Αποζημίωση λόγω AIDS

Την πρώτη στα ελληνικά δικαστικά χρονικά απόφαση για αποζημίωση από το
Ελληνικό Δημόσιο σε οικογένεια ασθενούς που πέθανε από AIDS, αφού μολύνθηκε
από τον θανατηφόρο ιό ύστερα από μετάγγιση αίματος σε κρατικό νοσοκομείο,
καλείται να εκδώσει το Συμβούλιο της Επικρατείας.

Ο ΕΙΣΗΓΗΤΗΣ της υπόθεσης πρότεινε χθες στο Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο η
αποζημίωση να ανέλθει σε 105 εκατ. δραχμές (περίπου 160 εκατ. δρχ. μαζί με
τους τόκους).

Θύμα της τραγικής ιστορίας, που έχει οδηγήσει τη κρατική μηχανή στο εδώλιο του
κατηγορουμένου, είναι η Κωνσταντίνα Δημακοπούλου, που έσβησε τον Οκτώβριο του
1992 στον Αρχάγγελο Ρόδου, μόλις στα 11 χρόνια της και αφού πάλευε με τη
μάστιγα του αιώνα επί μία επταετία.

Και τώρα το ΣτΕ καλείται να επικυρώσει την καταδικαστική απόφαση που έχει
προηγηθεί εις βάρος του Ελληνικού Δημοσίου από το Διοικητικό Εφετείο Ρόδου και
που ανοίγει τον δρόμο για καταβολή αποζημιώσεων ύστερα από κάθε αντίστοιχη
περίπτωση αμέλειας ή παράλειψης κρατικών φορέων.

Ο σύμβουλος Επικρατείας κ. Π.Ζ. Φλώρος, με εισήγηση-καταπέλτη κατά των
υπευθύνων του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου Ρόδου, πρότεινε κατά τη χθεσινή
συζήτηση της υπόθεσης στο αρμόδιο Στ’ Τμήμα του ΣτΕ να επικυρωθεί η εφετειακή
απόφαση και να καταβληθούν στην οικογένεια του 11χρονου κοριτσιού 104,8 εκατ.
δραχμές, ποσό που εντόκως ανέρχεται σήμερα στα 160 εκατομμύρια.

Σύμφωνα με τον εισηγητή, η ευθύνη του νοσοκομείου της Ρόδου αιτιολογείται
απόλυτα από την εφετειακή απόφαση και γι’ αυτό το λόγο πρέπει να απορριφθεί η
αίτηση αναίρεσης που έχει υποβάλει η πλευρά του Ελληνικού Δημοσίου.

Η Κωνσταντίνα, παιδί πολύτεκνης οικογένειας εργατών από τη Ρόδο, έπασχε από
μεσογειακή αναιμία και από δύο ετών έκανε μεταγγίσεις αίματος, δύο φορές το
μήνα, στο κρατικό νοσοκομείο του νησιού. Έως τον Οκτώβριο του 1986, οπότε οι
εξετάσεις στο ίδιο νοσοκομείο έδειξαν ότι το ανήλικο κορίτσι είχε μολυνθεί και
από τον ιό του AIDS. Από την πρώτη στιγμή η ευθύνη για την τραγική εξέλιξη,
που οδήγησε στο θάνατο το κορίτσι τον Οκτώβριο του 1992, αποδόθηκε στο
νοσοκομείο, αφού επί έξι μήνες, το 1985, δεν γινόταν έλεγχος του
μεταγγιζόμενου αίματος για τυχόν ύπαρξη του θανατηφόρου ιού, παρά τις σχετικές
εγκυκλίους του υπουργείου Υγείας που είχαν εκδοθεί τον Ιανουάριο του ίδιου έτους.

Λίγους μήνες από τη στιγμή που το άτυχο κορίτσι προσβλήθηκε από τον θανατηφόρο
ιό, εμφάνισε διόγκωση των αδένων στη μασχάλη και στη βουβωνική χώρα και το
δικαστήριο δέχθηκε ότι η μετάγγιση του μολυσμένου αίματος έγινε τον Οκτώβριο
του 1985. Στοιχείο ουσιαστικό για την δικαστική έκβαση της υπόθεσης, καθώς η
πλευρά του νοσοκομείου αμφισβητεί ότι το κορίτσι μολύνθηκε από μετάγγιση
αίματος στο νοσοκομείο και υποστηρίζει ότι του μετάγγισαν αίμα εκτός
νοσοκομείου, τον Φεβρουάριο του 1985.

«ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ…»

Πάντως, η άτυχη Κωνσταντίνα και η οικογένειά της, από τη στιγμή που
διαπιστώθηκε η μόλυνση πέρασαν σκληρές ώρες, απομονώθηκαν από τον κοινωνικό
περίγυρό τους στον Αρχάγγελο, και μάλιστα ­ όπως αναφέρει η εφετειακή απόφαση
­ «κατά τρόπο που θυμίζει τη μεταχείριση των λεπρών κατά τον Μεσαίωνα και των
φυματικών προ του πολέμου, αφού αρκετοί όχι μόνο δεν την πλησίαζαν αλλά
απέφευγαν και την οικογένειά της, ενώ το 1988 έδιωξαν την Κωνσταντίνα από το
σχολείο, στο οποίο επέστρεψε ύστερα από παρέμβαση του υπουργείου…».

Αρκετούς μήνες πριν από το οριστικό τέλος, η Κωνσταντίνα κλείστηκε στο σπίτι
και στον εαυτό της. Και οι τραγικοί γονείς, παράλληλα με το μαρτύριο που
ζούσαν άκουγαν καθημερινά το κορίτσι να εκλιπαρεί για το τέλος. «Ανέπνεε με
δυσκολία και συνεχώς φώναζε “θέλω να πεθάνω”…», έλεγαν βουρκωμένοι στο
περιθώριο της χθεσινής συζήτησης.

Η ΠΟΙΝΙΚΗ δίωξη κατά των υπευθύνων στο Μικροβιολογικό Τμήμα του Νοσοκομείου
Ρόδου παύθηκε οριστικά πριν από χρόνια, λόγω παραγραφής. Και την παραγραφή των
ευθυνών επικαλούνται και τώρα οι υπεύθυνοι του νοσοκομείου, ως προς την
υποχρέωση καταβολής αποζημίωσης στην οικογένεια της άτυχης Κωνσταντίνας.

Η πλευρά του νοσοκομείου, που εκπροσωπήθηκε στη χθεσινή συζήτηση και από τον
πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου του νησιού κ. Ευθ. Μπόνη, υποστήριξε ότι
ακόμη κι αν η μοιραία μετάγγιση αίματος έγινε το 1985 στο νοσοκομείο, οι
αξιώσεις της οικογένειας του κοριτσιού έχουν παραγραφεί γιατί η αγωγή τους
υποβλήθηκε το 1991, μετά πάροδο πενταετίας.

Αλλά ο εισηγητής αντέκρουσε το επιχείρημα του νοσοκομείου, τονίζοντας ότι ο
χρόνος παραγραφής δεν μετράει από την ημέρα της μετάγγισης, αλλά από τη στιγμή
που διαπιστώθηκε ότι το κορίτσι είχε προσβληθεί από τον θανατηφόρο ιό. Και
αυτό έγινε το 1986.

Ως προς τις ευθύνες των μικροβιολόγων του κρατικού νοσοκομείου, ο κ. Φλώρος
σημείωσε ότι «παρά το γεγονός πως από τον Ιούλιο του 1985 εκδόθηκαν δύο
εγκύκλιοι από το υπουργείο Υγείας για το ζήτημα του AIDS, σύμφωνα με έγγραφο
του ιδίου νοσοκομείου, το αίμα (ελβετικής προέλευσης) που διέθετε σε ασθενείς
ήταν ανεξέλεγκτο έως το τέλος του 1985…»

Η απόφαση του Ανωτάτου Διοικητικού Δικαστηρίου για τη σημαντική αντιδικία
αναμένεται να εκδοθεί τον προσεχή μήνα.