[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΤΙ ΣΟΪ κοινωνία είναι αυτή που σέρνει στα δικαστήρια ανήλικα παιδιά; Τι σόι
κοινωνία είναι αυτή που στέλνει την αστυνομία στα σχολεία; Τι σόι κοινωνία
είναι αυτή που στιγματίζει και στέλνει στη φυλακή νέους ανθρώπους χωρίς ­
φυσικά ­ να τους προστατεύει; Βάρβαρη ασφαλώς. Προσπαθώ όμως να δω το θέμα
χωρίς ιδεολογικές προκαταλήψεις. Αν ο μη γένοιτο χρειαζόταν να αντιμετωπίσω
εγώ στο σπίτι μου ανάλογο πρόβλημα πώς θα το έλυνα; Δεν γνωρίζω ­ δεν μπορώ να γνωρίζω.

Μπορώ όμως να φαντασθώ τι ΔΕΝ θα ήθελα. ΔΕΝ θα ήθελα λοιπόν στα όσα βουνά θα
έβλεπα μπροστά μου να είχα και την αγωνία ότι μπορεί ο δικός μου άνθρωπος, το
δικό μου παιδί να βρεθεί στη φυλακή ­ να οδηγηθεί δηλαδή οριστικά στην ηθική
του εξόντωση. ΔΕΝ θα ήθελα ακόμα να έχω την αγωνία ότι μπορεί από στιγμή σε
στιγμή να χαθεί επειδή κάποιοι έριξαν στην αγορά νοθευμένες παρτίδες. Και
ασφαλώς ΔΕΝ θα ήθελα να έχω την αγωνία ότι είναι υποχρεωμένο κάθε μέρα να
συναλλάσσεται με κυκλώματα του υποκόσμου ­ να γίνεται στην πραγματικότητα
μέρος τους για να εξασφαλίσει την επόμενη δόση του.

Αγωνίες δηλαδή φυσιολογικές για καθέναν που θέλει πάνω απ’ όλα να προστατεύσει
τον άνθρωπό του και όχι να ηθικολογήσει ή να δημαγωγήσει. Αγωνίες που σε
μεγάλο βαθμό έχουν απαντηθεί στην Ελβετία ή τη Φρανκφούρτη, εκεί όπου οι
τοξικομανείς παίρνουν τη δόση τους από το νοσοκομείο της πόλης. Φυσικά και
εκεί ΔΕΝ έλυσαν το πρόβλημα των ναρκωτικών ­ ποιος άλλωστε μπορεί να πει ότι
ξέρει τη λύση. Κατάφεραν όμως να το βγάλουν από το σκοτάδι του μύθου και της
παρανομίας δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στους χρήστες να ζουν μια κατά το
δυνατόν φυσιολογική ζωή.

Ακούγοντας όμως καμιά φορά τους δικούς μας «ειδικούς» ή τους αυτόκλητους
«ειδικούς» της Βουλής, έχει κανείς την αίσθηση πως το μόνο που δεν θέλουν
είναι ακριβώς αυτό. Γιατί χάρη σ’ αυτή την αθλιότητα μπορούν να καταξιώνουν
τον ρόλο τους, τους οργανισμούς τους, τις χρηματοδοτήσεις των ερευνών τους,
την πολιτική τους πραμάτεια και ­ κάποιες κάκιστες εξαιρέσεις ­ τον εύκολο
πλουτισμό τους.