30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΡΔΑΒΕΛΛΑΣ

ΘΥΜΑΤΑΙ: Τα χρόνια της «φωτιάς» στο πεζοδρόμιο

ΑΓΑΠΑΕΙ: Ό, τι «μυρίζει» δημιουργία

ΤΟΥ ΛΕΙΠΕΙ: Η εφημερίδα

ΓΕΛΑΕΙ: Συχνά με τον εαυτό του

ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΥ ΤΟΝ «ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ»: Κλασική και ροκ

ΤΑΞΙΔΙ ΠΟΥ ΘΑ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ: Στα αστέρια

ΣΤΑ 60 ΤΟΥ: Θα ξεκινάει πάλι από την αρχή

ΘΑ ΚΑΛΟΥΣΕ ΣΕ ΔΕΙΠΝΟ: Τον Γιώργο, τη Μελίνα και τον Αντώνη στο τραπέζι
των αγγέλων.

Η ώρα για να επιστρέψει ο Κώστας Χαρδαβέλλας στην αιώνια ερωμένη του, την
εφημερίδα, πλησιάζει. Άλλωστε το λέει και ο ίδιος πως δεν θ’ αντέξει μακριά
της και το ’98. Επιστρέφει, λοιπόν, όπως ο δολοφόνος στον τόπο του εγκλήματος
ή όπως ο άγγελος στον παράδεισό του. Η επιθυμία για να μυρίσει το άρωμα του
δημοσιογραφικού χαρτιού μεγάλη. Και το βιβλίο του «Όσα δεν είπα και δεν
έγραψα», που μόλις κυκλοφόρησε, από τη λαχτάρα για γράψιμο «γεννήθηκε». Οι
απαντήσεις του στις «30 Ερωτήσεις» του Χρήστου Ιερείδη.

ΕΡ.: «Όσα δεν είπα και δεν έγραψα». Τι έμεινε έξω από τις 510 σελίδες του,
λόγω… περιορισμένου χώρου;

ΑΠ.: Εκείνα που κράτησα μόνο για την ψυχή μου και για τον γιο μου, που κάποτε
θα του τα πω και θα μοιάζουν με παραμύθια.

ΕΡ.: Επιθυμία ζωής το βιβλίο;

ΑΠ.: Ήταν ένα «κλικ» μέσα μου κάποιο βράδυ… Μου έχει λείψει οδυνηρά το
γράψιμο από τότε που έφυγα από την εφημερίδα και αιχμαλωτίστηκα στην τηλεόραση.

ΕΡ.: Με χαρά, νοσταλγία ή πόνο μπήκε η τελευταία τελεία;

ΑΠ.: Με τη χαρά που νιώθει όποιος γεννάει ένα παιδί.

ΕΡ.: Ποια ήταν η αφορμή για να τον «θησαυρό 30 χρόνων ρεπορτάζ»;

ΑΠ.: Μια ξαφνική κουβέντα πριν από ένα χρόνο του κ. Κώστα Γιαννίκου, διευθυντή
του Star και εκδότη. «Ρε Κώστα, δεν γράφεις σ’ ένα βιβλίο όσα έζησες και δεν
έγραψες ποτέ;». Τόσο απλά ήρθαν τα πράγματα.

ΕΡ.: Οι σελίδες της νέας ζωή σας με τον Κωνσταντίνο και τη Μαρία πότε θα
γίνουν βιβλίο;

ΑΠ.: Ποτέ! Αυτά είναι δικά μας, των τριών μας και δεν αφορούν κανέναν άλλο.

ΕΡ.: Οι μεγάλες αγάπες σας;

ΑΠ.: Τέσσερα θηλυκά και ένα αρσενικό: Η δημοσιογραφία, η Μαρία, η θάλασσα, η
ΑΕΚ και ο Κωνσταντίνος.

ΕΡ.: Τι ρόλο παίζει η ΑΕΚ στη ζωή σας;

ΑΠ.: Είναι η χαρά μου, η πίκρα μου, το ουρλιαχτό μου και το καμάρι μου.

ΕΡ.: Και η θάλασσα;

ΑΠ.: Είναι η ερωμένη που παίζω μαζί της, με αγκαλιάζει, την υπολογίζω και τη
σέβομαι, μου χαρίζει ηδονές πρωτόγνωρες.

ΕΡ.: Πλησιάζει η ώρα για να αναθερμανθούν οι σχέσεις σας με την… αιώνια ερωμένη;

ΑΠ.: Δεν νομίζω ότι θ’ αντέξω μακριά της και το 1998.

ΕΡ.: Επιστροφή στα παλιά λημέρια. Η πρώτη κίνηση;

ΑΠ.: Πάντα ο δολοφόνος επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος. Και πάντα ένας
άγγελος επιστρέφει στον παράδεισό του. Διαλέγετε και παίρνετε.

ΕΡ.: Έχετε σχεδιάσει την επόμενη αποστολή για την εφημερίδα;

ΑΠ.: Γιατί να βιαζόμαστε τόσο, αφού δεν μας πήρε κι ο χρόνος. Θα μπορούσα να
αρχίσω και από τα διανυκτερεύοντα φαρμακεία.

ΕΡ.: Με την εφημερίδα στα χέρια…

ΑΠ.: Και το βλέμμα στο βασικό πρωτοσέλιδο θέμα και μετά πίσω στις αθλητικές σελίδες.

ΕΡ.: Κατά την περίοδο «απιστίας» σας, ποιο ρεπορτάζ σάς έκανε να πείτε «αυτό
θα ήθελα να το είχα κάνει εγώ»;

ΑΠ.: Μακάρι να ήταν ένα. Μου ξύνετε πληγές τώρα…

ΕΡ.: Από τους νεώτερους συναδέλφους ποιους διακρίνετε;

ΑΠ.: Αυτούς που μένουν άυπνοι από την αγωνία του ρεπορτάζ της επομένης ημέρας.

ΕΡ.: «Σας παρακαλώ θέλω να γίνω δημοσιογράφος. Με δοκιμάζετε»; Τι θα λέγατε
στον νέο που θα σας ρωτούσε;

ΑΠ.: Έλα. Εγώ θα σου δείξω τον δρόμο. Αλλά το κάστρο εσύ θα το κατακτήσεις.

ΕΡ.: Ποια στοιχεία του χαρακτήρα του θα συντελούσαν για να γινόσασταν ο
δάσκαλός του;

ΑΠ.: Το ήθος του, την αντοχή του, την τιμιότητά του και την επιμονή του.

ΕΡ.: Οι δάσκαλοι στη δημοσιογραφία είναι είδος υπό εξαφάνιση;

ΑΠ.: Υπάρχουν και σήμερα, αλλά προτιμούν τη σιωπή τους, απογοητευμένοι.

ΕΡ.: Ο Γιώργος Λιάνης έριξε την πρόταση για επανεμφάνιση των «Ρεπόρτερς», έστω
για μία φορά. Τι απαντάτε;

ΑΠ.: Για να κάνουμε έστω μία φορά τους «Ρεπόρτερς», πρέπει να μπορώ να φωνάξω
τον Γιώργο «Λιανάκο», τον Δημαρά «Παιδοβούβαλο» και εκείνοι εμένα
«Χαρδαβελίτο». Αυτές οι φωνές όμως, δυστυχώς, δεν θα ξανακουστούν ποτέ.

ΕΡ.: Από ποια προσωπικότητα θα θέλατε να πάρετε συνέντευξη;

ΑΠ.: Από την τελευταία γιαγιά που γνέθει τη ρόκα και ξέρει να λέει ωραία παραμύθια.

ΕΡ.: Θα ανησυχούσατε αν ο Κωνσταντίνος ήθελε ν’ ακολουθήσει τα «βήματά» σας;

ΑΠ.: Κάθε άλλο, θα με γέμιζε χαρά η επιλογή του.

ΕΡ.: Όταν τον μαλώνετε πώς σας «κερδίζει»;

ΑΠ.: Αρκεί η λυπημένη φατσούλα του.

ΕΡ.: Καντάδα στη Μαρία. Με ποιο τραγούδι;

ΑΠ.: Ακόμη δεν έχει γραφτεί αυτό το τραγούδι.

ΕΡ.: Για ποιον κλάψατε πολύ;

ΑΠ.: Για τον αρχάγγελο της ζωής μου. Τον Βάνια Καρατζά. Τον δεύτερό μου πατέρα.

ΕΡ.: Για ποιο πράγμα μετανιώσατε στη ζωή σας;

ΑΠ.: Δεν απέκτησα τη μόρφωση που ήθελα.

ΕΡ.: Σε μια παρτίδα «ξερή» ποιον θα διαλέγατε για παρτενέρ;

ΑΠ.: Αυτό δεν το ρωτάνε ποτέ. Είναι γνωστό. Τον Λευτέρη Παπαδόπουλο.

ΕΡ.: Οι… πασχαλίτσες της ζωής σας;

ΑΠ.: Τις γράφω όλες στο βιβλίο μου.