Έπαιξε το τελευταίο του χαρτί κλέβοντας τρεις ζωές

Αντώνης Ταμπακάκης. Ποτέ δεν τήρησε τις υποσχέσεις που έδωσε στη γυναίκα του και τα παιδιά του. Το πάθος του για τη χαρτοπαιξία ήταν μοιραίο

Έμεινε ξάγρυπνος την τελευταία του νύχτα. Κάπνιζε ακατάπαυστα και βημάτιζε
νευρικά στο μικρό δωμάτιο. Το τασάκι ξεχείλιζε από τσιγάρα ρουφηγμένα ως τη
γόπα κι εκείνος από οργή. Η Χριστίνα, ο Μιχάλης και η Μαρία, ανυποψίαστοι
κοιμούνταν… Έμεινε ξάγρυπνος την τελευταία του νύχτα να συλλογιέται τα
άσχημα μονάχα της ζωής του. Γιατί έπρεπε να αποφασίσει ποιος θα ζήσει και
ποιος θα πεθάνει! Δεν υπήρχε άλλη λύση στο ταραγμένο μυαλό του Αντώνη
Ταμπακάκη. Να εγκαταλείψει τη χαρτοπαιξία και την άστατη ζωή του, έτσι κι
αλλιώς αδυνατούσε… Και εκείνοι, η γυναίκα, ο γιος και η κόρη, ταπεινωμένοι
χρόνια πολλά, έδειχναν πια αποφασισμένοι να τραβήξουν διαχωριστική γραμμή.
Ανάμεσα στο χθες που τους πονούσε. Και στο αύριο, που κάτι τους υποσχόταν…
Κανείς δεν ξέρει πόσες φορές λιποτάκτησε και πόσες άλλες ξαναβρέθηκε στη δίνη
του εσωτερικού του εφιάλτη. Για το μόνο, πάντως, που αισθάνθηκε «έτοιμος και
δυνατός» ήταν να γεμίσει με σκάγια την επαναληπτική καραμπίνα και να οπλίσει.
Μόλις που ξημέρωνε μια καινούργια μέρα… Ώρες μετά και λίγο πριν
μεσημεριάσει. Κόσμος πολύς, γνωστοί και άγνωστοι, φίλοι και συγγενείς,
δημοσιογράφοι και περίεργοι, ένα πλήθος που συρρέει στο στενό δρομάκι. Ανάμεσα
στο φορτηγάκι και τη νεκροφόρα για τα σώματα ­ ό,τι απέμεινε από τη ζωή των
τριών τους. Και η έρημη, η 27χρονη Μαρία, να τραβάει τα μαλλιά της, «κρυμμένη»
σε γειτονικό σπίτι. Δεν υπάρχει θρήνος. Βουβό και σφιγμένο το πλήθος.
Παράξενη, ανυπόφορη σιωπή, που «σπάει» ξαφνικά από τη φωνή εκείνης της
γυναίκας: «Να την, να την η καραμπίνα. Να την, δεν την βλέπετε; Εκεί κάτω
είναι στημένη και καλογυαλισμένη, στα δύο τελευταία σκαλιά του ισογείου»,
επαναλαμβάνει η μεσόκοπη ξανθιά κυρία με το έντονο κόκκινο στα χείλη. Λίγο
πρωτύτερα είχε δηλώσει ότι με όλα αυτά που βλέπει στην τηλεόραση «συνήθισα
τόσο, που κανένα έγκλημα και κανένα φονικό δεν με εκπλήσσει»! Σπρώχνονται οι
κάμεραμεν, κολλάνε πάνω στη σιδερένια αυλόπορτα να απαθανατίσουν μέσα από τα
κάγκελα το «πειστήριο» του πολλαπλού εγκλήματος και η γυναίκα τούς
διευκολύνει. Ένα κηπάκι, αυτό είναι που μεσολαβεί και «εμποδίζει». Με
καταπράσινο τριφύλλι και κλαδεμένες τριανταφυλλιές έτοιμες να ανθίσουν… Το
πρώτο φέρετρο πήρε τη θέση του στο φορτηγάκι, στις 12 και κάτι. Λίγο πριν από
τη 1, άνοιξε δρόμο το πλήθος για το δεύτερο. Η πόρτα του φορτηγού έκλεισε με
κρότο. Και εκεί, γύρω στη 1.30, το φέρετρο με το σώμα του Μιχάλη αποχαιρετούσε
από τη «λιμουζίνα» του το τριώροφο σπίτι, τον κήπο με τις τριανταφυλλιές και
το στενό τσιμεντένιο δρομάκι. Ο μόνος θρήνος, η μόνη ανθρώπινη ιαχή, το μόνο
βογκητό που ακούστηκε… Βγαλμένο από το ρυτιδιασμένο στόμα της κυρα-Μαίρης.
Έζησε τόσο η πρόωρα γερασμένη γειτόνισσα, που είδε τα παιδιά της Χριστίνας να
μεγαλώνουν, τον Μιχάλη να παίζει αγορίστικα παιχνίδια με τον Κώστα, τον δικό
της γιο, τη Μαρία να γίνεται από κοριτσάκι έφηβη και ύστερα γυναίκα. Και
τώρα… Αγγίζει με τα ακροδάχτυλά της το φέρετρο του Μιχάλη και είναι η μόνη
που τον μοιρολογά μέσα από τα αναφιλητά της: «Πού ‘ναι η μάνα σου να σε κλάψει
λεβέντη μου; Και ποιος θα κλάψει τώρα εκείνη;». Το δημοσιογραφικό ενδιαφέρον
ήταν εστιασμένο στην έξοδο από το σπίτι του ιατροδικαστή, των αστυνομικών που
έκαναν την έρευνα, των συγγενών που βρίσκονταν μέσα. Μέχρι που διέρρευσε η
άλλη είδηση: σύλληψη βομβιστών! Τα κινητά άρχισαν να χτυπάνε, οι δημοσιογράφοι
να μετατοπίζονται, τα συνεργεία να μαζεύουν μηχανές και καλώδια. Η ζωή
«διέψευδε» για άλλη μία φορά τη σπουδαιότητα μιας είδησης!

Μιχάλης Ταμπακάκης. Ξύπνησε από το φονικό πυροβολισμό του πατέρα του προς τη μητέρα του. Και δέχθηκε τα σκάγια από την καραμπίνα, τυλιγμένος ακόμα με το πάπλωμα του ύπνου του

«ΦΥΓΕ», της φώναξε. «Μη με εμποδίζεις! Εσύ πρέπει να ζήσεις». Έκλεισε πίσω του
την εξώπορτα, αφήνοντας εκείνη, τη μικρότερη της οικογένειας, τη μόνη ζωντανή
ανάμεσα σε δυο νεκρούς.

Τρέχοντας κατέβηκε τα σκαλιά και εκεί, κάπου στη μέση, ανακάθησε. Έστρεψε την
καραμπίνα στο δικό του μάγουλο. Και η ζωή του σκορπίστηκε στα σκαλιά… Πίσω
του άφησε: με μια σφαίρα στο στήθος και άλλη μια στο κεφάλι, τη γυναίκα του,
τη 48χρονη Χριστίνα. Με μια ακόμη σφαίρα στο πρόσωπο, τον γιο του, τον 30χρονο
Μιχάλη. Και ένα τασάκι με 40 αποτσίγαρα…

Το πτώμα του πατέρα της δρασκέλισε η 27χρονη Μαρία, με το ματωμένο νυχτικό και
τα ξυπόλητα πόδια… Αλαφιασμένη, με σαλεμένο λογικό, να μην ξέρει ποια πόρτα
να πρωτοχτυπήσει.

Τον βουβό της θρήνο από τους πρώτους αφουγκράστηκαν ο γείτονας του ισογείου
Σάκης Σακαλάκης αλλά και η κυρα-Μαίρη με τον γιο της, τον Κώστα, από απέναντι.
Άκουσαν, λένε, ένα κοριτσίστικο βογκητό στην πόρτα τους και ίσα που διέκριναν
τη λεπτοκαμωμένη γυναικεία φιγούρα που κουνούσε ακατανόητα τα χέρια…

Ήταν 7.30 το πρωί. Τρίτη και 13. Κι όλα είχαν τελειώσει. Αρκούσαν μερικά
κλάσματα του δευτερολέπτου για να περάσουν στην άλλη όχθη η Χριστίνα με τον
μοναχογιό της τον Μιχάλη, αλλά κι εκείνος, ο άνδρας και πατέρας, ο φονιάς
τους.

Σε κλάσματα του δευτερολέπτου πάλι, λίγο πριν στρέψει την καραμπίνα στον εαυτό
του, επέλεξε εκείνος να ζήσει η κόρη, που περισσότερο αγάπησε…

Έτσι απόμεινε «ζωντανή» η Μαρία. Αυτήκοος και αυτόπτης μάρτυρας ενός εφιάλτη,
που ποτέ δεν θα πάρει τέλος. Τέλος πήραν μονάχα οι ζωές της μάνας, του αδελφού
κι ύστερα του ­ δολοφόνου και αυτόχειρα ­ πατέρα… Έτσι ξεκληρίστηκε και η
δική της…

ΜΙΑ ΖΩΗ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ

Η κόκκινη αιμάτινη γραμμή «ζωγράφισε» ανεξίτηλα τον εξωτερικό τοίχο. Αυτή η
γραμμή λες και σφράγισε το δικό του κρίμα. Νόμισε πως έτσι «πλήρωνε» ­
αδύναμος να αντέξει τις συνέπειες, αρκετά «δυνατός» για τις πάρει μαζί του.

Τριάντα δύο χρόνια κοινής ζωής του Αντώνη Ταμπακάκη με τη Χριστίνα… Κομμάτια
στιγμιαίας ευτυχίας ίσως και να υπήρξαν στα πολύ παλιά χρόνια. Από την εποχή
που εκείνος έκλεισε το ξυλουργείο του στα Χανιά της Κρήτης και μετακόμισε με
τη γυναίκα και τα παιδιά του στην Αθήνα, η ευτυχία έγινε αμετάκλητο παρελθόν…

Το πάθος του για τα χαρτιά, την «εύκολη» ζωή και τα νυχτοπερπατήματα
δηλητηρίασαν σιγά σιγά τη ζωή της Χριστίνας.

Ξενοδούλευε εκείνη, πλύστρα και καθαρίστρια σε πολυκατοικίες, καφετέριες και
πιτσαρίες, να αναστήσει τα δυο της παιδιά.

Η ζωή τους, γεμάτη εντάσεις, καβγάδες και διενέξεις, που άλλοτε έμεναν μέσα
στο εσωτερικό του σπιτιού κι άλλοτε διαπερνούσαν τους τοίχους. Όλοι στη
γειτονιά ήξεραν το πρόβλημα της Χριστίνας κι όλοι καταλάβαιναν όσα έκρυβε το
μαραμένο της πρόσωπο.

Τις δύο τελευταίες δεκαετίες η οικογένεια ζούσε στην Αγία Παρασκευή. Δεκαπέντε
χρόνια πριν, η Χριστίνα δεν άντεξε άλλο και αποφάσισε να χωρίσουν.

Έφτασαν μέχρι τα δικαστήρια. Εκείνος πήρε το αγόρι και η Χριστίνα το κορίτσι.

Τρία χρόνια αργότερα η Χριστίνα έκανε το μοιραίο λάθος. Υπέκυψε στα παρακάλια
του και είπε να του δώσει μια ακόμη ευκαιρία. Να έχουν τα παιδιά της πατέρα
και εκείνη έναν σύντροφο.

ΞΕΝΟΓΥΡΝΟΥΣΕ

Δούλευε συνήθως ο Αντώνης Ταμπακάκης. Πότε εδώ και πότε εκεί, πάντα ως
ξυλουργός. Καλός τεχνίτης, «ήσυχος και κλειστός άνθρωπος», κατά τον Παναγιώτη
Αλεξόπουλο, έναν από τους πρώην εργοδότες του.

Μέχρι το ’82 συνεργάστηκαν κάμποσα χρόνια μαζί. Και ο κ. Αλεξόπουλος, που
έσπευσε από τους πρώτους στο τριώροφο της οδού Μεσογείων 375, να απορεί και να
μονολογεί: «μα πώς το ‘κανε αυτό; Δεν το χωράει το μυαλό μου…». Τον θυμάται,
από τότε, να έχει διαφορές με τη γυναίκα του. Ήταν άστατος χαρακτήρας,
ξενογυρνούσε. Αργούσε να γυρίσει στο σπίτι, είχαν συχνές διενέξεις. Κι ύστερα χωρίσανε…

Είκοσι χρόνια γνώριζε τον δράστη και αυτόχειρα και ο Ηλίας Αχουλιάς. Δούλεψαν
κατά διαστήματα μαζί στην προκατασκευή σπιτιών: «Άκουσα το φονικό και ήρθα.
Μου ‘ρθε τρέλα. Ήταν δύσκολος άνθρωπος, μίζερος, τσιφούτης. Ποτέ δεν είχε
λεφτά, μαθαίναμε ότι έπαιζε. Αλλά δεν είχε ενοχλήσει κανέναν…».

ΛΑΘΟΣ ΖΩΗΣ

Λάθος ζωής ήταν τελικά για τη Χριστίνα η επιστροφή της στην ύπανδρη ζωή. Ο
Αντώνης δεν τήρησε ποτέ τις υποσχέσεις που έδωσε σε εκείνη και τα παιδιά τους.
Και τα τρία τελευταία χρόνια, ύστερα από ένα τροχαίο ατύχημα που τον κράτησε
για μήνες στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο, δεν ξαναδούλεψε.

Δούλευε όμως εκείνη, από το πρωί μέχρι το βράδυ, σε μια πιτσαρία. Δούλευε και
ο Μιχάλης τους, σε ένα βενζινάδικο. Και η Μαρία σε σούπερ μάρκετ της περιοχής.
Όλοι έφερναν λεφτά στο σπίτι. Και από όλους έπαιρνε. Για να τα παίξει και να
τα χάσει το βράδυ στο καφενείο ή στη χαρτοπαιχτική λέσχη.

Ήταν τέτοιο το πάθος του για τη χαρτοπαιξία, που εξουδετέρωσε σιγά σιγά κάθε
καλό που υπήρχε μέσα του. Έγινε βίαιος στο σπίτι. Και κάθε φορά που έβρισκε
αντίσταση, ανταπέδιδε βαρβαρότητα.

Η Χριστίνα είχε πια χάσει την παλιά της νεότητα, την παλιά της λάμψη: «Πέρναγε
μπροστά από το σπίτι της κυρα-Μαρίας και εκείνη της έλεγε: “Γεια σου
κυρα-Χριστίνα, έλα να πιούμε έναν καφέ…”. “Βιάζομαι, έχω υποχρεώσεις”,
απαντούσε με σκυμμένο το κεφάλι. “Όλοι βιαζόμαστε Χριστίνα”, της έλεγε. “Έλα
να ξαποστάσεις”. Αλλά πια δεν ερχόταν… Ήταν περήφανη γυναίκα, δεν ήθελε να
μοιράζει τον πόνο της. Τον “μετρούσες” μόνο, ρυτίδα ρυτίδα στο πρόσωπό της.
Μόνο μια γυναίκα μπορεί να καταλάβει τον πόνο μιας άλλης…». Ξέρει καλά η
κυρα-Μαίρη τα αποτυπώματα που αφήνει η θλίψη, η μοναξιά, η στενοχώρια.

Κάποιες φορές άκουγε τους τσακωμούς του ζευγαριού. Τις περισσότερες
«αναγνώριζα τα ίχνη τους στο μαραμένο πρόσωπο της Χριστίνας». Και τα βήματά
της, που γίνονταν όλο και περισσότερο αργόσυρτα…

ΤΕΛΕΣΙΓΡΑΦΟ

Ο τελευταίος τους τσακωμός ξετυλίχθηκε το απόβραδο της Κυριακής και έγινε
αντιληπτός από πολλούς στη γειτονιά. Εκείνο το βράδυ, μάνα, γιος και κόρη
έδωσαν το τελικό τελεσίγραφο στον άστατο πατέρα. Τον ικέτεψαν να σταματήσει τη
χαρτοπαιξία, διαφορετικά ­ του είπαν ­ θα τον εγκατέλειπαν. Θα έφευγαν από το
σπίτι. Θα μάζευαν χρήματα και θα άνοιγαν ένα δικό τους μαγαζάκι… Το
μαγαζάκι, όνειρο ζωής αλλά και εισιτήριο θανάτου για τους τρεις… Εκείνος δεν
είχε το σθένος να προσπαθήσει δίπλα τους. Δεν είχε πια έρεισμα να κερδίσει τη
ζωή και την αξιοπρέπειά του. Έμεινε ολόκληρη τη Δευτέρα στο σπίτι. Σιωπηλός,
βλοσυρός. Δεν αντάλλαξε μαζί τους κουβέντες ούτε διαπληκτίστηκαν. Έπεσαν να
κοιμηθούν το βράδυ της Δευτέρας προς Τρίτη. Στο ίδιο δωμάτιο μάνα και κόρη,
στο δικό του κρεβάτι ο Μιχάλης. Στο άλλο δωμάτιο εκείνος, άγρυπνος και
ταραγμένος, με συντροφιά το ολόγιομο φεγγάρι, στη χειμερινή του πανσέληνο.
Κανείς δεν ξέρει τις τελευταίες του σκέψεις, αν πάλεψε, αν αντιστάθηκε, αν
έκλαψε… Ο μέσα του «δράκος» θέριεψε, η ζυγαριά έγειρε, η απόφαση πάρθηκε:
έπρεπε να πεθάνουν. Κι εκείνος μαζί τους…

Ντυμένη για τη δουλειά βρήκε η πρώτη σφαίρα τη 48χρονη Χριστίνα. Την ώρα που
κατευθυνόταν προς την τουαλέτα. Δεν προηγήθηκε καβγάς, δεν ακούστηκε κουβέντα.
Μονάχα ο θόρυβος της καραμπίνας. Η σφαίρα διαπερνούσε τον θώρακά της. Έγειρε
εκείνη προς την πλευρά τής τζαμαρίας, που χώριζε το δωμάτιο του Μιχάλη από
αυτό της μάνας και της αδελφής του…

Πετάχτηκε στον ύπνο του ο Μιχάλης και ανασηκώθηκε παραπατώντας,
συμπαρασύροντας το πάπλωμα του ύπνου του. Τον είδε μπροστά του με την
καραμπίνα κι ούτε που κατάλαβε τη σφαίρα που κομμάτιαζε το κεφάλι του.

«ΜΗ, ΠΑΤΕΡΑ, ΜΗ»

Η Μαρία… Να τρέχει ξοπίσω από τον αλλόφρονα πατέρα ουρλιάζοντας… Να
προσπαθεί να αποτρέψει το αναπόφευκτο κακό.

Να σταματήσει τον χρόνο, να γυρίσει τον λεπτοδείκτη λίγα λεπτά πριν… Κι
εκείνος να μην καταλαβαίνει, να μη σταματά. «Μη, πατέρα, μη», φώναζε. Μάταια.
Τον είδε να πυροβολεί τον αδελφό της.

Τον είδε να ελέγχει το σωριασμένο σώμα της μητέρας της, που ψυχορραγούσε και
ύστερα να την πυροβολεί ξανά στο κεφάλι. Ύστερα τον είδε να ετοιμάζεται και
για την τελική πράξη. Μπήκε ξανά μπροστά. Εκείνος την έσπρωξε και της είπε
εκείνα τα λόγια που θα της ματώνουν πάντα την καρδιά: «Φύγε, μη με εμποδίζεις.
Εσύ θέλω να ζήσεις…».

Έτσι ήθελε. Και έτσι έπραξε. Αφήνοντας τη Μαρία δίχως μάνα, δίχως αδελφό και
δίχως πατέρα…

Εικόνα φρικτή. Ο δράστης και αυτόχειρας στη σκάλα του σπιτιού νεκρός. Ο ιατροδικαστής και οι αστυνομικοί έμειναν άναυδοι από την τραγωδία. Στα χέρια των δύο αστυνομικών η καραμπίνα του εγκλήματος

«ΕΙΚΟΝΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ» χαρακτήρισε το σκηνικό του φονικού ο ιατροδικαστής κ.
Μανώλης Νόνας. «Τα θύματα αιφνιδιάστηκαν, δεν πρόλαβαν να αντιδράσουν. Ο
δράστης αυτοπυροβολημένος στα σκαλιά, η γυναίκα σε μια λίμνη αίματος, δίπλα
στην τζαμαρία, ο γιος πεσμένος κοντά στο κρεβάτι του, με διαλυμένο κεφάλι…
Θέαμα φρίκης. Μέσα σε μια νύχτα άνοιξε και έκλεισε η σελίδα ενός δράματος…».

Άκουσε τους πυροβολισμούς και τα ουρλιαχτά της Μαρίας ο ένοικος του ισογείου,
Σάκης Σακαλάκης.

Στο σπιτικό του βρήκε καταφύγιο η Μαρία, λίγα λεπτά μετά τις πολλαπλές σκηνές
φρίκης που έζησε. Ούτε που μπορούσε να μιλήσει…

«Μου είπε: βοήθεια κύριε Σάκη, τους σκότωσε και τους δύο. Είχα καταλάβει ότι
κάτι φοβερό είχε συμβεί. Φοβόμουν όμως να βγω έξω… Είδα το κορίτσι με το
νυχτικό, μέσα στα αίματα. Ήταν σε κατάσταση σοκ. Μπέρδευε τις λέξεις. Με πολύ
κόπο κατάφερε να μου πει λίγες φράσεις…».

Γείτονες για δύο δεκαετίες, άκουγε συχνά τους τσακωμούς και τις διενέξεις του
ζευγαριού: «Είχαν πολλά προβλήματα. Ήταν σκληρός άνθρωπος ο πατέρας.

Κλεισμένος στον κόσμο του. Στη γειτονιά έδειχνε ένα καλύτερο πρόσωπο. Αλλά στο
σπίτι του… Πολλά είχαν ακουσθεί για τα χαρτιά που έπαιζε.

Η Χριστίνα ήταν μια αξιοπρεπέστατη γυναίκα. Δεν μετέφερε τα προβλήματά της στη
γειτονιά. Και τα παιδιά, δύο θαυμάσια παιδιά που κέρδιζαν τη ζωή τους
δουλεύοντας από πολύ μικρά…».