Ο «πόλεμος» της σοκολάτας

Η πιο «γλυκιά» διαμάχη ανάμεσα στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης διαρκεί εδώ
και 25 ολόκληρα χρόνια. Πρωταγωνιστούν η σοκολάτα, το βούτυρο του κακάο και
άλλα φυτικά λιπαρά.

ΚΑΙ μαζί τους, οι 15 χώρες, χωρισμένες σε δύο αντίθετες ομάδες: η πρώτη είναι
παραδοσιακή και χρησιμοποιεί μόνο βούτυρο του κακάο στις σοκολάτες της.

Στη δεύτερη όμως, που προτιμά τις καινοτομίες, αρέσει η γεύση άλλων φυτικών
λιπαρών, υποκατάστατων του κακάο.

Στο πλευρό της πρώτης ομάδας, στην οποία ανήκει και η Ελλάδα, βρίσκονται
πολλές φτωχές αφρικανικές και νοτιο-αμερικάνικες χώρες, που ευθύνονται για το
μεγαλύτερο κομμάτι της παγκόσμιας παραγωγής κακάο (Βραζιλία, Γκάνα, Καμερούν,
Ακτή Ελεφαντοστού και άλλες).

Το πρόβλημα που δημιουργεί ο διαχωρισμός αυτός γίνεται έντονο στο θέμα της
ελεύθερης διακίνησης εμπορευμάτων στα κράτη-μέλη της Ε.Ε.

Προς το παρόν, τόσο η παραγωγή όσο και η κυκλοφορία σοκολάτας με άλλου είδους
φυτικά λιπαρά απαγορεύεται στην Ελλάδα, την Γαλλία, το Βέλγιο, τη Γερμανία,
την Ισπανία, την Ιταλία, το Λουξεμβούργο και την Ολλανδία. Αντίθετα,
επιτρέπεται στις επτά υπόλοιπες χώρες, οι οποίες πιέζουν το Ευρωπαϊκό
Κοινοβούλιο να αλλάξει τη νομοθεσία.

Οι τελευταίες διαπραγματεύσεις που έγιναν την περασμένη εβδομάδα στις
Βρυξέλλες, δεν έφεραν αποτέλεσμα, αφού καμία από τις δύο πλευρές δεν υποχωρεί.

ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ

Πολλές από τις χώρες που προτιμούν το βούτυρο του κακάο, αρνούνται
κατηγορηματικά την αντικατάστασή του. Η Ελλάδα, όμως, «για λόγους ισορροπίας»,
μπορεί να δεχθεί την χρήση φυτικών λιπαρών αντί για το βούτυρο του κακάο, μόνο
μέχρι 5% στην συνολική ποσότητα. «Κι αυτό μόνο αν τηρηθούν ορισμένες
προϋποθέσεις: να αναγράφεται ευκρινώς στη συσκευασία η χρήση άλλων φυτικών
λιπαρών και να βρεθεί μία μέθοδος ανίχνευσης του είδους και της ποσότητάς
τους, κάτι που δεν υπάρχει τώρα», εξηγεί ο κ. Τάσος Αναστασιάδης, πρόεδρος του
Ελληνικού Συνδέσμου Βιομηχανιών Σοκολάτας.

Το Ευρωκοινοβούλιο έχει ζητήσει την εκπόνηση μελέτης για τις επιπτώσεις της
χρήσης υποκατάστατων στην οικονομία των κρατών που παράγουν κακάο. Ζητεί
επίσης την εφαρμογή της ελεύθερης παραγωγής και διακίνησης σοκολατούχων
προϊόντων με χρήση άλλων φυτικών λιπαρών, μόνον αφού δημοσιευθεί στις
Εφημερίδες των Κυβερνήσεων, ότι υπάρχει μέθοδος ανίχνευσης των ουσιών αυτών.

ΑΛΛΟΙΩΝΕΤΑΙ Η ΓΕΥΣΗ

Όπως συμβαίνει συνήθως σε τέτοιου είδους διαμάχες, η κύρια αιτία της είναι
οικονομικής φύσεως. Τα φυτικά λιπαρά είναι φθηνότερα από το βούτυρο του κακάο
­ από 10% έως 50%, ανάλογα με την ποιότητά τους. Η γεύση της σοκολάτας όμως
αλλοιώνεται, ιδίως αν τα λιπαρά δεν είναι αρίστης ποιότητος. Αλλάζει όμως και
η μεγαλύτερη απόλαυση μίας σοκολάτας, ο τρόπος που λιώνει στο στόμα: «Η
σοκολάτα αυτή λιώνει πιο αργά και έχει μία γεύση πλαστική», λέει ο κ.
Αναστασιάδης, που έχει δοκιμάσει αμέτρητα προϊόντα και από τις δύο κατηγορίες.
Το γεγονός ότι οι σοκολάτες με τα υποκατάστατα του βουτύρου του κακάο αντέχουν
περισσότερο χρόνο στην ζέστη, όπως υποστηρίζουν οι επτά χώρες, δεν μοιάζει
αρκετό να πτοήσει τους φίλους της παραδοσιακής γεύσης.

ΔΙΣ. ΔΟΛΑΡΙΑ Ή «ΠΙΤΑ»

Λόγω της απαγόρευσης, χώρες όπως η Βρετανία αναγκάζονται να παράγουν ξεχωριστά
σοκολάτες με βούτυρο του κακάο, που προορίζονται για εξαγωγή στο αντίπαλο
γκρουπ. Μεγάλες σοκολατοπαραγωγές εταιρείες, αμερικανικές και ευρωπαϊκές,
περιμένουν με ανυπομονησία την άρση του εμπάργκο για να εισβάλουν σε μία αγορά
αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων. Σύμφωνα με τον κ. Αναστασιάδη, ως σοκολάτα
ορίζεται το προϊόν που περιέχει το λιγότερο 14% γάλα και 25% κακάο. Βέβαια, σε
κάθε είδος σοκολάτας τα ποσοστά αυτά αλλάζουν. Η λεγόμενη «πικρή» σοκολάτα
περιέχει μέχρι και 70% κακάο.

«Με βάση τον σχετικό ορισμό περί σοκολάτας στον Κώδικα Τροφίμων, μοναδικό
φυτικό λιπαρό που μπορεί να χρησιμοποιηθεί είναι το βούτυρο του κακάο.

Η προσθήκη άλλων φυτικών λιπαρών χαρακτηρίζει το προϊόν αυτό ως υποκατάστατο
σοκολάτας ή απομίμηση και πρέπει να δηλώνεται κατ’ αυτόν τον τρόπο στη
συσκευασία», προσθέτει ο δρ Βασίλης Τσουκαλάς, χημικός τροφίμων.