ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Η γενιά του Κολ

Στην αρχή διαδήλωναν για τη διατήρηση των κεκτημένων. Σιγά-σιγά
πολιτικοποιήθηκαν και αγρίεψαν. Και τώρα απειλούν με το τελευταίο όπλο που
έχουν στη διάθεσή τους: την ψήφο.

Μαχητική διαδήλωση. Οι Γερμανοί φοιτητές (η φωτογραφία είναι από τη συγκέντρωση της περασμένης Παρασκευής) άρχισαν να αγριεύουν

ΟΙ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ άρχισαν στα τέλη του περασμένου Οκτωβρίου, αλλά η πρώτη μεγάλη
συγκέντρωση έγινε στις 27 Νοεμβρίου στη Βόννη ­ και ήταν ειρηνική. Τα αιτήματα
των 40.000 διαδηλωτών για καλύτερα Πανεπιστήμια, περισσότερα συγγράμματα,
μεγαλύτερες αίθουσες διδασκαλίας και συχνότερη επαφή με τους καθηγητές
έβρισκαν σύμφωνο ακόμη και τον υπουργό Παιδείας, για τον οποίο «η κοινωνία
έχει παραμελήσει τα Πανεπιστήμια». Η κυβέρνηση δεν ανησυχούσε και η
αντιπολίτευση δεν μπορούσε να αξιοποιήσει την αναταραχή προς όφελός της. Όσο
για τον κατά παράδοση συντηρητικό γερμανικό Τύπο, δεν σταματούσε να κάνει
συγκρίσεις με το ’68 και να προβαίνει σε σαρκαστικά σχόλια…

Όσο περνούσε ο καιρός όμως και η αποστεωμένη πολιτική ηγεσία αδυνατούσε να
δώσει απαντήσεις στις ανησυχίες των φοιτητών, οι διαδηλώσεις άρχισαν να
πολιτικοποιούνται, να απλώνονται (ο «ιός» έχει προσβάλει πλέον τα 100 από τα
335 Πανεπιστήμια της χώρας) και να αποκτούν ριζοσπαστικό χαρακτήρα. Αίτημά
τους δεν ήταν πια μόνο να κτιστούν νέα αμφιθέατρα, αλλά να αποσυρθεί ο νέος
νόμος για την παιδεία που δίνει το δικαίωμα στα Πανεπιστήμια να θεσπίσουν
δίδακτρα. Τα συνθήματα έγιναν πιο μαχητικά και ­ επιτέλους ­ άρχισαν να έχουν
χιούμορ. «Ο Κολ χοντραίνει, τα Πανεπιστήμια αδυνατίζουν», φώναζαν οι 30.000
διαδηλωτές την περασμένη Παρασκευή στη Βόννη. «Όταν σκοτώνεις την εκπαίδευση,
σκοτώνεις τη Γερμανία», έγραφε ένα πανώ. Δεν έλειψαν οι απειλές: «Πάρτε μας
στα σοβαρά, γιατί θα σοβαρευτούμε». Και για πρώτη φορά σημειώθηκαν αψιμαχίες:
οι νεαροί πετούσαν αυγά, πέτρες και κροτίδες και οι αστυνομικοί απαντούσαν με
κλομπς και δακρυγόνα.

Η «γενιά του Κολ» ­ άνθρωποι που ήταν 5 ως 10 ετών όταν ο σημερινός
καγκελάριος ανέλαβε την εξουσία ­ άρχισε λοιπόν να δείχνει τα δόντια της. «Δεν
έχουμε γνωρίσει παρά την κοινωνία του χρήματος, όπου η πολιτική συγκαλύπτει τα
προβλήματα και οι άνθρωποι αναλαμβάνουν δεσμεύσεις μόνον όταν πρόκειται να
αποκομίσουν προσωπικά οφέλη», λέει ο Κόνραντ Τουκανόφσκι, 21 ετών και από τα
ηγετικά στελέχη του κινήματος στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας. Το παράπονό του;
Ότι «το 1968 οι φοιτητές συγκρούονταν μετωπικά με μια στενοκέφαλη κοινωνία,
ενώ σήμερα μπορεί να διαδηλώνεις γυμνός στους δρόμους χωρίς κανείς να γυρίσει
να σε κοιτάξει. Η κοινωνία μας απορροφά όλα όσα συμβαίνουν, σαν σφουγγάρι».

Οι πολίτες εξακολουθούν παρά ταύτα να έχουν ορισμένα όπλα στη διάθεσή τους. Το
πανώ μιας ομάδας φοιτητών από τη Χαϊδελβέργη στη διαδήλωση της περασμένης
εβδομάδας ήταν εύγλωττο: «Δεν πρόκειται να σας ψηφίσουμε. Ούτε οι γονείς μας.
Ούτε φυσικά οι φίλοι μας». Παραλήπτης του μηνύματος δεν είναι μόνο ο
καγκελάριος αλλά και το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, στο οποίο ανήκουν οι υπουργοί
Παιδείας των 12 από τα 16 γερμανικά κρατίδια. Όλοι είναι ένοχοι. Και αργά ή
γρήγορα θα πληρώσουν.