ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Να σώσω οτιδήποτε, αν σώζεται…

ΠΡΟΚΑΛΩ τη μοίρα μου, νομίζω, με την ξεροκεφαλιά μου να αγνοώ την
πραγματικότητα και αντιμετωπίζω ως βαρύγδουπες θεωρίες τα περί
«εμπορευματοποίησης της διασκέδασης». Εγώ φταίω. Γιατί εξακολουθώ να νιώθω τις
νότες, να ζω τα τραγούδια, να σιγοψιθυρίζω σκοπούς που κάτι θυμίζουν, κάτι από
μένα περιγράφουν ή λένε μερικά από εκείνα που θέλω να πω.

Λόγια αγάπης, εκρήξεις οργής, μελωδικές επαναστάσεις ενάντια στο συμβιβασμό
και το βόλεμα.

Κάτω από τη σκιά του Τσε, οι στιγμούλες του ονείρου επιμένουν κι ας
ξεπουλιούνται σε στενάχωρα τραπέζια, σε χώρους συμβατικούς, σ’ ένα εμπόριο
πλαστικής διασκέδασης όπου το ροκ μπερδεύεται με συνήθειες νυχτερινών κέντρων πολυτελείας.

Κι έστω, ας πούμε ότι εγώ «βολεύτηκα», «μπήκα στο λούκι» αυτής της παραγωγικής
διαδικασίας που κριτικάρουν οι νότες.

Έχω ενίοτε την άνεση να πληρώσω τις δέκα και πλέον χιλιάδες για να πιω ένα
ποτό. Θα επιτρέψω στον κύριο με το παπιγιόν να βάλει βαθιά το χέρι του στην
τσέπη μου, θα προσποιηθώ πως τίποτε από όλα αυτά δεν συνέβη και θα αφήσω τους
ήχους να με ταξιδέψουν. Θα συμβιβάσω τον χώρο, το σακάκι και το μακιγιάζ με
την αποφασιστική δήλωση πως «θα σώσω οτιδήποτε, αν σώζεται» και θα φύγω χαμογελώντας.

Θα οδηγήσω ή θα περπατήσω προς την πλατεία. Αν συναντήσω φίλους δεκαοχτάρηδες,
δεκαεννιάρηδες, εικοσάρηδες, θα κάνω το κορόιδο.

Θα πιω την φτηνότερη μπίρα και δεν θα πω κουβέντα για την «πεταλούδα».

Τι να το κάνεις; Όλοι ξέρουν πως «κερνάει τσιγάρο, αλλά πουλάει τη φωτιά»…

Κι όλοι απογοητεύονται, όταν το επιβεβαιώνουν διαρκώς.