ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο χρόνος είναι κρίμα

ΕΓΩ πάντως, το βρήκα το σύνθημά μου για το 1998.

Να ‘ταν εκείνος ο γιατρός που με έβαλε να τρέχω άδικα πέρα δώθε γιατί «ξέχασε»
να μου επισημάνει ότι το Ταμείο μου θα κάλυπτε τις μικροβιολογικές εξετάσεις
που έπρεπε να κάνω, μόνο αν τις έκανα στον ασφαλιστικό μου φορέα; Να ‘ταν
εκείνος ο φαρμακοποιός που ήθελε να με στείλει στην Πολυκλινική για μια ένεση
ρουτίνας; Να ‘ταν εκείνες οι χαμένες ώρες ανά δίμηνο στην ουρά της Εφορίας,
προκειμένου να καταθέσω τα έντυπα για… μηδενικό ΦΠΑ; Ή μήπως ήταν η ανάμνηση
όλης της ταλαιπωρίας που θα είχα γλιτώσει το 1997, αν ο αρμόδιος κάθε φορά
συνάνθρωπός μου φρόντιζε να προσθέσει στις πληροφορίες που του ζητούσα και τη
μικρή λεπτομέρεια που σκοτώνει;

Ως εδώ όμως. Των Φώτων μού ήρθε η… φώτιση. Ο χρόνος είναι κρίμα. Κρίμα να
τον χαλαλίζεις σε δραστηριότητες που δεν σε ενδιαφέρουν. Κρίμα να τον σπαταλάς
με ανθρώπους που δεν σε γεμίζουν. Κρίμα να τον περιφρονείς. Πρέπει να τον
προστατεύεις από τις αδυναμίες τις δικές σου και την αδιαφορία ­ ή τον σαδισμό
­ των άλλων.

Η σύγχρονη καθημερινότητα βασίζεται στο αξίωμα «ο χρόνος είναι χρήμα». Είχα
πέσει κι εγώ στην παγίδα και το είχα υιοθετήσει με ζήλο. Λάθος. Γιατί το θέμα
δεν είναι (πια;) οικονομικό.

Είναι ηθικό.

Η ποιότητα της ζωής μας δεν θα είναι ποτέ αξιοπρεπής αν δεν μάθουμε να
αξιοποιούμε και να σεβόμαστε τον χρόνο. Τον δικό μας και των άλλων. Γιατί ο
χρόνος είναι αγαθό εν ανεπαρκεία.

Και κανένα επίδομα, καμία αύξηση, καμία έκπτωση, κανένα πριμ, δεν τον
αναπληρώνει. Είχε δίκιο αυτή η γνωστή μου δικηγόρος που έγραψε τούτο το
σύνθημα στο κομπιούτερ της. Να την κρατά σε εγρήγορση. Δεν ήταν απλώς
πνευματώδες.

Ήταν σοφό. «Ο χρόνος είναι κρίμα». Θα προσπαθήσω να μην το ξεχάσω ούτε στιγμή.