ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Σεβαστείτε λίγο τον Άη Βασίλη

«ΜΑΜΑ, από πού μπαίνει ο Άη Βασίλης στα σπίτια, όταν δεν έχουν τζάκια;», με
ρώτησε το παιδικό στόμα και τα αθώα μάτια είχαν μέσα τους όλη τη λαχτάρα για
την προσμονή της μαγικής νύχτας.

Το γράμμα είχε ήδη «ταχυδρομηθεί» με προορισμό «Άγιο Βασίλη, Ουρανό». Η
αρχοντική φιγούρα του συμπαθέστατου Αγίου, που φαίνεται να ενσαρκώνει ακόμα
για τα λιλιπούτεια μυαλά τα ίδια τα Χριστούγεννα, είχε γεμίσει το παιδικό δωμάτιο.

Δεν θέλω λοιπόν αυτή η φιγούρα, που ούτως ή άλλως… μετακόμισε από την
Καισάρεια στη… Φινλανδία (προκαλώντας μπέρδεμα σε γονείς και παιδιά) και
«πάχυνε» αρκετά για να ταιριάζει περισσότερο στην ιδέα του καλοκάγαθου παππού,
να πίνει κόκα-κόλα (πόσο μάλλον να τη χαρίζει στα παιδιά), να αγοράζει τα δώρα
του με πιστωτική κάρτα (και να μην τα φτιάχνει στο ουράνιο εργαστήριο του επί
δώδεκα ολόκληρους μήνες) και να έχει για πρόσωπο και χέρι… οθόνη και
«ποντίκι» κομπιούτερ!

Δεν θέλω, δηλαδή, να εξευτελισθεί κι άλλο αυτός ο διανοούμενος άγιος του
Χριστιανισμού, ένας από τους ελάχιστους πια σήμερα μύθους της παιδικής
ηλικίας. Μπορεί εμείς οι μεγάλοι να έχουμε υποστεί μέσα στις τελευταίες
δεκαετίες αυτού του αιώνα την τέλεια ισοπέδωση αξιών και ιδεών… Μπορεί να
έχουμε δει ­ μόλις πριν από λίγες ημέρες ­ ακόμα και πρώην σοσιαλιστές
οραματιστές να διαφημίζουν… αλυσίδες μαγαζιών πίτσας! Ας αναβάλλουμε, όμως,
για λίγα χρόνια την αναπόφευκτη αυτή προσγείωση των πιτσιρικάδων στη «φλατ»
πραγματικότητά μας.

Ας τους επιτρέψουμε για λίγο ακόμα να διατηρήσουν το δικαίωμα της φαντασίας,
των συναισθημάτων, της ομορφιάς. Το έχουν ανάγκη ­ ακόμα και στον καινούριο
αιώνα ή ίσως τότε περισσότερο από ποτέ.