ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ειρηνική συνύπαρξη – με τον εαυτό μας

ΕΠΙ ΧΡΟΝΙΑ πολλά απόλαυσε το κύρος του μεταξύ των ομοίων του ­ ανθρώπων της
επιστημονικής θεωρίας, μια κατά το μάλλον ή ήττον κλειστή παρέα – ομάδα,
σημαδεμένη ίσως από την αυτάρκεια κι ενίοτε την αλαζονεία, όπου ο
χαρακτηρισμός «ενδιαφέρον» συνήθως ισοδυναμεί με αυτό που οι άλλοι άνθρωποι
λένε «καταπληκτικό» ή «τέλειο». Για κακή του τύχη, όμως, ενεπλάκη με την
πολιτική ­ κι έκτοτε έχασε την ησυχία του. Τώρα πρέπει να νοιάζεται για τη
γνώμη των άλλων, προσπαθεί να χρησιμοποιεί πιο απλές λέξεις σε μια αμήχανη
προσπάθεια να γίνει κατανοητός, υφίσταται την παρουσία ανθρώπων των οποίων
κάποτε δεν γνώριζε την ύπαρξη. Χαμογελά ευγενικά ακόμη κι όταν ακούει ανοησία,
αγωνίζεται να μη χάσει τους δικούς του ανθρώπους, αυτούς που τον καταλάβαιναν
και τους καταλάβαινε, συχνά κρύβει τις γνώσεις του για να μην φαίνεται
διαφορετικός ­ και κατατρύχεται από ένα αίσθημα απώλειας, δεν ξέρει γιατί, ο
ίδιος άλλωστε αποφάσισε για όλα, αλλά να, τότε ένιωθε ελεύθερος και πλήρης…

Στην πραγματικότητα, ο επιστήμονας της ιστορίας μου δεν βιώνει τίποτε
διαφορετικό από αυτό που περάσαμε εμείς (εγώ) ­ σε πολύ νεώτερη ηλικία, βέβαια
­ όταν ένιωθα ντροπή που δεν γνώριζα ενδελεχώς τα ρεμπέτικα ή, έστω, τον
Καζαντζίδη, που πίεσα τον εαυτό μου να λέει «άμεσα» αντί «αμέσως». Έκρυψα την
αγάπη μου για τον Ντάρελ ­ κι έκτοτε έχω την τάση να ερωτεύομαι τα χείλη που
προφέρουν το όνομά του ­ χάριν πιο «πολιτικών» αναγνωσμάτων, τα οποία φυσικά
έχουν τώρα περιπέσει στη λήθη, αυτή την επιλεκτική αμνησία in litteris. Η
διαφορά μας είναι ότι εμείς ξεπεράσαμε αυτή την άτεχνη προσπάθεια εκλαΐκευσης
του εαυτού μας ­ τώρα πια γελάω όταν ακούω να προφέρεται ως βρισιά η λέξη
«ελίτ», δεν διστάζω να λέω ότι κάτι δεν με ενδιαφέρει (ακόμη κι αν είναι
ζωτικής σημασίας γι’ αυτούς τους ισοπεδωτικούς «άλλους») και σχεδόν
κολακεύομαι όταν με αποκαλούν, κατά περίπτωση, «παράδοξη», «περιθώριο» ή και «υστερική».

Μα, πάνω από όλα, επιτρέπω πια στον εαυτό μου να χαμογελά, έτσι, χωρίς λόγο…