ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Προστασία με το ζόρι

«Νωρίς ήρθαμε είπε ο Δημήτρης» κοιτάζοντας την άδεια Ερμού. Το «νωρίς» είναι
βέβαια μια υπόθεση σχετική. Γιατί για κάποιους άλλους μία η ώρα μετά τα
μεσάνυχτα είναι μάλλον αργά. Άδεια κι έρημη η Ερμού από τους μικροπωλητές,
τους καταστηματάρχες και τους χιλιάδες διερχομένους, σε λίγο θα πλημμυρίσει
από ένα πλήθος διαφορετικό, που φοράει κολλητά μπλουζάκια, εφαρμοστά
παντελόνια, καπελάκια στο κεφάλι, ψηλά τακούνια και αθλητικές αερόσολες. «Α,
ωραία, θα παρκάρουμε εύκολα» πετάχτηκε ο Χρήστος, που ζει εδώ και πέντε χρόνια
στην Αμερική κι έχει χάσει επεισόδια. «Μμμμ, κάτσε να δούμε πρώτα» του κόβει
τη φόρα ο Δημήτρης, καθώς έχει δει από μακριά τους παρκαδόρους του κλαμπ να
κοιτάζουν προς την κατεύθυνσή μας. «Μα, καλά, τι σκέφτεσαι; Είναι δυνατόν να
μην μπορούμε να παρκάρουμε εδώ; Αφού ο δρόμος είναι άδειος και δεν έχει
πάρκινγκ» πετάγομαι εγώ η αφελής (όπως αποδεικνύεται μετά)! Μέχρι να σβήσει τη
μηχανή, έχει πλησιάσει ο παρκαδόρος και με ύφος «εγώ είμαι η εξουσία εδώ»
ρωτάει «αν είμαστε για το “+”». «Ναι, γιατί, υπάρχει πρόβλημα;» ρωτάει ο
Δημήτρης στο… άσχετο. Κι όμως. Εκατό μέτρα μακριά από την είσοδο του κλαμπ,
στην άδεια κι έρημη Ερμού, μία η ώρα το πρωί υπήρχε πρόβλημα! Για να μη
χαλάσουμε τη διάθεσή μας, παρ’ ότι κάποιοι από την παρέα δεν είχαν πλέον καμία
όρεξη για χορό, ο Δημήτρης παρέδωσε τα κλειδιά στον «εγώ είμαι η εξουσία εδώ».
Στις τέσσερις το πρωί τα ξαναπήρε πίσω έναντι ενός χιλιάρικου. Κι όπως έμαθα
λίγες ημέρες αργότερα από τον Νίκο, το χειρότερο δεν είναι που εκβιαστικά οι
παρκαδόροι «πουλάνε νταβατζιλίκι» έξω από το κάθε, μα κάθε, νυχτερινό κέντρο
διασκέδασης. Είναι που «νομιμοποιήθηκε» και η ταρίφα. Από χιλιάρικο και πάνω
υποχρεωτικά. Ξεχάστε το… φιλοδωρηματικό «ό,τι προαιρείσθε». Κι αν
εξοργιστείτε, διαμαρτυρηθείτε, φωνάξετε, αρνηθείτε εν πάση περιπτώσει να
πληρώσετε, πολύ πιθανόν να βρείτε όλως τυχαίως το αυτοκινητάκι σας με σπασμένα
τζάμια και άλλες μικροζημιές. Γιατί έτσι γουστάρει η εξουσία της νύχτας. Να
μας «προστατεύει» με το ζόρι.