Θέλει να ταξιδέψει και να γίνει γεωργός

Από χθες το πρωί ο Γ. Μπαλάφας μπορεί να μιλάει ελεύθερα με τους φίλους του
για τις «ραγδαίες εξελίξεις που σημειώθηκαν τα τελευταία χρόνια στο χώρο της
τυπογραφίας», και που μπορεί να τον αναγκάσουν να αφήσει το παλιό του
επάγγελμα και να ασχοληθεί με τη γεωργία στα πάτρια εδάφη της Κορινθίας.

«ΜΑΛΛΟΝ θα φύγω από την Αθήνα να ασχοληθώ με τα κτήματα της οικογενείας μου
στην Κορινθία», λέει στα «ΝΕΑ» ο Γιώργος Μπαλάφας, λίγο μετά την αποφυλάκισή
του από τις φυλακές Κορυδαλλού.

Ήταν μεσημέρι, όταν κρατώντας το χαρτί της αποφυλάκισης βγήκε από την κύρια
πύλη με βήμα σταθερό, με βλέμμα διαπεραστικό, που έδειχνε να ξεπερνάει ακόμη
και αυτά τα τείχη της πόλης. Ήταν η στιγμή που επιλέγει να εκφράσει τη χαρά
του, με τι άλλο παρά με την υψωμένη γροθιά.

«Είναι μία ξεχωριστή στιγμή για τη ζωή μου, ίσως η πιο σημαντική. Ύστερα από
12 χρόνια νιώθω για πρώτη φορά ελεύθερος και όχι όμηρος. Η απόφαση του
δικαστηρίου ήταν μία τελειωτική απάντηση σε όλους αυτούς τους κύκλους που για
χρόνια… αγωνίστηκαν να με παρουσιάσουν, όπως τους συνέφερε», προσθέτει ο
Γιώργος Μπαλάφας.

Η ικανοποίηση, που συνοδεύει εκείνες τις ώρες την κάθε του κίνηση, επιτείνεται
μόλις βρίσκεται αγκαλιά με ένα φίλο του, «έναν παλιόφιλο» που, όπως λέει, του
στάθηκε σε στιγμές δύσκολες, «ζωής και θανάτου». Βιάζονται να φύγουν από τον
Κορυδαλλό, να πάνε σε ένα ταβερνάκι στον Κολωνό, που έχουν κάτι κοινοί φίλοι
τους, κουρδικής καταγωγής. Εκεί τους περιμένει η καλή παρέα, τα απαραίτητα
ουζάκια και τα σχετικά μεζεδάκια.

Αν και τα λόγια του αφορούν περισσότερο το σήμερα και το αύριο, αν και
σχετίζονται με τη νέα του ζωή, δεν λείπουν οι φορές που μεταμορφώνονται σε
αναμνήσεις. «Στη θέση τη δική μου θα μπορούσαν να είναι άλλοι άνθρωποι που
δραστηριοποιούνται, που δεν μένουν απαθείς», τονίζει και θυμάται την κρίσιμη
απόφαση που πήρε το 1985 να βγει στην παρανομία! «Τότε θα μπορούσα να
παραδοθώ, αλλά είμαι βέβαιος ότι θα μετρούσα πολλά χρόνια φυλάκισης. Διάλεξα
λοιπόν αυτόν τον τρόπο να αντιδράσω στην εξουσία. Πιστεύω ότι ο καθένας έχει
δικαίωμα να επιλέξει τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να αμυνθεί όταν βάλλεται,
όταν απειλείται…».

Στο σημείο αυτό ο Γιώργος Μπαλάφας δεν διστάζει να μιλήσει γι’ αυτή την
«επικίνδυνη απόφασή» του, όπως τη χαρακτηρίζει. «Θα μπορούσαν να με φάνε τα
δύο πρώτα χρόνια. Τότε που γάζωσαν το αυτοκίνητο του Πρέκα και νόμιζαν ότι
είμαι μέσα και εγώ».

Αυτή την πέτρινη περίοδο, ωστόσο, είδε λουλούδια να ανθίζουν, σε πείσμα των
συνθηκών. Είδε δεσμοφύλακες να προσπαθούν «να μην ακούγονται βαριές οι
αμπάρες», όταν έπρεπε να κλείσουν κάθε βράδυ την ίδια ώρα, είδε κρατούμενους
να διατηρούν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, να μην «σπάνε». Είδε όμως να
ξεδιπλώνονται και τα σκληρά ένστικτα. «Στη φυλακή βλέπεις την ανθρωπιά
ξεκάθαρη, όπως και τη σκληρότητα», εξηγεί. Γι’ αυτό χάρηκε όταν δεσμοφύλακες
και κρατούμενοι του ευχήθηκαν «να μην ξαναπεράσεις αυτή την πόρτα».

Εκεί έμαθε και κάτι ακόμη. «Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει το αγαθό που
λέγεται ελευθερία, αν δεν κλείσουν πίσω του μια πόρτα με μια πετούγια κλειστή
απ’ έξω. Κλεισμένος σε ένα κελί διαστάσεων τρία επί δύο η αίσθηση ότι δεν
μπορείς να βγεις μια βόλτα, γίνεται θηλιά».

Εκεί αισθάνθηκε την επιθυμία να ταξιδέψει στην Ελλάδα. «Είχα ένα χάρτη και
έβλεπα διάφορα μέρη που ήθελα να επισκεφτώ: την Ήπειρο, τη Βόρεια Ελλάδα και
τα νησιά μας». Αυτό είναι τώρα το… όνειρο που θέλει να πραγματοποιήσει, να
ταξιδέψει στην άγνωστη Ελλάδα.

Αν και πιστεύει ότι «φυλακές υπάρχουν και στην κοινωνία», αισθάνεται δυνατός
να αντεπεξέλθει σε κάθε εμπόδιο που βρεθεί μπροστά του. Διψάει για ζωή και δεν
το κρύβει. Όπως δεν κρύβει ότι η στάση της ζωής του έχει μονοδρομηθεί. Σε
όσους ρωτούν να μάθουν αν θα… ιδιωτεύσει ή όχι αυτός απαντάει χωρίς πολλή
σκέψη: «Θα ιδιωτεύσω, όπως… ιδιώτευα τόσα χρόνια».