ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Εκπαιδευτικός καμποτινισμός

Οφείλω να επιστήσω την προσοχή του υπουργού Παιδείας σε όσα ακολουθούν όχι
μόνο γιατί έχει την πολιτική ευθύνη για όσα τεκταίνονται στα, φευ, αδιαφανή
κέντρα αποφάσεων που μάλλον υπονομεύουν το κύρος του, αλλά και γιατί ο στενός
συγγενικός του δεσμός με τους δύο ηθικούς, πέρα των καλλιτεχνικών, κολοσσούς
του θεάτρου μας, τον Πέλο και την Αλέκα Κατσέλη, τον καθιστούν υπόλογο σ’ όλο
το σοβαρό ελληνικό θέατρο.

ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ στον Τύπο και αιφνιδιαζόμαστε όλοι, δάσκαλοι, μαθητές και
θεωρητικοί και πρακτικοί του θεάτρου, ότι εισάγεται από την προσεχή χρονιά ως
μάθημα επιλογής η Θεατρολογία στην Α’ Λυκείου. Οι πληροφορίες που έρχονται,
αφού τίποτε το επίσημο δεν υπάρχει (αν είναι δυνατόν να εισάγεται αυτό το
αναγκαίο, αλλά επικίνδυνο μεθοδολογικά, μάθημα χωρίς ένα συνέδριο, έναν
ανοικτό διάλογο, χωρίς καμία, μα καμία συνδρομή των τριών πανεπιστημιακών
τμημάτων Θεατρικών Σπουδών, χωρίς χαρτογράφηση των αναγκών, χωρίς καν εκτίμηση
της έως τώρα εφαρμογής του μαθήματος στα Πολυκλαδικά Λύκεια και σε πολλά ­
πείρα 50 χρόνων ­ ιδιωτικά σχολεία)· οι πληροφορίες λοιπόν λένε πως το μάθημα
θα διδάσκεται εναλλάξ με τη Μουσικολογία ή τα Εικαστικά είτε ένα εξάμηνο είτε
κάθε δεκαπενθήμερο για μία ώρα την εβδομάδα!

Μόνο αλμπάνηδες, αγράμματοι και αστοιχείωτοι εισηγητές, κάποιοι πιθανόν
αρχοντοχωριάτες που μεταμφιέζονται σε θεατρολόγους (γιατί πιθανόν να
διαπιστωθεί πως υπάρχει κι αυτό: αντιποίηση ειδικότητος) θα εισηγούνταν στο
Παιδαγωγικό Ινστιτούτο την εισαγωγή ενός νέου ευαίσθητου μαθήματος για δεκαέξι
ώρες τον χρόνο! Μόνο αν θέλουν να το εξευτελίσουν, όπως παλιότερα εξευτέλισαν
την Ωδική και τη Ζωγραφική, και μεθοδικά υπονόμευσαν τους καλλιτέχνες
εκπαιδευτικούς που τα δίδαξαν ώστε να τους καταστήσουν «νούμερα» στα σχολεία,
θα σχεδίαζαν τέτοιο πρόγραμμα.

Και ποιος θα το διδάξει αυτό το εξευτελισμένο μάθημα; Έχω βάσιμες πληροφορίες
ότι η επίσημη εισήγηση κλίνει προς τους εκπαιδευτικούς-ψώνια. Ναι, ναι. Έτσι
ειπώθηκε. Θα βάλουν να το διδάξουν κυρίως φιλόλογοι που ο σύλλογος τούς θεωρεί
ψώνια με το θέατρο. «Στο κάτω κάτω» ειπώθηκε, «θα τους περάσουμε και ένα
τρίωρο σεμινάριο»!! Υπάρχει αναλυτικό πρόγραμμα για το τι θα διδαχθεί; Όχι· κι
αν υπάρχει δεν έχει κοινοποιηθεί δημοσίως. Πάντως, δεν έχει προκηρυχθεί διαγωνισμός.

Μαθαίνω ότι σκοπεύουν να εισαγάγουν τον θεσμό του ελεύθερου βιβλίου. Θαυμάσια,
επιτέλους. Αλλά ουδείς εκδότης, πλην ενός, δεν γνωρίζει κάποιο αναλυτικό
πρόγραμμα για να παραγγείλει σε ειδικούς συγγραφείς εγχειρίδιο, μετέχοντας
στην ευγενή άμιλλα. Μόνο ένας από τους καλούς εκδοτικούς οίκους πρόσφατα
κυκλοφόρησε ένα βιβλίο σχετικής, πιθανόν, ύλης γραμμένο από καθηγητή
Πανεπιστημίου, που διδάσκει θέατρο στα Παιδαγωγικά Τμήματα Δημοτικής Εκπαιδεύσεως.

Δεν θα κρίνω το περιεχόμενό του, παρ’ όλο που η βιβλιογραφική του ενημέρωση
είναι, με τις ηθελημένες παραλείψεις της, τουλάχιστον συμπλεγματική. Αν όμως ο
συγγραφέας αυτού του βιβλίου είναι και ο υπεύθυνος στον οποίο το Παιδαγωγικό
Ινστιτούτο έχει αναθέσει την οργάνωση και τον προγραμματισμό της εισαγωγής του
νέου μαθήματος στο Λύκειο, τότε βρισκόμαστε μπροστά σε ένα σκάνδαλο πρώτου
μεγέθους. Γιατί χωρίς άλλο βιβλίο στην αγορά (και τώρα ακόμη που το
πληροφορούνται οι εκδότες πότε θα αναθέσουν, πότε θα γραφεί και πότε θα
τυπωθεί ένα βιβλίο για τον προσεχή Σεπτέμβριο) θα δούμε να εισάγεται το
μοναδικό κυκλοφορούν του Γιάννη Κερνώντος και Γιάννη Πίνοντος. Από το 1990
στην Αθήνα και εν συνεχεία στη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα υπάρχουν Τμήματα
Πανεπιστημιακά Θεατρικών Σπουδών. Ήδη αναζητούν μία θέση στον ήλιο εκατό
περίπου πτυχιούχοι. Στο Πανεπιστήμιο Αθηνών λειτουργεί εδώ και τρία χρόνια
Μεταπτυχιακό Τμήμα. Έχουν εκπονηθεί ήδη τέσσερα διδακτορικά. Ο νόμος του 1980,
του Ανδριανόπουλου, που ψήφισε παμψηφεί η Βουλή (με προεξάρχουσα τη Μελίνα),
πρόβλεπε μία θέση θεατρολόγου σ’ όλα τα Λύκεια της χώρας. Ο νόμος κοιμάται
μακάριος, ενώ δεν χρειάζεται για να αφυπνιστεί παρά Προεδρικά Διατάγματα.

Τι χώρα είμαστε!! Ψηφίζουμε νόμο που αναζητεί θεατρολόγους πριν αυτοί υπάρξουν
και όταν τους έχουμε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών για να πάρουν πτυχίο πρέπει να
εξετασθούν επιτυχώς σε πενήντα μαθήματα, συμπεριλαμβανομένων και των Αρχαίων
Ελληνικών και των Λατινικών ­ δηλαδή γνωρίζουν περισσότερα Αρχαία Ελληνικά και
Λατινικά από τους πτυχιούχους του Ψυχολογικού, Παιδαγωγικού και Φιλοσοφικού
Τμήματος, που διορίζονται επί ίσοις όροις με τους κλασικούς φιλολόγους στη
Μέση Εκπαίδευση. Αντ’ αυτών (που έχουν εξαπατηθεί από το κράτος, αφού τους
παρέσυρε να σπουδάσουν επιστήμη που δεν έχει πουθενά επαγγελματική προοπτική),
θα διδάξουν το νέο μάθημα τα ψώνια. Οφείλω να ομολογήσω ότι τιμώ τους
εκπαιδευτικούς που θυσιάζουν χρόνο και μεράκι για να βοηθήσουν τους μαθητές
τους να μυηθούν (εμπειρικά έστω, ερασιτεχνικά) στη μαγεία του θεάτρου.

Όταν όμως χαρακτηρίζονται επισήμως από τους εισηγητές του θεσμού ψώνια,
αντιλαμβάνεστε τι μοίρα τους περιμένει κι αυτούς και το έρμο το θέατρο, ως
μάθημα στο Σχολείο.

Αυτά κι αν χρειαστεί θα επανέλθω. Προσθέτω όμως πως μ’ αυτήν την προχειρολογία
και μέσω αυτής απορροφώντο εκατομμύρια εκατομμυρίων κοινοτικών κονδυλίων για
την καλλιτεχνική εκπαίδευση που τόσον καιρό η ολιγωρία και η άγνοια των
θεμάτων κατέστησε την απορρόφησή τους επιτακτική. Εξ ου και η πρεμούρα.