντικρύζοντας τα έκπληκτα βλέμματά μας. Ο περιπτεράς είχε μπει πιο εύκολα από
μερικούς διανοουμενίζοντες στο πνεύμα της νέας εποχής.