«Είναι πάντα ο Ανδρέας μου…»

Η διάσωση. Ο πυροσβέστης Παναγιώτης Νίκας, που απεγκλώβισε τον μικρό Ανδρέα, δηλώνει πως το παιδί κι αυτός έχουν πια μια μοναδική σχέση «που δεν σβήνεται, δεν ξεχνιέται, δεν χάνεται ποτέ…»

Ήταν μεσάνυχτα της 16ης Ιουνίου του 1995. Ολόκληρη Ελλάδα είχε στραμμένα τα
μάτια πάνω στον πυροσβέστη Παναγιώτη Νίκα, τις ατέλειωτες ώρες που μαζί με
τους συναδέλφους του προσπαθούσε να απεγκλωβίσει τον μικρό Ανδρέα από τα
ερείπια της ρημαγμένης πολυκατοικίας στο σεισμόπληκτο Αίγιο. Η ανάσα όλων ήταν
σφιγμένη, καθώς παρακολουθούσαν τον αγώνα, λεπτό προς λεπτό, μέσω των
«απευθείας συνδέσεων» των τηλεοπτικών καναλιών.

ΥΣΤΕΡΑ, ήρθε η γαλήνη: η σωτηρία του παιδιού. Και ο προσωπικός θρίαμβος του
Παναγιώτη. «Ηρωικό πυροσβέστη» τον αποκαλούσαν οι τίτλοι των εφημερίδων. Οι
συνεντεύξεις έδιναν κι έπαιρναν και το Πυροσβεστικό Σώμα παρασημοφορήθηκε από
τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλο. Από τότε πέρασαν σχεδόν τρία
χρόνια. Ο μικρός Ανδρέας μεγάλωσε, οι πληγές στο Αίγιο άρχισαν να επουλώνονται
και ο Παναγιώτης μετατέθηκε στη Κρήτη. Η ζωή έμοιαζε να έχει ξαναγύρισει στους
κανονικούς της ρυθμούς. «Δεν είναι έτσι, όμως», λέει κατηγορηματικά ο
Παναγιώτης. Η ζωή μου άλλαξε έκτοτε διά παντός, από τρεις λέξεις που μου
ψιθύρισε ο Ανδρέας μόλις καταφέραμε να τον βγάλουμε έξω: «Σ’ ευχαριστώ, φίλε Παναγιώτη…».

Διοικητής σήμερα στη νεοϊδρυθείσα Πυροσβεστική Υπηρεσία της Ιεράπετρας Κρήτης,
ο Παναγιώτης Νίκας βουρκώνει από συγκίνηση μόλις θυμηθεί τα παλιά. Δεν δέχεται
όμως επ’ουδενί ότι έγινε ήρωας με τη θαρραλέα δράση του στο Αίγιο, τις ημέρες
του μεγάλου καταστροφικού σεισμού: «Δεν είμαι ήρωας. Πυροσβέστης είμαι. Κι
αυτό τα περικλείει όλα, νομίζω. Ό, τι έκανα ήταν υποχρέωσή μου». Σταματάει
λίγο. «Εξάλλου, είχα ιδιαίτερη ευαισθησία σε εκείνη την καταστροφή που είχε
γίνει στο Αίγιο. Κι εγώ κατάγομαι από σεισμόπληκτη περιοχή ­ την Καλαμάτα. Οι
δικοί μου κι εγώ είχαμε πληγεί τότε. Στο Αίγιο, λοιπόν, ήταν σαν να έβλεπα τον
εαυτό μου και τους δικούς μου πολύ αγαπημένους ανθρώπους στα τρομαγμένα,
τραγικά πρόσωπα των πληγέντων».

«Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΟΥ…»

Ο Παναγιώτης παίρνει μια βαθιά ρουφηξιά από το τσιγάρο του. Καμαρώνει σήμερα,
για τα δύο του παιδιά, τον δεκαπεντάχρονο γιο του και την εννιάχρονη κόρη του.
«Είναι και τα δυο παιδιά καλά και γερά. Είναι από τις ευτυχίες της ζωής μου».
Όσο για τον μικρό Ανδρέα; «Κρατάμε επαφή, τακτικά. Από κοντά τον ξαναείδα δύο
φορές, ύστερα από την εποχή του σεισμού. Τελευταία φορά ειδωθήκαμε μαζί και με
ολόκληρη την οικογένειά του πέρυσι, πριν φύγω για την Ιεράπετρα. Συνέχεια
μεγαλώνει! Είναι τόσο διαφορετικός, πια, απ’ ό,τι πριν από τρία χρόνια, που
πρωτογνωριστήκαμε. Η ουσία παραμένει όμως ίδια. Είναι πάντα ο Ανδρέας μου…
Κάθε φορά που συναντιόμαστε από κοντά είναι πιο συγκινητικό από την
προηγούμενη φορά. Φαίνεται ότι όσο μεγαλώνει, συνειδητοποιεί ολοένα και
περισσότερο τον ρόλο που εμείς οι πυροσβέστες ­ κι εγώ προσωπικά ­ παίξαμε στη
σωτηρία του. Αυτό τον συγκινεί ολοένα και περισσότερο. Η τελευταία φορά που
ειδωθήκαμε ήταν ίσως η πιο έντονη, η πιο συγκινητική. Με αγκάλιασε, με φίλησε.
Μιλούσαμε… Δεν ήθελε ο Ανδρέας να φύγω· το ίδιο και εγώ. Όταν θα μπορέσω,
κάποια στιγμή, να ανέβω στην Αθήνα, από τα πρώτα μου μελήματα θα είναι να τον
συναντήσω. Ένα είναι βέβαιο: ό,τι και να γίνει, πάντα θα τον αγαπώ και θα τον
θυμάμαι. Την έκφρασή του, την εικόνα του, την φωνούλα του…».

Η ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΑ

Υπήρξε όμως και μία πρόσθετη χαρά, ύστερα από τη διάσωση του μικρού Ανδρέα,
«που ήταν η μεγαλύτερη χαρά για μένα, αλλά και τους συναδέλφους μου», λέει ο
Παναγιώτης: «Η χαρά αυτή και η περηφάνια που ένιωσα για το Πυροσβεστικό Σώμα,
για την Ελλάδα και για μένα τον ίδιο θα με ακολουθεί σε ολόκληρή μου την ζωή».
Σε ολόκληρη την ζωή του όμως ­ τουλάχιστον μέχρι σήμερα ­ φαίνεται ότι θα
κυνηγάει τον Παναγιώτη και η δημοσιότητα. «Ακόμη και σήμερα, κατά καιρούς, με
παίρνουν τηλέφωνο δημοσιογράφοι και μου ζητούν συνέντευξη», λέει, «μερικοί
ακόμη με αναγνωρίζουν ή τους θυμίζει κάτι το όνομά μου». Και η δημοσιότητα
αυτή τον συγκινεί; «Χάρηκα πολύ με ορισμένα πράγματα. Κατ’ αρχάς, ήταν πολύ
μεγάλη τιμή για το Πυροσβεστικό Σώμα η παρασημοφόρηση από τον Πρόεδρο της
Δημοκρατίας. Κάναμε κι εμείς οι πυροσβέστες κάτι λίγο, ώστε να ακουσθεί η Ελλάδα…».

Ο Παναγιώτης διευκρινίζει: «Να μην πέσει η τιμή της σωτηρίας του μικρού Ανδρέα
πάνω μου μονάχα. Ήμασταν πολλοί συνάδελφοι εκεί κάτω, στο Αίγιο. Όλοι
αγωνιζόμασταν». Όσο για το ότι ήταν αυτός που ξεπλάκωσε τον Ανδρέα τελικά:
«Έτυχε να είμαι ο πρώτος μπροστά. Και έτυχε, η τρύπα από την οποία μπήκαμε να
τον απεγκλωβίσουμε, να χωράει μονάχα ένα άτομο. Και αυτό ήμουν εγώ…».

Ο Παναγιώτης μένει λίγο σκεφτικός. «Από ένα σημείο και πέρα όμως, άρχισε αυτή
η αναπάντεχη δημοσιότητα να μας ενοχλεί, εμένα και τους συναδέλφους μου. Πώς
να το εξηγήσω; έγινε αυτό που έγινε, τελείωσε πια, να μη γίνει αυτό σίριαλ…».

ΘΑΥΜΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

«Εκείνες τις ώρες της διάσωσης του μικρού Ανδρέα ούτε την κούραση ούτε τον
κίνδυνο υπολογίζαμε. Το μυαλό μας ήταν κολλημένο σ’ αυτό το παιδί. Να το
σώσουμε. Δεν είχαμε περιθώρια σκέψης. Εκείνη τη στιγμή έβλεπες εκεί
καταπλακωμένο το δικό σου παιδί και όχι ένα παιδί που δεν το έχεις δει καν
ακόμη, που το ξέρεις μονάχα από την φωνούλα του… Το μοναδικό που μας
ενδιέφερε όλους ήταν να βγει ζωντανό από κει το παιδί. Έτσι και έγινε. Και
αυτό ήταν ένα θαύμα για όλους μας· ήταν σαν να σώζεται το παιδί του καθενός μας».

«Την επομένη, όμως, ημέρα ­ Πέμπτη ήταν ­ όλα επανήλθαν στον κανονικό τους
ρυθμό», τονίζει ο Παναγιώτης. «Ο καθένας μας ξαναγύρισε στο πόστο του· έτσι
κι’ εγώ. Το επόμενο κιόλας πρωί είχα ήδη επανέλθει στους κανονικούς μου
ρυθμούς, δηλαδή, στην πλήρη ετοιμότητα. Τα χθεσινά και προχθεσινά τελείωσαν
πια, εν μιά νυκτί. Έκανα το χρέος μου, όπως το ένιωθα, και τέρμα…».