Η ζωή της Βούλας με τα μάτια του… αρκούδου της

ΕΚΡΗΞΗ ψυχής από μια σπουδαία Ελληνίδα, την πρώτη μας Ολυμπιονίκη, τη Βούλα
Πατουλίδου, που από το 1965 ­ έτος γεννήσεώς της στον Τριπόταμο Φλωρίνης ­ έως
το 1992 ­ έτος της στέψης της στη Βαρκελώνη ­ χάραξε 27χρονη πορεία στη ζωή.
Αυτήν αποκαλύπτει μέσα σε μερικές εκατοντάδες σελίδες ο πιο στενός της φίλος,
ο αγαπημένος της «αρκούδος», που έζησε τη Βούλα όπως δεν την έζησε κανείς
άλλος. Για χάρη της έπιασε μολύβι, αποτύπωσε τα συναισθήματά του σε πολλές
κόλλες χαρτί και ολοκλήρωσε ύστερα από πολλούς μήνες την «έκρηξη ψυχής», που
θα παρουσιάσει επίσημα τη Δευτέρα στη γιορτή των Ολυμπιονικών.

Τη Βούλα είχαμε να τη δούμε από τις 6 Αυγούστου, όταν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα
της Αθήνας έκανε την τελευταία της εμφάνιση στους στίβους. Έκτοτε συνέβησαν
διάφορα γεγονότα, χαρμόσυνα στην πλειονότητά τους, που άλλαξαν άρδην τη ζωή
της. Όλα αυτά λοιπόν εκμυστηρεύθηκε στα «ΝΕΑ» χθες το απόγευμα ­ πού αλλού ­
στο δεύτερό της σπίτι, στο γήπεδο, όπου μελαγχολικά παρακολουθούσε τον Δημήτρη
της να προπονεί τους αθλητές του.

­ Τι γίνεται Βούλα, γεννητούρια το ένα μετά το άλλο;

«Χαρμόσυνα νέα. Έρχεται η ολοκλήρωσή μου με τη μητρότητα, πρώτα όμως θα…
γεννηθεί το βιβλίο μου και μετά η… μπέμπα (;) μου».

­ Πώς προέκυψες συγγραφέας;

«Προς Θεού, δεν θέλω να συγκριθώ με τους σπουδαίους ανθρώπους των γραμμάτων,
είναι μεγάλη κουβέντα να πω κάτι τέτοιο, δεν είμαι συγγραφέας. Αλλά κάποια
στιγμή βαρέθηκε να με ακούει ο Δημήτρης να μουρμουρίζω για διάφορα που
γράφονται και απέχουν πολύ από την πραγματικότητα και μου είπε: “μη με
ζαλίζεις και ξεκίνα να γράφεις όπως έχουν τα γεγονότα”. Έτσι έκανα την αρχή».

­ Στο σχολείο πώς τα πήγαινες με τα γράμματα;

«Δεν έγραφα καθόλου καλές εκθέσεις, οι δάσκαλοι έλεγαν συνέχεια στους γονείς
μου ότι επαναλαμβάνομαι σε κάθε πρόταση, αλλά δεν καταλάβαιναν τις δυσκολίες
που είχε ένα παιδί μεταναστών».

­ Και τι σε ώθησε να γράψεις αυτό το βιβλίο;

«Είναι τόσο πολλά πράγματα που δεν γνωρίζει ο κόσμος, γεγονότα, παρασκήνια, τα
οποία κάποτε έπρεπε να γίνουν γνωστά. Δεν είναι πάντως απλώς καταγραφή παρασκηνίου».

­ Είναι η πιο αποκαλυπτική σου συνέντευξη στον αγαπημένο σου αρκούδο;

«Είναι ό,τι έζησε από το 1965 ­ όσο θυμάμαι δηλαδή ­ ώς το 1992 η Βούλα
Πατουλίδου, είναι το δικό της παρασκήνιο, είναι μια ευκαιρία να ανακαλύψουν
όλοι τις άγνωστες πτυχές της Βούλας».

­ Πώς έβγαλες τον τίτλο «Έκρηξη ψυχής»;

«Μόνος του βγήκε, γιατί ό,τι πέτυχα και ό,τι πετυχαίνουν όλοι οι άνθρωποι
πιστεύω πως γίνεται με μιαν έκρηξη της ψυχής τους. Αυτό θέλω να δώσω να
καταλάβουν όλοι μέσα από το βιβλίο. Δεν είναι τυχαίο αυτό που πέτυχαν και τα
άλλα παιδιά, ο Γιάννης (σ.σ.: Μελισσανίδης), η Νίκη (σ.σ.: Μπακογιάννη), είχαν
τρομερές ψυχικές δυνάμεις και κάποια στιγμή κατάφεραν να τις ανακαλύψουν. Με
την έκρηξη της ψυχής τους έφτασαν στους άθλους».

­ Βγάζεις δηλαδή τα εσώψυχά σου;

«Νομίζω πως είναι μια διαδικασία που πρέπει να γνωρίζει ο κόσμος, να μάθουν
ότι όλοι μπορούν να πετύχουν. Αυτό που έγινε το ’92 ακόμη και τώρα το βλέπω ως
όνειρο, ένα τρελό όνειρο, και όμως το πέτυχα».

­ Απευθύνεσαι δηλαδή σε όλους τους ανθρώπους και προσπαθείς να επικοινωνήσεις;

«Δεν είναι βιβλίο για τον αθλητόκοσμο, είναι για όλους τους Έλληνες, που δεν
ξέρουν ότι κόντεψα να γίνω μαμή, ζωγράφος και άλλα πολλά. Μόνη μου άνοιγα τους
δρόμους και μόνη μου τους έκλεινα, για να επιλέξω τον δυσκολότερο που ήταν και
ο πιο κλειστός».

­ Ξέρεις όμως ότι θα ενοχλήσεις πολλούς με αυτά που γράφεις;

«Μου το είπαν και άλλοι πως ίσως πρέπει να μη γράψω ορισμένα πράγματα όπως
είναι, αλλά εγώ δεν μπορώ να ωραιοποιήσω καταστάσεις. Έπρεπε να τα πω όλα, να
γράψω την πραγματικότητα όπως την έζησα. Δεν γίνεται να αποφύγω τις κακίες,
ξέρω πως θα ενοχληθούν κάποιοι, όμως δεν φταίω εγώ αλλά αυτοί που τα έκαναν,
αυτά που έκαναν».

­ Ο αρκούδος τι ρόλο έπαιξε στη ζωή σου;

«Είναι ο αγαπημένος μου φίλος. Πάντα έχω έναν αρκούδο μέσα μου και θέλω να τον
κερδίζω. Και όλοι νομίζω πως έχουν μέσα τους έναν αρκούδο».

­ Τώρα όμως που είσαι και στον πέμπτο μήνα δεν νομίζω πως θα συνεχίσεις
να ψάχνεις τον… αρκούδο.

«Κάνε λίγο υπομονή και θα δεις. Το 2000 δεν είναι μακριά και με περιμένει, δεν
μπορώ να το αφήσω να μου φύγει. Είναι μια πρόκληση και εγώ ζω με τις
προκλήσεις. Δεν βλέπεις; Από δω το φέρνω από κει το πάω, πάλι στο γήπεδο
είμαι, ο αθλητισμός είναι το οξυγόνο μου».

­ Θα ‘θελα να ξέρω, με όλα αυτά που είσαι και που κάνεις τι
θα λέει αυτό το έμβρυο που κουβαλάς μέσα σου;

«Ή θα βγει και θα με πλακώσει ή θα φοράει παπουτσάκια για να τρέξει. Εγώ
πάντως θέλω να βγει γερό και ας κάνει ό,τι θέλει».

Έκρηξη ψυχής του… αρκούδου διά χειρός Βούλας Πατουλίδου

ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ, τις θύμησες, τις στιγμές που την έκαναν να πικραθεί ή να
γελάσει έβαλε σε τάξη η Βούλα Πατουλίδου, τις ψιθύρισε στο αγαπημένο της
αρκουδάκι κι αυτό από το νου τις πέρασε στο χαρτί.

Η «ΟΜΑΔΑ» παρουσιάζει σήμερα μικρά αποσπάσματα από αυτές τις πρόχειρες
σημειώσεις που οδήγησαν στη συγγραφή του βιβλίου που αναφέρεται στη ζωή της
μέσα κι έξω από τους στίβους.

Το «Χρυσό κορίτσι» της Ολυμπιάδας της Βαρκελώνης αποδεικνύει σήμερα ότι με
το ίδιο πάθος και την ίδια χάρη που ξεπέρασε τα ψηλά εμπόδια και πάτησε στο
«πρώτο σκαλί» περπατά σήμερα στα δύσκολα μονοπάτια της λογοτεχνίας,
καταθέτοντας την «έκρηξη ψυχής» της.

Για τον μονόλογό της με το… ταρτάν και τον χρόνο το πρώτο απόσπασμα των σημειώσεων.

Με υπεράνθρωπη προσπάθεια κάλυψε την απόσταση μεταξύ 1ου και 2ου
εμποδίου, εκφράζοντας συγχρόνως δυνατά τις σκέψεις της. Από ‘κει
και πέρα… μπήκε, έστω και καθυστερημένα,
στον ρυθμό των εμποδίων κατορθώνοντας την τελευταία στιγμή να
κερδίσει και να πετύχει 14”02. Με το τέλος της κούρσας την πλησίασε
η αθλήτρια που έτρεχε στο διπλανό διάδρομο: «Μα καλά, της
είπε, σε άκουγα να μιλάς πάνω στην κούρσα και μου ‘ρχόταν
να βάλω τα γέλια». »Δεν θυμάμαι τίποτε», είπε η Βούλα…
«Τι στην ευχή έλεγα»; «Μεταξύ εκκίνησης και πρώτου εμποδίου
σε άκουσα να λες”Ωχ, την πάτησα”, μεταξύ
1ου και 2ου εμποδίου, “αμάν είναι μακριά”… μόλις
πέρασες το 21ο εμπόδιο είπες: “βόηθα Παναγιά μου να
τερματίσω”». Έσκασαν και οι δύο στα γέλια που
διακόπηκαν από τον εκφωνητή των αγώνων που προσκαλούσε τις
αθλήτριες των 100 μ. που είχαν προκριθεί γία τον τελικό.

Θυμάται και γελάει τα μίτινγκ που έπαιρνε μέρος η ελληνική ομάδα όταν οι
άλλοι τα απέφευγαν:… Η Ελλάδα όμως ανέκαθεν κατόρθωνε να
κλείνει συναντήσεις με κράτη που όλες οι μεγάλες δυνάμεις
του στίβου απέφευγαν. Έτσι, από τους 30ΨC η εθνική
ομάδα στίβου γυναικών βρέθηκε σε μια χώρα που τα κοντομάνικα
μπλουζάκια και τα σορτσάκια τα χρησιμοποιούσαν το πολύ για
μια εβδομάδα το χρόνο και αυτά όχι απαραίτητα κάθε
χρόνο. Ξύνισαν τα μούτρα όλων των αθλητριών καθώς
έψαχναν στις αποσκευές τους μακρυμάνικα μπλουζάκια για να
προφυλαχτούν από το κρύο. Αποζημιώθηκαν μόνο όταν
έφθασαν στο ξενοδοχείο τους, από την πολυτέλεια
που απρόσμενα τους περιέβαλε.

Ήθελε να δοκιμάσει τις γνώσεις της στο μενού των Σκωτσέζων κι έμεινε
νηστική. … Επρεπε να πάνε στη δεξίωση των αγώνων. Η
Βούλα και τρεις ακόμη αθλήτριες προτίμησαν τη ζεστασιά του ξενοδοχείου
από το να ξαναεκτεθούν στη βροχή που λυσσομανούσε έξω. Με τη
συγκατάθεση του αρχηγού της αποστολής θα έτρωγαν βραδινό στο
εστιατόριο του ξενοδοχείου και κατόπιν θα περίμεναν την επιστροφή από
τη δεξίωση της υπόλοιπης ομάδας για να μάθουν κατά πόσο
ανταποκρίνονταν στην αλήθεια οι φήμες για
τη τσιγγουνιά των Σκωτσέζων. Το δράμα τους αποκαλύφθηκε
τη στιγμή που έκατσαν στο τραπέζι του εστιατορίου και άνοιξαν
τον κατάλογο των φαγητών για να παραγγείλουν.
Όσο και να έψαχναν, όπως και να τον κρατούσαν, ανάποδα
ή κανονικά, δεν καταλάβαιναν τίποτε. Τελικά,
παρήγγειλαν στην τύχη διαλέγοντας κάτι από όλα όσα
έβλεπαν. Το αποτέλεσμα ήταν να στουμπώσουν με ψωμί και
βουτυράκια αφού όσα παρήγγειλαν, αν ήταν στην Ελλάδα, θα
τα έτρωγαν μονάχα οι κατσίκες…