ΠΡΟΣΩΠΑ Εκατό ταινίες μετά

Κλαούντια Καρντινάλε. «Οι άνδρες δεν θα καταλάβουν ποτέ την ικανότητα των γυναικών να πληγώνονται…»

Δεκαεπτά ετών εξελέγη «η ωραιότερη Ιταλίδα της Τύνιδας», έφτασε στη Βενετία
και άρχισε να γυρίζει ταινίες· στην Ιταλία, τη Γαλλία, το Χόλιγουντ.

ΠΕΝΗΝΤΑ οκτώ ετών σήμερα, η Κλαούντια Καρντινάλε έχει στο ενεργητικό της 100
ταινίες και επιστρέφει κινηματογραφικά στη Βόρεια Αφρική όπου γεννήθηκε. Στην
ταινία της Ρασίντα Κριμ με τίτλο «Κάτω από το πόδια των γυναικών» υποδύεται
την Αγιά, μια αγράμματη Αλγερινή που ακολουθεί στη Γαλλία τον σύζυγό της,
μέλος του FLN που μάχεται κατά της γαλλικής κυριαρχίας στην Αλγερία. Ο σύζυγός
της συλλαμβάνεται, εκείνη χειραφετείται και παίρνει τη σκυτάλη. Ανακαλύπτει τη
βίαιη δράση, τη μοιχεία, την άρνηση της υποταγής. «Ποτέ πια δεν θα χαμηλώσω το
βλέμμα», δηλώνει. Ωστόσο δεν θέλει να επιστρέψει στην Αλγερία και, τριάντα
χρόνια μετά, ο πρώην εραστής της τον οποίο έχουν τώρα βάλει στόχο οι
ισλαμιστές, καταφεύγει στη Γαλλία. Και η Αγιά προσπαθεί να «του ξαναδώσει το
κουράγιο που έχασε».

Παράλληλα με την ταινία, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Grasset και η
αυτοβιογραφία της, στην οποία η ηθοποιός αποκαλύπτει το μυστικό της σχέσης της
μ’ έναν αεροπόρο, η οποία ξεκίνησε μ’ ένα «συναινετικό βιασμό» και συνεχίσθηκε
για ένα χρόνο: «Οι άνδρες δεν θα καταλάβουν ποτέ την ικανότητα των γυναικών να
πληγώνονται… αυτή την έλξη που τους ασκεί η άβυσσος, την παράδοση στον πόνο,
την ανάγκη να αποδείξουν στον εαυτό τους την αδυναμία τους, όσο απωθητική κι
αν τους είναι, αυτή την παράδοξη ανάγκη για το αρσενικό που μάταια προσπαθούν
να αποδιώξουν…», γράφει. Μένει έγκυος, εκείνος της προτείνει άμβλωση κι
εκείνη δεν τον ξαναβλέπει. Είναι η δεκαετία του ’60, η εποχή του «Γατόπαρδου»
και του «Οκτώμισι»· για να αποφύγει το σκάνδαλο, ο παραγωγός της παρουσιάζει
τον γιο της, τον Πάτρικ, σαν το μικρότερο αδελφό της. Ο Πάτρικ ζει σήμερα στη
Νέα Υόρκη, είναι λίγο ζωγράφος, λίγο πατέρας και πολύ μπερδεμένος, και η
Κλαούντια θεωρεί ένοχο γι’ αυτό τον εαυτό της.

Κατά τα άλλα, όμως, αντιμετωπίζει χωρίς πικρία το παρελθόν και μιλάει με
τρυφερότητα για τους συντρόφους της στα γυρίσματα· για τον Βισκόντι που την
προστάτευε τόσο, τον Στηβ Μακουήν και τις Φεράρι του, τον Μπελμοντό με τον
οποίο είχε «τσιμπηθεί», τον Ντελόν που ήθελε πάντα να την αγγίζει, τον Μπράντο
που μετανιώνει που τον απόδιωξε. Της αρέσουν οι άνδρες που είναι σίγουροι για
τον εαυτό τους γιατί, όπως τονίζει, αισθάνεται η ίδια δυνατή και δεν ανέχεται
τις άνισες σχέσεις. Στην πολιτική, αγωνίσθηκε υπέρ των αμβλώσεων, υποστήριξε
το Κ.Κ. αλλά και τον Μπερλουσκόνι, τον Τόνυ Μπλαιρ αλλά και τον Ζακ Σιράκ. Κι
όσο για τα «προβλήματά» της, ξέρει πια να τα ελέγχει: το πρωί απαλλάσσεται από
τους εφιάλτες της γράφοντάς τους και σκίζοντας μετά το χαρτί.