3η ΚΑΡΤΑ Ο ποιητής φωτορεπόρτερ

ΜΙΑ φωτογραφία είναι χίλιες λέξεις. Μια φωτογραφία του Παναγιώτη Δεληκάρη
είναι πάντα ένα ποίημα. Θυμάμαι, εδώ και 33 χρόνια που είμαι αθλητικός
συντάκτης, το πλήθος του φωτορεπορτάζ της Κυριακής. Δεκάδες φωτογραφίες απ’
όλα τα γήπεδα και όλα τα σπορ. Κι ο αρχισυντάκτης να επιλέγει τις καλύτερες
για να ντύσει το ρεπορταζ των συναδέλφων. Και να ‘ναι στις καλύτερες πάντα του
Δεληκάρη, που αποτύπωνε την ομορφιά της αθλητικής προσπάθειας, τη θεαματική
κίνηση, τη λεπτομέρεια που εξασφαλίζει την ποιότητα.

Αυτός ο εραστής της φωτογραφικής τέχνης, που συνελάμβανε με τον φακό του την
κορυφαία αθλητική στιγμή, ο φωτογράφος – ποιητής, με ξάφνιασε χθες με δύο
βιβλία που βρήκα στο γραφείο μου. Δύο βιβλία δικά του. Τα «Ναρκολούλουδα» και
η «Πίκρα Ζωής» είναι ποιήματα του Παναγιώτη Δεληκάρη. Του Παναγιώτη του
ΑΕΚτζή, του μάστορα του αθλητικού φωτορεπορτάζ.

Κι είναι πλημμυρισμένα ευαισθησία και ανθρωπιά, γι’ αυτούς που μπλέχτηκαν στον
ιστό των ναρκωτικών. Για τα φτωχά παιδιά όλου του κόσμου, τα πεινασμένα, «με
τα χίλια μαύρα δάκρυα».

Τα «Ναρκολούλουδα» είναι αφιερωμένα στον Γιάννη Λάτση, που του γνώρισε στο
τέλος της δεκαετίας του ’50 ο επιστήθιος φίλος του και καταξιωμένος
δημοσιογράφος Σπύρος Αλεξίου. Η «Πίκρα Ζωής» γράφτηκε προς τιμήν του Αντώνη
Σαμαράκη με το πλουσιότατο ανθρωπιστικό έργο.

Είναι σημαντικό άνθρωποι του αθλητισμού ­ γιατί ο Δεληκάρης διέπρεψε στους
στίβους κατέχοντας το ρεκόρ φωτογραφικής ποιότητας ­ να ασχολούνται με την
ποίηση. Ας μην ξεχνάμε ότι ο αθλητισμός είναι πολιτισμός. Κι αν τα δύο βιβλία
του Δεληκάρη κοσμήσουν βιβλιοθήκες, κάποιος φορέας έχει χρέος να διοργανώσει
έκθεση φωτογραφίας με τα αριστουργήματα του Παναγιώτη Δεληκάρη. Πολλά θα
κερδίσουν οι συνάδελφοί του, αλλά και το αθλητικό κίνημα.