Τα σημαντικά κατηγορίας… κώνωπος

Πώς κάποιος (ή κάποια) γίνεται διάσημος; Μμμμ… η «κάποια», κυκλοφορεί με
extra μίνι; Όχι! Ε, τότε από καιρού εις καιρόν κάνει κάμψεις, φορώντας το ίδιο
extra μίνι; Σιγά το κόλπο! Βρίσκει τον ετεροθαλή δευτεροξάδελφό της στο
«Bravo» της Ρούλας; Πλησιάζεις, κοντά είσαι! Σκαρφαλώνει σε απάτητη
βραχονησίδα και καρφώνει την Κυανόλευκη; Κάπου το ξανάκουσα, αλλά δεν θυμάμαι
το όνομα του ήρωα! Κατεβάζει ένα εκατομμύριο λαού για τη Μακεδονία; Πάει
πέρασαν αυτά! Υπόσχεται στους Αλβανούς τον ελληνικό παράδεισο; Τρελός είναι;
Και στη συνέχεια να μείνει εκτός Βουλής; Λέγεσαι Άννα – Μαρία Παπαχαραλάμπους,
θαυμάζεις τον εαυτό σου σε δύο (παρακαλώ) εξώφυλλα εβδομαδιαίων εντύπων και
έτσι σε μαθαίνει η μαμά σου; Αυτό μάλιστα!

Ξύσε το ακέφαλο γυμνό κορμί

Αμφιβάλλετε; Στις ημέρες μας ένα από τα ευκολότερα πράγματα είναι να γίνεις
διάσημος! Αρκεί να αντέξεις μερικές εύκολες θυσίες. Ας πούμε. Το σώμα (μετά
της κεφαλής) τοποθετείται ολόγυμνο (ως φωτογραφία έτσι;) στο πλάτος και το
μήκος εξωφύλλου μηνιαίου περιοδικού. Εντάξει; Και το σημείο του φύλλου συκής
καλύπτεται από… αστερίσκο με την ένδειξη «ξύσε με»! Ε, τώρα στον Θεό σας
ποιος από τους… τρεις θα γίνει διάσημος; Το κεφάλι του γυμνού σώματος; Το
γυμνό στήθος τού (επίσης) γυμνού σώματος; Ή το «ξύσε με» του ιδίου γυμνού
σώματος; Το τρίτο, το τρίτο!

Ξύνοντας, λοιπόν, επί 365 ημέρες και νύχτες, επί 12 μήνες, δρασκελίζουμε το
κατώφλι μιας νέας χρονιάς. Με το «επίγραμμα» που πρώτος επινόησε και
κυκλοφόρησε ο Ουίνστον Γκρουμ, συγγραφέας του θρυλικού Φόρεστ Γκαμπ. Ε, ένα
μόνο έχω να σας πω: δεν είναι καλαμπούρι να είσαι βλάκας! Εν προκειμένω, το
«βλάκας» δεν «πάει» στους διάσημους, αλλά σ’ αυτούς που εκλαμβάνουν τους
άσημους ως… διάσημους. Αντιληπτό; Μακάρι!

Για να συνεχίσω, λοιπόν, χρονιάρες ημέρες που είναι, καταλήγω στο εξής
αριθμητικό αποτέλεσμα. Η διαφορά που χωρίζει την Ελλαδίτσα μας από τις ΗΠΑ,
είναι πάνω κάτω μισός αιώνας. Διότι, πριν από σαράντα και πλέον χρόνια, ο
«Εμποράκος» του Άρθουρ Μίλερ συνεβούλευε τα παιδιά του, αυτό που μόλις τώρα
μαθαίνουν και αφομοιώνουν οι ελληνόπαιδες:

«Σημασία, παιδί μου, έχει να ξέρεις να πουλάς τον εαυτό σου».

Κάτω από τα σεντόνια του Μητροπολίτη

Τίνι τρόπω δύνασαι να εκποιήσεις τον… ηρωισμό σου και την επομένη «στιγμή»
της ηρωικής πράξεως να χαρακτηριστείς «Μαντώ Μαυρογένους» όλων των Ελληνίδων,
ολοκλήρου της ελληνικής επικρατείας; Χαστουκίζοντας τη Δήμητρα Λιάνη! Σου
βαστάει; Ιδού η Ρόδος, ιδού και η δημοσιότητα.

Άλλος τρόπος; Να παντρευτείς μια Καίτη Γαρμπή! Να τοποθετήσεις τον Πλεύρη
απέναντι από επίγονο του Νίκου Ζαχαριάδη! Να υπογράψεις (όχι να γράψεις)
βιβλίο με τον τίτλο «Κάτω από τα σεντόνια του Μητροπολίτη Ορεστιάδος» (λόγου
χάρη). Αν το καλοκοιτάξουμε (όσο μπορούμε και όσο μας το επιτρέπουν οι…
δυνατότητές μας και η ελαχιστότατη, έως ανύπαρκτη, προσωπική μας εμπειρία),
δύο είναι οι… ιδιότητες των σημαντικών / ασήμαντων (γεγονότων, προσώπων,
πραγμάτων κ.λπ.): Πρώτον, είναι ετερόφωτοι (ετερόφωτα) και δεύτερον είναι
προσωρινοί (προσωρινά). Διαρκούν όσο και μερικά «σλόου μόσιον» του τηλεοπτικού
δελτίου των 8.30.

Παράδειγμα (ιστορικό, που έγινε θεατρική παράσταση, καθώς και ταινία): Ο
Αντόνιο Σαλιέρι! Τον θυμάται κανείς; Άντε το πολύ πολύ να τον θυμούνται
μερικοί ιστοριοδίφες της μουσικής, λόγω του παροιμιώδους μίσους που έτρεφε για
τον Μότσαρτ! Ενώ όταν λες Μουσική (με κεφαλαίο το Μ), αυτομάτως τρία, πάνω
κάτω, ονόματα σε κατακλύζουν ολοκληρωτικά: Μότσαρτ, Μπετόβεν, Μπαχ!

Ο Γκέμπελς ζει και θριαμβεύει

Ο Σαλιέρι εξασφάλισε (προσωρινή) δόξα, ετεροφωτιζόμενος από τον… Μότσαρτ!

Συνήθης ιδιότητα των σημαντικών… ασημαντοτήτων είναι πως «διά της βίας»,
δανείζονται «αίγλη» από το όνομα κάποιου μεγάλου.

Όμως, η διαφορά ανάμεσα στον αιώνα του Σαλιέρι και στην εποχή του Internet
είναι πως σήμερα βιώνουμε την περίοδο ενός κατακλυσμού σημαντικών…
ασημαντοτήτων.

Κοινώς… μας έχουν πάρει φαλάγγι! Γιατί άραγε;

Για πολλούς λόγους. Ας πούμε για το κέρδος! Πόσοι θ’ αγόραζαν ένα βιβλίο, αν
δεν περιείχε «γαργαλιστικές» περιγραφές, και αν μάλιστα αυτές οι περιγραφές
δεν εμπεδώνονταν από τους καταναλωτές, έπειτα από διαρκή και συστηματική
πληροφόρηση; Ποιος πουλάει και ποιος κερδίζει; Δεν είναι ένας, αλλά κάμποσοι.
Εκείνος που υπογράφει το βιβλίο, ο δεύτερος ο οποίος το έχει γράψει, οι
αληθινοί ήρωες του βιβλίου, οι αντίπαλοι, ο άλλος που το εκδίδει, το κανάλι το
οποίο πληροφορεί περί της υπάρξεως του ίδιου βιβλίου, οι δεκάδες που θίγονται
και απαντούν, ακόμη και ο Κωστάκης Καραμανλής ωφελείται, επανακάμπτοντας στην
επικαιρότητα με τη δήλωση «ο τόπος έχει άλλα πιο σοβαρά προβλήματα να ασχοληθεί».

Κανόνας θριάμβου και πλήρους επικρατήσεως της διαφημίσεως αμερικανικού τύπου
είναι το πασίγνωστο:

«Καλύτερα να σε κατηγορούν και να σε βρίζουν, παρά να σε αγνοούν». Απόδειξη;
Οι πιο αρνητικοί και «κακοί» είναι σήμερα οι πιο δημοφιλείς και περισσότερο
αγαπητοί. Μπας και ο Σατανάς έχει εγκατασταθεί στις ψυχές όλων; Το αντίθετο!
Απλούστατα.

Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη από ήρωες. Όμως, οι ήρωες έχουν κατεδαφιστεί (όπως
και το τείχος). Επομένως, πρέπει να βρεθούν καινούργιοι. Και μέχρι να βρεθούν
καινούργιοι, επινοούνται και «κυκλοφορούν» άλλοι. Πώς; Μέσα από τα Media,
δηλαδή τα… κανάλια! Γιατί; Είναι οι καναλάρχες κακοί και άθλιοι; Όχι! Είναι
αυτοκόλλητοι με τη διαφήμιση!

Η διαφορά ανάμεσα στη Διαφήμιση και στη Μνήμη είναι ο χρόνος. Η διαφήμιση
εξαπλούται και εξαντλείται μέσα στα στενά πλαίσια του «εφήμερου», του «τώρα»,
του «σήμερα». Προϊόντα, πρόσωπα, γεγονότα μιας «χρήσεως». Βλέποντας το
διαφημιστικό κάποιου προϊόντος, δεν πιστεύεις και το μήνυμα. Πως δηλαδή το
«Χιουντάι» είναι και το καλύτερο αυτοκίνητο του πλανήτη μας! Τότε γιατί η
εταιρεία συνεχίζει να πληρώνει για την εκπομπή του ίδιου διαφημιστικού σποτ;
Μα γιατί πες, πες, όλο και πείθεις (έλεγε ο μακαρίτης ο Γκέμπελς).

Εμβρόντητος ο Αϊνστάιν

Μ’ αυτήν τη μέθοδο, εξασφαλίζεις τις πωλήσεις σου. Πολλές φορές αυτά που
«πουλάς» δεν είναι «προϊόντα», αλλά λόγια, εικόνες, οφθαλμαπάτες. Παράδειγμα.
Μιλώντας διαρκώς για τον «εκσυγχρονισμό», τον καθιερώνεις σαν σύνθημα.

Όταν όμως πηγαίνεις στην Εφορία ή στο σχολείο του παιδιού σου ή στο νοσοκομείο
για να επισκεφθείς τον άρρωστο άνθρωπό σου, τότε αντιλαμβάνεσαι πως μεταξύ
συνθήματος και πραγματικότητας το χάσμα είναι τερατώδες. Τότε; Ακριβώς έτσι.

Οι «καταναλωτές» βιώνουν έναν, κοινωνικού τύπου, διχασμό. Οι περισσότεροι
υποπτεύονται ή ξέρουν την αλήθεια. Και όμως «πράττουν» κόντρα σ’ αυτήν. Ας
πούμε ξέρουν πως ο εκσυγχρονισμός είναι ο… Μανωλιός, πως η «Θεοδώρα» δεν
είναι θέατρο αλλά πασαρέλα, πως ένα βιβλίο με τα «σεντόνια του Μηροπολίτη» δεν
έχει καμία λογοτεχνική ή άλλη αξία. Και όμως καταναλώνουν. Γιατί;

Μη μου πείτε «μόνο από έλλειψη κουλτούρας». Γιατί θα σας πω πως με τα ίδια μου
τα μάτια είδα μερικές από τις «καλύτερες οικογένειες» της αθηναϊκής
κουλτούρας, να εντρυφούν στα πιο σημαντικά / ασήμαντα! Τότε; Μα από
περιέργεια! Η δύναμη του «Μέσου» (Media) είναι ακατανίκητη. Το «γεγονός»
εξάπτει τη φαντασία, γαργαλάει τα χαμηλότατα ένστικτα και ιδού το αποτέλεσμα.
Μη μου πείτε πως ακόμη και ένας Αϊνστάιν δεν θα έμενε εμβρόντητος, βλέποντας
και ακούγοντας τα κατορθώματα μίας Βάσιας Παναγοπούλου ή μιάς Τζένης Χειλουδάκη;

Καθόλου ήρωες, σημαίνει (περίπου) ελάχιστες ή καθόλου αντιστάσεις. Επομένως
μαζικά προϊόντα, μαζικοί καταναλωτές, μαζικά κέρδη, μαζική ιδεολογία. Τόσο
απλό. Το καταπληκτικό είναι πως ενώ πιστεύουμε πως ζούμε στην εποχή της
άνθησης της ελευθερίας, οι περισσότεροι, για να μην πω όλοι, ακολουθούμε ως
αμνοί προς τη «σφαγή». Χωρίς «σημεία» αναφοράς, χωρίς προσωπικότητα, χωρίς
αντιστάσεις, καταβροχθίζουμε «προϊόντα» ιδεών, «διασημοτήτων» και εταιρειών.

Ο έξυπνος, σκεπτόμενος άνθρωπος είναι ο χειρότερος καταναλωτής! Δεν είναι;
Ακολουθώντας και πιστεύοντας στην κατεδάφιση, τι κάνουμε;
Αυτο-κατεδαφιζόμαστε! Πώς να σας το πω; Αυτοκτονούμε. Ενσαρκώνουμε την
πανελληνίως κοινή… ρήση «εμ κερατάδες, εμ και δαρμένοι»!

Το αποτέλεσμα είναι να έρθουν τα πάνω-κάτω. Όμως μην απογοητεύεσθε. Ρωτήστε
έναν οποιονδήποτε «ακαλλιέργητο» συνάνθρωπό σας «ποιος είναι ο μεγαλύτερος
Έλληνας συγγραφέας» και θα σας πει (ας πούμε) ο Καζαντζάκης, χωρίς καν να τον
έχει διαβάσει. Ανυπέρβλητος, αλύγιστος αντίπαλος και εχθρός της «εφήμερης»
επικαιρότητας είναι ο Χρόνος. Κάντε ένα απλό τεστ στον εαυτό σας και ρωτήστε
τον «ποια ήταν η σημαντικότερη ταινία που είδα φέτος;». Αποκλείεται να πείτε
«Ο κύριος Bean»! Ρωτήστε τον ακόμη «ποιος ήταν ο χαρισματικότερος πολιτικός
της νεώτερης Ελλάδας;». Δεν θα σας έρθει, αυτομάτως, το όνομα Παπανδρέου; Με ή
άνευ νεύματος; Τότε;

Ο Ούινστον Γκρουμ (πάλι του Φόρεστ Γκαμπ) λέει: «Η ζωή είναι σαν λάστιχο.
Δύσκολα πας μπροστά, εύκολα γυρίζεις πίσω». Μπορεί να καταναλώνουμε
ασημαντότητες, να παραπλανούμαστε, αλλά πάντα στο «καθιστικό» μας θα
φιλοξενούμε τους Αγγέλους, τους φίλους μας και τους καλούς μας. Στο κάτω κάτω
της γραφής κάθε νοικοκυριό έχει τον σκουπιδοτενεκέ του! Ε, χρησιμοποιήστε τον
συχνότερα χρονιάρες ημέρες που είναι!

Η ΜΙΜΗ ΝΤΕΝΙΣΗ ΘΕΟΔΩΡΑ:

Shopping κορόιδα, fucking θέατρο.

ΤΟ ΧΑΣΤΟΥΚΙ ΤΗΣ ΑΘΗΝΗ:

Θεέ μου, πόσο χαμηλά έπεσαν τα Media.

ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ, ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΥΣ ΤΟΥ ΑΛΚΟΤΕΣΤ:

Πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ ΕΟΚ ΚΑΙ ΤΟΥ 666:

Τα ράσα δεν κάνουν τον παπά.

ΒΑΣΩ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, 4 ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ:

Αι τέσσαρες ορφαναί.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ:

Τα πήραν όλα κι έφυγαν.

ΚΩΣΤΑΚΗΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ:

Ωχ βρε αδελφέ, συνωνυμία είναι.

«10 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ 54 ΜΕΡΕΣ»:

Εδώ ο κόσμος καίγεται.

2

ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ:

Άλλαξε ο Μανωλιός και φόρεσε τα ρούχα του αλλιώς.

ΜΟΡΑΤΟΡΙΟΥΜ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ:

Τουρκικά F16 πάνε κι έρχονται.