ΠΡΟΣΩΠΑ Σταυρώσεις στην Τουρκία

Την ώρα που η Τουρκία διεκδικεί μια θέση στην Ευρώπη, ο δημοσιογράφος Ιλάν
Καράτεπε αποκαλύπτει: στις τουρκικές φυλακές σταυρώνουν ανθρώπους!

Ιλάν Καράτεπε. Οι αφηγήσεις του δημιουργούν μια εικόνα ελεγχόμενης και οργανωμένης χρήσης βασανιστηρίων από το τουρκικό κράτος

ΟΙ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ της κυβέρνησης της Τουρκίας να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής
Ένωσης μπορεί να βελτιωθούν αν σταματήσει να σταυρώνει ανθρώπους, ειρωνεύεται
η βρετανική εφημερίδα «Ομπζέρβερ», που αποκαλύπτει την περιπέτεια του
Καράτεπε, ο οποίος μετά τη δραπέτευσή του έχει καταφύγει στο Ιατρικό Ίδρυμα
για την Περίθαλψη των Θυμάτων Βασανιστηρίων που έχει δημιουργήσει η
«Ομπζέρβερ» στο Κέντις Τάουν, στο Βόρειο Λονδίνο. Με μια κατασκευασμένη
κατηγορία, ο Καράτεπε είχε καταδικασθεί σε 18 χρόνια κάθειρξη ­ το πραγματικό
«έγκλημα» του δημοσιογράφου ήταν πως δούλευε για μια αριστερή εφημερίδα.

Οι αστυνομικοί σταύρωσαν τον Καράτεπε αμέσως μετά τη σύλληψή του, το 1995, στο
αρχηγείο της τουρκικής Ασφάλειας στην Αγκυρα. Του έδεσαν τα μάτια, τον
οδήγησαν σε ένα δωμάτιο και τον κρέμασαν σε ένα σταυρό με τα πόδια του να
αιωρούνται. Στη συνέχεια έβαλαν ηλεκτρόδια στο πέος του και σε ένα από τα
δάχτυλα των ποδιών του και τον περιέλουσαν με νερό για να κάνουν ακόμη
δυνατότερο τον πόνο. Όταν έχασε τις αισθήσεις του, τον κατέβασαν από το σταυρό
και τον έριξαν σε ένα μπουντρούμι, μια τρύπα χωρίς φως, τόσο μικρή, που δεν
μπορούσε να ξαπλώσει. Εκεί τον άφησαν να σαπίσει, μετά τον σταύρωσαν και πάλι,
κι αυτό συνεχίσθηκε μέχρι που μεταφέρθηκε στη φυλακή της Αλεξανδρέττας, κοντά
στα σύνορα με τη Συρία.

Η ζωή ήταν κι εκεί φρικτή, μέχρι που οι κατάδικοι ανακάλυψαν τις χαρές του
αθλητισμού: σε μια γωνιά του γηπέδου βόλεϊ που δεν ήταν ορατή από τις σκοπιές,
άρχισαν να σκάβουν, πρώτα προς τα κάτω και μετά σε μήκος 50 μέτρων ­ κάτω από
δύο τοίχους και το συρματόπλεγμα. Το χώμα που έβγαζαν, το έριχναν στις
τουαλέτες και έβαζαν τις πέτρες σε μεγάλες κάλτσες, τις οποίες έκρυβαν στη
σήραγγα πριν από τις επιθεωρήσεις. Μια αυτοσχέδια αντλία τροφοδοτούσε με αέρα
αυτούς που έσκαβαν. Επειδή δεν υπήρχαν ξύλα για να στηρίξουν την οροφή, έδωσαν
στη σήραγγα τριγωνική μορφή. «Ήταν τόσο στενή ώστε σε μερικά σημεία δεν
μπορούσες ούτε να γυρίσεις το κεφάλι σου», λέει ο Καράτεπε. «Για να περάσεις,
έπρεπε να συρθείς σαν σκουλήκι».

Το τρομερότερο στις αφηγήσεις του Καράτεπε και άλλων που υπέφεραν στα χέρια
του τουρκικού κράτους, επισημαίνει η «Ομπζέρβερ», είναι πως δημιουργούν μια
εικόνα ελεγχόμενης και οργανωμένης χρήσης βασανιστηρίων. Τα βασανιστήρια δεν
είναι έργο λίγων διεστραμμένων αστυνομικών. Τα βασανιστήρια στην Τουρκία είναι
συστηματικά, προσαρμόζονται ανάλογα με την περίπτωση και ασκούνται παρουσία
γιατρών και με πλήρη περιφρόνηση προς κάθε συνθήκη για τα ανθρώπινα δικαιώματα
που η κυβέρνηση έχει υπογράψει.