Ελληνικά χρώματα στο γιορταστικό Παρίσι

Το Παρίσι ντύνεται στα γιορτινά του και για τις Γιορτές και για τη σημερινή
ανάληψη της προεδρίας της Δυτικο-Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ) από την Ελλάδα. Ο
Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, ο ΥΠΕΞ Θεόδωρος Πάγκαλος, ο αναπληρωτής υπουργός
Εξωτερικών Γεώργιος Παπανδρέου βρίσκονται όλοι εδώ. Ενώ σήμερα στις 11 το πρωί
ο Πρωθυπουργός εκφωνεί βαρυσήμαντο λόγο στην κοινοβουλευτική συνέλευση της ΔΕΕ.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ παρουσία στη γαλλική πρωτεύουσα υπήρξε έντονη τον μήνα που πέρασε.
Εκτός από την επιτυχημένη βραδιά στην Όπερα που οργάνωσε το υπουργείο
Πολιτισμού υπό την αιγίδα της Ουνέσκο, στις 20 του Νοέμβρη, με τη Βάσω
Παπαντωνίου ως σολίστ και τον Αλέξανδρο Μυράτ που διηύθυνε την ορχήστρα Κολόν,
για να τιμήσει αφενός την 20ή επέτειο από τον θάνατο της Μαρίας Κάλλας, αλλά
και για να ρίξει τον πρώτο σπόρο (με τα έσοδα της συναυλίας) για τη δημιουργία
μιας νέας κρατικής όπερας όπου θα μεταστεγαστεί η Λυρική Σκηνή, στις 25 του
ίδιου μήνα ο μαγικός Γιάννης Κόκκος «ξαναχτύπησε» στο θέατρο του Σατελέ,
ανεβάζοντας την όπερα «Χάνσελ και Γκρέτελ», με σκηνικά και κοστούμια δικά του.
Το αποτέλεσμα, όπως πάντα στα έργα του Γιάννη Κόκκου, ήταν μια αισθητική
απόλαυση. Και τα δέντρα του, για τα οποία έχουμε μιλήσει κι άλλες φορές, τούτη
φορά ήταν πρωτοφανέρωτα.

Παράλληλα, στον χώρο της λογοτεχνίας, δύο βιβλία ελληνικά εντυπωσίασαν τη
γαλλική αγορά. Το πρώτο, όπως ήταν φυσικό, μετά την επιτυχία της «Μητέρας του
Σκύλου», το νέο μυθιστόρημα του Παύλου Μάτεσι. Εκείνο, όμως, που στάθηκε
αληθινή έκπληξη ήταν η πολύ ευνοϊκή υποδοχή του κοινού για το «Σοφό Παιδί» του
Χρήστου Χωμενίδη.

Όλοι είχαμε το ερώτημα για το αν η νέα πολιτική μας ιστορία μπορεί να περάσει
μυθοποιημένη σε ένα ξενόγλωσσο κοινό. Το «Σοφό Παιδί», λοιπόν, απέδειξε, όταν
το έργο είναι σωστά δομημένο και καλομεταφρασμένο, ότι μπορεί. Ο Χωμενίδης
άνοιξε μια πόρτα κλειστή. Ελπίζω να ακολουθήσουν και άλλοι.

Όμως, είχαμε και κάτι δυσάρεστο τον μήνα που μας πέρασε: έφυγε ξαφνικά από τη
ζωή ο μεγάλος φίλος της χώρας μας και πρέσβης σε αυτήν τα χρόνια ’89-’93, ο
Ζακ Τιμπώ.

Ο Τιμπώ δεν ήταν διπλωμάτης καριέρας. Ξεκίνησε σαν «ντεγκωλικός» υπεύθυνος για
την αναδιάρθρωση της γαλλικής τηλεόρασης το 1970, όπου τα σημάδια που άφησε
είναι ακόμα ορατά. Διανοούμενος και συγγραφέας, μας άφησε αρκετά βιβλία,
ανάμεσα στα σημαντικότερα «Η ιστορία των σκλάβων στα χρόνια της γαλλικής
επανάστασης του 1789» και το δίτομο έργο του για την εφημερίδα «Λε Μοντ», «Ο
κόσμος της Μοντ και η Μοντ του κόσμου».

Όπως κάθε Γάλλος φιλέλληνας δεν αρκέστηκε στα λόγια, αλλά φρόντισε, τόσο κατά
τη θητεία του στη χώρα μας, όσο και μετά που έφυγε, να καλλιεργήσει τις
ελληνογαλλικές σχέσεις, ακόμα και στο επίπεδο της αυτοδιοίκησης. Ακόμα
παραμένει ενεργό ένα φεστιβάλ στην περιοχή του έξω από το Μπορντώ, γενέτειρα
του Φρανσουά Μοριάκ.

Ο Ζακ Τιμπώ είχε την τύχη να μελετήσει από κοντά την ένταση των χρόνων ’89-’93
και να δει πολλά από τα χαρακτηριστικά του λαού μας, κυρίως το πολιτικό πάθος
που διέτρεχε τα χρόνια αυτά. Μου έλεγε: «Είναι λάθος, μεγάλο, η ποινικοποίηση
της πολιτικής ζωής». Αλλά πίστευε πως η Ελλάδα θα βγει από το τούνελ, όπως και βγήκε.

Γυρίζοντας στο εορταστικό Παρίσι, σκέφτομαι με απογοήτευση πως οι συμπατριώτες
μας που το επισκέπτονται συνδυάζουν την παραμονή τους με μιαν αναγκαστική
επίσκεψη στο Ντίσνεϊλαντ.

Μα δεν είναι μόνο αυτό το αμερικανόφερτο θέαμα που προσφέρει η γαλλική
πρωτεύουσα για τα παιδιά.

Υπάρχουν δεκάδες άλλα θεάματα που πρέπει κανείς να επισκεφτεί, όταν συνοδεύει
τα παιδιά του, αρχή κάνοντας από τις βιτρίνες και μόνο των πολυκαταστημάτων.
Μπον Μπαρσέ, Γκαλερί Λαφαγιέτ κ.λπ. είναι παραδείσιοι κήποι για τα παιδιά, με
όλη τη γαλατική φινέτσα και τη γοητεία της σύγχρονης τεχνολογίας.

Όμως, οι Έλληνες, σαν καρφωμένοι, οδεύουν πλησίστιοι για το Ντίσνεϊλαντ,
άσχετα αν η ταλαιπωρία μιας μέρας, που αφαιρείται από τις διακοπές τους, δεν
τους αποζημιώνει. Το Παρίσι υπήρχε για πολλές εκατονταετίες χωρίς αυτή την
αμερικανοφυτεμένη έκταση.

Τέλος, κι εδώ όπως παντού, για να παραμείνουμε στον χώρο του παιδικού,
«σκίζει» ο Ηρακλής. Θα κάνει άραγε, την ίδια ζημιά που έκανε η ντισνεϊκή
«Παναγία των Παρισίων», όπου πια τα παιδιά περνώντας έξω από τον καθεδρικό ναό
ψάχνουν να βρουν από πού θα κατέβει η Εσμεράλδα; Ή η μυθολογία μας, σαν
μυθολογία που είναι, αντέχει περισσότερο στην παραποίησήτης;