ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ιππότες και καραγκιόζηδες

Διαδήλωση διαμαρτυρίας. «Η ανατροφή των παιδιών είναι η πιο σημαντική δουλειά», γράφει ένα πανώ. Διαφωνεί κανείς;

Πόσο σαδιστική, πόσο σατανική, πόσο αναίσθητη πρέπει να είναι μια κυβέρνηση
που ξεκινά τη «μεταρρύθμιση» του κράτους προνοίας από τις μονογονικές
οικογένειες; Και σκοπεύει να συνεχίσει με τους αρρώστους και τους αναπήρους;

Ο ΤΟΝΥ Μπεν βλέπει περίπου την επανάσταση να έρχεται. «Η Αριστερά βγήκε
επιτέλους από το κώμα αφού προσπάθησε για χρόνια να κολακέψει τον Ρούπερτ
Μέρντοκ ώστε να της επιτρέψει να αναλάβει την εξουσία», δήλωσε ο αιώνιος
αντάρτης, σχολιάζοντας την αποδοκιμασία από 61 Εργατικούς βουλευτές του
νομοσχεδίου για την περικοπή των επιδοτήσεων προς τις ανύπαντρες μητέρες.
Αισιόδοξος εμφανίζεται και ένας άλλος Κόκκινος Ιππότης των Εργατικών, ο πρώην
δήμαρχος του Λονδίνου Κεν Λίβινγκστον. Η νέα Αριστερά που θα αναδυθεί μέσα
στην επόμενη πενταετία, λέει στην «Ομπζέρβερ», θα είναι αποκεντρωμένη,
δημοκρατική και πολύ Πράσινη. «Έχουμε περάσει από το κατώτατο σημείο μας και
τα επόμενα χρόνια θα υπάρξει στροφή προς τα αριστερά. Το ίδιο θα συμβεί και
στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου θα δούμε τα δημοκρατικά κόμματα να στρέφονται
προς τα αριστερά αντιδρώντας στην παγκοσμιοποίηση».

Αυτά όμως είναι θεωρίες. Υποθέσεις. Ευσεβείς πόθοι. Το μόνο απτό και
αναμφισβήτητο είναι ότι από τον ερχόμενο Απρίλιο 1,6 εκατομμύρια μονογονικές
οικογένειες με 2,5 εκατομμύρια παιδιά θα εισπράττουν από 5 ως 11 λίρες
λιγότερο την εβδομάδα. Ο λόγος; Να αναγκαστούν αυτοί οι άνθρωποι ­ στην
πλειοψηφία τους μόνες μητέρες ­ να βρουν δουλειά. Μα υπάρχει σπουδαιότερη και
πιο υπεύθυνη δουλειά από την ανατροφή ενός παιδιού; Υπάρχει τίποτα πιο δύσκολο
και πιο κουραστικό από το να μεγαλώνει το παιδί της μια μητέρα μόνη, χωρίς την
παρουσία, τη βοήθεια και τη στήριξη του πατέρα; Και για να χρησιμοποιήσουμε τη
γλώσσα των «εκσυγχρονιστών»: αν η εγκληματικότητα και η αντικοινωνική
συμπεριφορά των νέων οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στις συνθήκες υπό τις οποίες
μεγάλωσαν, δεν είναι αντιπαραγωγικό για μια κυβέρνηση να δυσκολεύει ακόμη
περισσότερο αυτές τις συνθήκες;

«Ποτέ δεν πίστευα ότι μια Εργατική κυβέρνηση, η πρώτη Εργατική κυβέρνηση
έπειτα από 18 χρόνια, θα τιμωρούσε εκείνους ακριβώς τους ανθρώπους προς τους
οποίους θα έπρεπε κανονικά να αυξήσει τη βοήθεια», δηλώνει η Άλις Μέιχον,
σύμβουλος του υπουργού Πολιτισμού. Κι ακόμη δεν έχει δει τίποτα. Οι «Νέοι
Εργατικοί» σκοπεύουν να επιτεθούν τώρα στα άτομα με ειδικές ανάγκες. Να
επιβάλουν υψηλότερο φόρο στα επιδόματα παιδιού. Να περικόψουν τα επιδόματα
ασθενείας. Να θέσουν αυστηρότερους όρους για τις επιδοτήσεις του ενοικίου. Και
να αναδιαρθρώσουν ριζικά τις συντάξεις. Όχι, για τους φοροφυγάδες δεν είπαν τίποτα.

Κι όμως, ο Τόνυ Μπλαιρ έχει ένα λόγο να ανησυχεί. Επενδύοντας για το μέλλον, ο
αρχηγός των Τόρυς ανακοίνωσε ότι το κόμμα του θα καταψηφίσει ­ μαζί με τους
«αντάρτες» των Εργατικών ­ τις περικοπές για τους αναπήρους. Το μέτρο είναι
αντικοινωνικό, λένε τα παιδιά της Μάργκαρετ Θάτσερ. Μόνο διεστραμμένοι θα
μπορούσαν να το εφαρμόσουν.