ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Δεκέμβριος, 1997

Θεέ και Κύριε!

Έφθασε η ώρα να αποχαιρετήσω έναν ακόμα χρόνο. Μετράω τους μήνες. Θα ξανάρθουν
διαφορετικοί, με τα ίδια ονόματα και οικείες διαθέσεις. Τόσα πολλά γενέθλια
τον Ιανουάριο. Κι ο Φεβρουάριος να μου στερεί τις μέρες που του λείπουν.
Μάρτιαι ειδοί!

Μηδέν άγαν Αύγουστε Ο Απρίλιος έχει πάντα το πρώτο κελάηδημα ­ Στον κήπο
μαργαρίτες. Το άρωμα του μενεξέ τον Μάιο εκπέμπει εξωστρέφεια. Αυτά τα βιολετί
δειλινά του Ιουνίου κάνουν τις νύχτες να καθυστερούν. Η ηδυπάθεια του
καλοκαιριού έρχεται πάντα Ιούλιο. Η πανσέληνος του Αυγούστου, στο βάθος τ’
ουρανού, συνοψίζει το βάθος του κόσμου. Α, αυτή η μεγαγχολία του φθινοπώρου –
Σεπτέμβριος. Οι άνεμοι έχουν προετοιμάσει το φευγιό των αποδημητικών τον Οκτώβριο.

Καιρός για πιο μυστηριώδεις υποθέσεις, μέσα στο κρύο και τις βροχές του
Νοεμβρίου. Ο Δεκέμβριος έρχεται μ’ ένα χρώμα σταχτί. Καιρός για
απολογισμούς.Τι θα μείνει; Πώς θα σωθούμε; Πανάρχαια χρέη, μοιραία λάθη, ωραία
ειδύλλια, προδοσίες, το αναπότρεπτο των χωρισμών. Μη με λησμόνει. Αλλά ο
χρόνος δεν είναι γιατρός. Ο χρόνος είναι κλέφτης. Είναι κιόλας παρελθόν. Και
κανείς δεν μπορεί να κάνει κάτι γι’ αυτό. Προσβλέπω στο μέλλον. Σε περιοχές
αχαρτογράφητες – πρωτοποριακές.