[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΕΧΟΥΝ δικαίωμα οι άνθρωποι της εξουσίας να ερωτεύονται; Το ερώτημα δεν είναι
ρητορικό ­ κάθε άλλο. Μπορεί να τέθηκε ξανά με τον πρωτοσέλιδο έρωτα του
Βρετανού υπουργού Εξωτερικών Ρόμπιν Κουκ και της γραμματέως του, υπάρχει όμως
από την εποχή που η οργανωμένη κοινωνία των ανθρώπων απέκτησε θεσμούς, άρα και
κάποιας μορφής εξουσία. Με τη συλλογιστική των αγγλικών ταμπλόιντ, ο Ρόμπιν
Κουκ, που σημειωτέον είναι πολύ επιτυχημένος στα καθήκοντά του, οφείλει να
παραιτηθεί από υπουργός Εξωτερικών, διότι συνήψε δεσμό με τη γραμματέα του,
όντας παντρεμένος. Είναι μια θέση που εκπορεύεται από τη φαρισαϊκά πουριτανική
βρετανική κοινωνία, και τα ταμπλόιντ απλώς την καταγράφουν. Είναι η ίδια
κοινωνία που κατά καιρούς έχει κλείσει τα μάτια σε απίστευτα σκάνδαλα ηθικής
και πολιτικής, αλλά είναι κάθε φορά έτοιμη να κατασπαράξει κάποιον ατυχή του
οποίου η σχέση, έστω η παράνομη σχέση, διέρρευσε. Αλλά το βασικό ερώτημα είναι
αυτό: έχουν το δικαίωμα οι άνθρωποι της εξουσίας να ερωτεύονται; Πολλοί, που
θεωρούν ότι η βάση στις σχέσεις ενός ζευγαριού είναι η πιστή τήρηση της
εντολής «ου μοιχεύσεις», θα σπεύσουν να απαντήσουν «όχι»…

Εκείνοι όμως που γνωρίζουν τους απάνθρωπους ρυθμούς ζωής και εργασίας των
πολιτικών, ασφαλώς και θα απαντήσουν καταφατικά. Γιατί ο πολιτικός,
ανεξαρτήτως φύλου, δεν έχει προσωπική ζωή. Περνάει τις μέρες του ντυμένος στην
γκρίζα στολή της καθημερινότητας, σπαταλιέται ψυχικά ανάμεσα σε συσκέψεις
υπηρεσιακών παραγόντων και σε «επείγοντα» τηλεφωνήματα, προσπαθεί να αισθανθεί
άνθρωπος, αλλά δεν τα καταφέρνει. Και κάπου εκεί που έχει ξεχάσει ότι «εκτός
από την πολιτική, υπάρχει και η ζωή», ξαφνικά, ένα σημείωμα, μια αγκαλιά
λουλούδια, ένας καλός λόγος, τον επαναφέρουν στην πραγματικότητα. Κοιτάζει
γύρω του κι αρχίζει να αισθάνεται. Να νιώθει συναισθήματα που πίστευε ότι ποτέ
ξανά δεν θα αισθανόταν. Ο εντιμότατος κύριος Κουκ τα έφτιαξε με τη γραμματέα
του. Ζει τον έρωτα της ζωής του, και το δηλώνει. Άλλοι, προσπαθούν να πνίξουν
τα συναισθήματά τους με εργασιοθεραπεία και φυγή από την πραγματικότητα, για
μια καριέρα που καθιστά τις χαρές της ζωής απαγορευμένο καρπό! Αμφιβάλλει
κανείς ότι ένας πολιτικός γεμάτος από συναισθήματα έχει προφανώς καλύτερη
απόδοση, από έναν στερημένο και καταπιεσμένο;