«Θυσίασα ακόμα και την οικογένειά μου»

Ο Μπόσμαν όταν ακόμη έπαιζε μπάλα

ΤΟ ΑΝΩΤΑΤΟ Δικαστήριο του Λουξεμβούργου, στις 15 Δεκεμβρίου του 1995, ρίχνει
τα σύνορα για τους ξένους παίκτες αλλάζοντας το status quo του ευρωπαϊκού
αθλητισμού. Η απόφαση του δικαστηρίου, έκτοτε είναι γνωστή ως «απόφαση Μπόσμαν».

12 Δεκεμβρίου, 1997. Πόλη Βιλέρ Λεβέκ του Βελγίου. Ο Ζαν Μαρκ Μπόσμαν,
καθισμένος σε μια αναπαυτική πολυθρόνα στο καινούργιο του σπίτι, ξεφυλλίζει
εφημερίδες του 1995 και αναπολεί, έχοντας κοντά του τη δεύτερη σύζυγό του
Κάρολ και την οκτάχρονη κόρη του.

«Είμαι χαρούμενος που η υπόθεση έληξε με επιτυχία. Με τι τίμημα όμως; Ήταν
πολύ σκληρό για μένα. Τώρα, προσπαθώ να οργανώσω τη ζωή μου. Θυσίασα τα πάντα,
ακόμη και την οικογένειά μου».

Η υπόθεση του Μπόσμαν είναι λίγο πολύ γνωστή. Ξεκίνησε το 1990, όταν η βελγική
ομάδα Λιέγη δεν του επέτρεψε να πάρει μεταγραφή στη γαλλική Δουνκέρκη.

Μάλιστα, αργότερα τον τιμώρησε «κόβοντάς» του ουσιαστικά το ποδόσφαιρο.

Ο Μπόσμαν οδήγησε τη Λιέγη, τη βελγική ομοσπονδία ποδοσφαίρου και την ΟΥΕΦΑ
στα ευρωπαϊκά δικαστήρια, βρίσκοντας ύστερα από πέντε χρόνια τη δικαίωση.

Η οικονομική εξαθλίωση και η διάλυση του γάμου του ήταν το τίμημα για τον
Μπόσμαν. Η οικονομική του ανέχεια ήταν τέτοια, ώστε αναγκάστηκε να επιστρέψει
στο πατρικό του σπίτι για να βρει ένα πιάτο φαΐ.

«Είχα προβλήματα με τη δίκη, δεν μπορούσα να βρω δουλειά, με εγκατέλειψε η
γυναίκα μου. Δεν λέω ότι η δίκη μού προκάλεσε όλα αυτά τα προβλήματα. Αλλά η
έλλειψη χρημάτων επιτάχυνε ορισμένες καταστάσεις».

Η δικαίωση του Μπόσμαν από το ευρωπαϊκό δικαστήριο, τον βοήθησε να εξασφαλίσει
χρήματα κυρίως από τα τηλεοπτικά κανάλια, που του πρόσφεραν γην και ύδωρ για
μια συνέντευξή του.

Οι δικαστικές διαμάχες για τον Μπόσμαν δεν έχουν ωστόσο τελειωμό.

Ο Βέλγος, πρώην ποδοσφαιριστής, διεκδικεί από τη βελγική ομοσπονδία και την
ΟΥΕΦΑ 23 εκατ. βελγικά φράγκα (περίπου 161 εκατ. δραχμές) για διαφυγόντα κέρδη
την πενταετία 1990-1995.

Η βελγική ομοσπονδία του πρότεινε ένα πολύ μικρό ποσό προκειμένου να κλείσει η
υπόθεση, αλλά ο Μπόσμαν φαίνεται ανυποχώρητος. Ίσως γιατί γνωρίζει πως η
ομοσπονδία θα βρεθεί σε δυσμενή θέση αν δεν του καταβάλει τα χρήματα, λόγω της
­ από κοινού με την Ολλανδία ­ διοργάνωσης των τελικών του Ευρω 2000.

Το παράδοξο στην ιστορία του Μπόσμαν είναι το γεγονός ότι η πλειοψηφία των
Βέλγων ποδοσφαιριστών έχουν στραφεί εναντίον του, σε αντίθεση με τους
υπόλοιπους Ευρωπαίους συναδέλφους τους.

Οι Ευρωπαίοι ποδοσφαιριστές δεν ξέχασαν τον Μπόσμαν (στη φωτό με τον Λαμά)

Τον περασμένο Σεπτέμβριο, πριν από το παιχνίδι του Βελγίου με την Ολλανδία,
για τα προκριματικά του Μουντιάλ, οι διεθνείς των φιλοξενουμένων επισκέφθηκαν
τον Μπόσμαν και του έδωσαν το μπόνους του αγώνα.

«Είμαι ιδιαίτερα απογοητευμένος από τη συμπεριφορά των Βέλγων ποδοσφαιριστών.
Ευτυχώς, που οι αθλητές άλλων χωρών αναγνωρίζουν την προσπάθειά μου. Στη χώρα
μου, ακούω πολλούς να λένε πως τους αηδιάζει αυτό που έκανα. Ακόμη και όταν
δύο τρεις παίκτες παίρνουν μεταγραφή για το εξωτερικό, αμέσως κατηγορούν
εμένα. Επίσης, με κατηγορούν για τους πολλούς ξένους παίκτες που παίζουν στις
ομάδες. Δεν είμαι εγώ όμως ο πρόεδρος της Μπαρτσελόνα, ούτε παίρνω χρήματα από
τις μεταγραφές των παικτών. Το μόνο που έκανα ήταν να εφαρμόσω τον νόμο».

Αν γύριζε το ρολόι του χρόνου επτά χρόνια πίσω, ο Μπόσμαν ­ επιμένει ­ θα
έπαιρνε και πάλι τις ίδιες αποφάσεις. Μόνο που δεν θα άφηνε την ευκαιρία να
συναντηθεί με τον Πελέ και τον Μαραντόνα…

«Πρέπει να διώξουμε τους ξένους παίκτες και να πάρουμε Ιταλούς. Πρέπει να
μιμηθούμε το παράδειγμα της Γιουβέντους».

Θυμωμένος όσο λίγες φορές ο πρόεδρος της Μίλαν, Σίλβιο Μπερλουσκόνι, έδωσε
εντολή στον προπονητή της ομάδας του Φάμπιο Καπέλο να διώξει όλους τους
«λεγεωνάριους» (15 τον αριθμό) μετά τις συνεχόμενες ήττες των «ροσονέρι» στο πρωτάθλημα.

Μάλιστα, τα λόγια του Μπερλουσκόνι προκάλεσαν την αντίδραση του πρώην
κορυφαίου ποδοσφαιριστή του κόσμου, Λιβεριανού Ζορζ Γουεά, ο οποίος έχει
ματώσει αρκετές φορές τη φανέλα της Μίλαν (έχει αγωνιστεί ακόμη και με
σπασμένο χέρι).

«Αν δεν μας θέλεις, γιατί μας απέκτησες», ήταν η απάντηση του Γουεά

Η περίπτωση της Μίλαν, εφέτος, είναι ίσως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα στο
χώρο του ποδοσφαίρου, που αποδεικνύει πως η «απόφαση Μπόσμαν» δεν μπορεί να
θεωρηθεί «μάννα εξ ουρανού».

Πέρυσι, η ομάδα μπάσκετ του Παναθηναϊκού είχε στις τάξεις της πέντε παίκτες
από την ευρωπαϊκή κοινότητα. Αποτέλεσμα, να τερματίσει στην 5η θέση της
βαθμολογίας της Α1.

Ομάδες που προτίμησαν να στηριχθούν σε γηγενείς παίκτες, όπως η Γιουβέντους
και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, παρουσίασαν εντυπωσιακά αποτελέσματα, όχι μόνο
στους αγωνιστικούς χώρους αλλά και στον οικονομικό στίβο.

Η απόφαση Μπόσμαν, που επιτρέπει στους παίκτες των οποίων λήγουν τα συμβόλαια
να παίρνουν μεταγραφή σε ομάδες της αρεσκείας τους, δημιούργησε δύο νέα
καθεστώτα στο χώρο του ποδοσφαίρου:

Πρώτον, τα συμβόλαια των νέων παικτών έχουν διάρκεια από πέντε έως επτά και
μερικές φορές δέκα έτη (περίπτωση μεταγραφής Ριβάλντο στην Μπέτις). Με τον
τρόπο αυτόν, οι ομάδες εξασφαλίζουν κατά κάποιο τρόπο την περιουσία τους.

Δεύτερον, στα συμβόλαια των παικτών μπαίνουν όλο και πιο συχνά ρήτρες. Για
παράδειγμα, αν κάποια ομάδα θέλει να αποκτήσει τον Ρομπέρτο Κάρλος ή τον Ραούλ
από τη Ρεάλ Μαδρίτης, τότε θα πρέπει να καταβάλει περισσότερα από 20 δισ.
δραχμές. Αλλιώς, το συμβόλαιο δεν μπορεί να «σπάσει».

Όσον αφορά τον φόβο που είχε εκφράσει η ΟΥΕΦΑ, ότι οι μικρές ομάδες θα
αποδυναμωθούν ακόμη περισσότερο αγωνιστικά και οικονομικά, έρευνα στην Αγγλία
απέδειξε πως οι σύλλογοι συνεχίζουν να αποκτούν παίκτες που δεν είναι
ελεύθεροι, αφού πρώτα τους ενδιαφέρει η ενίσχυσή τους «εδώ και τώρα» και μετά
το όποιο οικονομικό κόστος.