ΑΥΤΟΙ

… ιθύνοντες ζουν τα τελευταία χρόνια με τον φόβο της οικονομικής ταπείνωσης
από την Ευρώπη. Σπάνια το παραδέχονται, αλλά η καλλιέργεια λ.χ. στενών
οικονομικών δεσμών πότε με την Κίνα και πότε με την Ιαπωνία περικλείει πάντοτε
την ανησυχία τους για μια ενδεχόμενη οικονομική εκτίναξη των Ευρωπαίων. Σαν
για να διαλύσει κάθε υποψία, μάλιστα, ο πρόεδρος Κλίντον είχε ευχηθεί πέρυσι
στον καγκελλάριο Κολ κάθε επιτυχία στις προσπάθειες της Ευρώπης για
νομισματική ενοποίηση. Αλλά, όπως επισημαίνουν ορισμένοι αναλυτές, για τον
μέσο αξιωματούχο της Ουάσινγκτον, το θρυλικό εύρω είναι κάτι τόσο τρομακτικό
όσο ήταν άλλοτε οι θωρακισμένες μεραρχίες της ΕΣΣΔ. Και η Ευρωπαϊκή Κοινότητα
είναι ­ στα μάτια αυτού του αξιωματούχου ­ τόσο αινιγματική και επίφοβη όσο
ήταν άλλοτε το σιδερόφραχτο Σύμφωνο της Βαρσοβίας.

… πάντως, η υπουργός Εξωτερικών του Κλίντον, άφησε τις προάλλες να της
ξεφύγει η αλήθεια για την ιδέα που έχει το Στέητ Ντηπάρτμεντ ­ αλλά και η
Ομοσπονδιακή Τράπεζα Αποθεμάτων ­ για τον «ευρωπαϊκό κίνδυνο». Τώρα πια, είπε,
δεν υπάρχουν μεγάλα στρατιωτικά μπλοκ το ένα απέναντι στο άλλο. Υπάρχουν
τεράστιες ενώσεις οικονομικών και εμπορικών συμφερόντων. «Πιστεύω ότι στον
αιώνα που έρχεται, τη θέση που είχαν άλλοτε οι στρατιωτικές συμμαχίες θα την
κατέχουν οι μεγάλοι οικονομικοί οργανισμοί». Και τέτοιος οργανισμός, ο πιο
σημαντικός και ο πιο πεισματάρης, είναι βέβαια η Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Μάντλην
Ωλμπράιτ, στη συνέχεια του λόγου της, έγινε σαφέστερη: «Η Αμερική ­ είπε ­ θα
πρέπει να αντιμετωπίσει την πρωτοφανή οικονομική απειλή από τους οργανισμούς
αυτούς μέσω σειράς συμμαχιών».

… όπως δηλώνουν και άλλοι Αμερικανοί αξιωματούχοι, «μπορεί να γίνει η
καταστροφή» της αμερικανικής οικονομίας. Στο κάτω κάτω, μήπως γι’ αυτόν τον
λόγο, ακριβώς, δεν σχεδιάστηκε; Για την ενίσχυση της Ευρώπης απέναντι στον
ανταγωνισμό που υφίσταται από την Αμερική (και την Άπω Ανατολή); Στην
Ουάσινγκτον, χωρίς πολλές τυμπανοκρουσίες, προωθείται ήδη ο αντιπερισπασμός:
Έπειτα από σειρά επαφών με Λατινοαμερικάνους ηγέτες, οι ΗΠΑ ετοιμάζουν μια
σούπερ-Κοινή Αγορά της Αμερικής με τη συμμετοχή όλων σχεδόν των κρατών της
ηπείρου. Η πρώτη διάσκεψη κορυφής για την (προσωρινά αποκαλούμενη)
«Αμερικανική Ζώνη Ελευθέρων Συναλλαγών» έχει προγραμματιστεί για τον Απρίλιο.
Μια δεύτερη κίνηση γίνεται προς την Αφρική. Οι ΗΠΑ προσεγγίζουν ορισμένες νέες
κυβερνήσεις της Μαύρης Ηπείρου, στην οποία φιλοδοξούν να αυξήσουν την
οικονομική επιρροή τους καλύπτοντας τα «κενά» που άφησε η λήξη της
(ευρωπαϊκής) αποικιοκρατίας. «Σε ό,τι αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι
Αφρικανοί ηγέτες ελάχιστα θυμίζουν τον Τόμας Τζέφερσον ­ λένε στο “Στέητ”. ­
Αλλά πρέπει να έχουμε σχέσεις μαζί τους, έστω για να τους πιέζουμε λιγάκι»…

… διαπρέπει ήδη και στην ιατρική. Ιταλοί γιατροί είχαν κατατρομάξει με ένα
Σικελό οικοδόμο που πέθαινε από μια σπανιότατη νόσο, δρεπανοειδή αναιμία. Ο
διευθυντής του κεντρικού νοσοκομείου της Φλωρεντίας, Γκουΐντο Ντε Μπιάνι,
έστειλε μέσω του Δικτύου σ’ όλο τον κόσμο το SOS. «Δεν προλαβαίνουμε να τον
χειρουργήσουμε, είναι σε κακή κατάσταση». Μισή ώρα αργότερα, μια νεαρή γιατρός
από τη Βαλτιμόρη έστειλε οδηγίες: «Η νόσος είναι συνηθισμένη στους μαύρους των
ΗΠΑ, και εμείς εδώ έχουμε αρκετή πείρα. Δώστε του αμέσως τα εξής φάρμακα…»
Και ο άρρωστος γλύτωσε.