3η ΚΑΡΤΑ Ο κύκλος της παρανομίας

Η ΕΦΟΔΟΣ των «ράμπο» του υπουργείου Οικονομικών στην ΕΠΑΕ και στις
ποδοσφαιρικές ανώνυμες εταιρείες φανερώνει την απόφαση των αρμοδίων να
προχωρήσουν σε βαθύτερο έλεγχο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου.

Αν σκεφθούμε και τον έλεγχο του ποινικού μητρώου των διοικούντων τις ΠΑΕ,
οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι κάτι έχει αλλάξει στην αντιμετώπιση αυτού του
χώρου, που επί δεκαετίες βρισκόταν σχεδόν στο απυρόβλητο, αφού το κομματικό
κόστος υπαγόρευε κάθε φορά ευνοϊκή μεταχείριση πέραν των ορίων. Δημιουργεί,
πάντως, εντύπωση το γεγονός ότι δεν έχει γίνει έως τώρα αναφορά στους
οικονομικούς ελέγχους των ΠΑΕ από ορκωτούς λογιστές και το Ελεγκτικό
Συμβούλιο, δεδομένου ότι τα σχετικά πορίσματα βρίσκονται στα χέρια των αρμοδίων.

Η οικονομική εξυγίανση είναι ένα μεγάλο κομμάτι της υπόθεσης, αλλά ο κύκλος
της παρανομίας δεν κλείνει εκεί. Επιβάλλεται να ελεγχθούν οι μηχανισμοί που
έχουν παγιδεύσει τη διαιτησία σε όλα τα επίπεδα. Να ερευνηθεί εις βάθος το
πόθεν έσχες των παραγόντων της διαιτησίας και των διαιτητών.

Εδώ και πολλά χρόνια έχει επιδιωχθεί από εξουσιαστές παράγοντες του
ποδοσφαίρου, αλλά και σαΐνια του παρασκηνίου, ο έλεγχος των διοργανώσεων μέσω
των διαιτητών. Δεν δωροδοκούνται πάντα οι ρέφερι. Η συνταγή περιλαμβάνει
συνήθως την παροχή εγγυήσεων για άνοδό τους σε ανώτερη κατηγορία, για παραμονή
στη λίστα των κορυφαίων, αλλά και δέλεαρ για διεθνή καρριέρα. Επειδή τα
παραδείγματα εύνοιας ή καρατόμησης είναι αρκετά, η ανασφάλεια των διαιτητών
έχει φτάσει στα ύψη. Έτσι όμως η ποιότητα της απόδοσής τους, σε γενικές
γραμμές, ακουμπάει σε χαμηλό δείκτη, αντιστρόφως ανάλογο πολλές φορές με τις
δυνατότητές τους.

Πρόβλημα υπάρχει και με τους παρατηρητές αγώνων και διαιτησίας, οι οποίοι
λειτουργούν είτε σαν ομπρέλες είτε σαν τσεκούρια.

Δύσκολο έργο η κάθαρση, αλλά απαραίτητο.