[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΟΤΑΝ μια ομάδα πολιτών στέλνει ­ οργανωμένα ­ επιστολές διαμαρτυρίας σε
αρθρογράφο με τον οποίο διαφωνεί ασκεί δημοκρατικό της δικαίωμα ή επιχειρεί να
τον τρομοκρατήσει; Προοδευτικός ­ κατά τα λοιπά ­ αρθρογράφος πιστεύει το
δεύτερο, απειλεί μάλιστα τους οργανωτές δημοσιογράφους με παραπομπή στο
πειθαρχικό για διαγραφή!

Την ίδια στιγμή βέβαια η κορυφαία προοδευτική οργάνωση της εποχής μας, η
Διεθνής Αμνηστία, χρησιμοποιεί ­ ευτυχώς ­ αυτήν ακριβώς τη μέθοδο των
καθοδηγούμενων επιστολών για να πετύχει την απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων
ανά τον κόσμο.

Όταν ­ προοδευτικό κατά τα λοιπά ­ κόμμα ζητεί την παραίτηση υπουργού όχι για
πολιτική του πράξη ή παράλειψη αλλά για τις απόψεις που εξέφρασε σχετικά με τα
ναρκωτικά ασκεί αντιπολίτευση ή επιχειρεί να περιορίσει τον δημόσιο διάλογο;
Όταν προοδευτικός ­ κατά τα λοιπά ­ βουλευτής ζητεί ουσιαστικά να ριχτεί στην
πυρά έργο τέχνης ­ τα σκηνικά για το «Αθήνα ’97» ­ που ο ίδιος θεωρεί
φασιστικό προστατεύει την αισθητική μας ή υπονομεύει την ελευθερία της
έκφρασης;

Όταν ­ προοδευτικός κατά τα λοιπά ­ πρωθυπουργός αποπέμπει βουλευτή για τη
γραφική (;) εμμονή του στην Εγνατία οδό ασκεί εξουσία ή καταχράται των
προνομίων του; Μια ­ όχι τυχαία ­ επιλογή των δημοσίων πραγμάτων μας από τη
χρονιά που φεύγει. Μια επιλογή ενδεικτική της ανεκτικότητάς μας στην άλλη άποψη.

Αν κάτι διακρίνει την Αριστερά, έγραφε άλλος ­ προοδευτικός κατά τα λοιπά ­
αρθρογράφος, είναι «το ήθος των ανθρώπων της».

Κι ίσως εδώ να βρίσκεται η ρίζα του προβλήματος: η αδυναμία μας να
αντιμετωπίσουμε την πολιτική ως μια διαδικασία πέραν της ηθικής. Μια
διαδικασία που προϋποθέτει την ηθική ισοτιμία των πολιτικών απόψεων που
εκφράζονται.

Μια διαδικασία που η ουσία της βρίσκεται στον σεβασμό της διαδικασίας. Όχι
φυσικά με την έννοια της λατρείας των τύπων αλλά με την ουσιαστική αναγνώριση
του δικαιώματος στη διαφορά.

Ακόμα και όταν αυτή μας ενοχλεί μέχρι βάθους καρδίας.