Παιδική χαρά εσωτερικού χώρου

Τα παιδιά. Τρέχουν, ουρλιάζουν κι εκτονώνονται στις ιδιωτικές παιχνιδουπόλεις που φαίνεται να αντικαθιστούν τις αλάνες στις γειτονιές

Τα χρώματα είναι μπλε-ραφ, κόκκινο της φωτιάς, κίτρινο-καναρινί και πράσινο
του κυπαρισσιού. Όχι τυχαία. Οι ειδικοί που ασχολήθηκαν με τον σχεδιασμό των
εν λόγω παιχνιδιών έχουν διαπιστώσει πως αυτά τα χρώματα διεγείρουν την
κινητικότητα των παιδιών, τα κάνουν να βρίσκονται διαρκώς σε κίνηση. Όμως,
αυτός ακριβώς είναι ο στόχος των εισαγόμενων από την Αγγλία παιχνιδιών, που
απαρτίζουν μια ιδιότυπη «εσωτερική» ­ιδιωτική ­ παιδική χαρά που έγινε μόδα
και στις γειτονιές της Αθήνας.

ΤΑ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙΑ κάνουν ουρές έξω από τα ψηλά, σαν αποθήκες, κτίρια τα
Σαββατοκύριακα και η λίστα αναμονής για να κάνουν «εκεί» το πάρτι των
γενεθλίων τους φτάνει αισίως τους δυο-τρεις μήνες. Με το που ανοίγει η πόρτα
τους στον ανήξερο επισκέπτη, ένα κύμα «παιδικής ενέργειας» (ναι, ναι, αυτής
που μοιάζει να μην εξαντλείται) ξεχύνεται στην ατμόσφαιρα. Δεκάδες αγοράκια
και κοριτσάκια τρέχουν ξυπόλητα σαν σβούρες, άλλα φωνάζοντας, άλλα
ουρλιάζοντας και κάνουν ό,τι μπορεί ν’ αγγίξει η φαντασία. Μοιάζουν απολύτως
ευτυχισμένα. Από τα ηχεία η «ωραία πεταλούδα» διαδέχεται το Στρουμφάκι που
λέει «Δευτέρα κάτι έχω, την Τρίτη δεν αντέχω» και ο ιδρώτας τρέχει ποτάμι από
τα κεφαλάκια των πιτσιρικάδων. Ένα παιδικό ρέιβ πάρτι, με άφθονη πορτοκαλάδα
και μοναδικό στόχο το παιχνίδι, που φαίνεται να καταλαμβάνει τον χώρο της
παλιάς «αλάνας» στις συνειδήσεις των νέων γονιών.

Ξεκίνησαν να υπάρχουν στη χώρα μας πριν από δυο χρόνια αλλά η επιτυχία τους
έχει εξαπλώσει την «αλυσίδα» σε τέσσερις τουλάχιστον γειτονιές της Αθήνας. Οι
ίδιοι οι γονείς που φέρνουν εκεί τα παιδιά τους μόνο καλά λόγια έχουν να πουν.
Όπως η μητέρα του σχεδόν τρίχρονου Γεωργάκη, η κ. Γεωργία Γονάτου, που
συνοψίζει σε μια φράση την «αναγκαιότητα» της «εσωτερικής παιχνιδούπολης»:
«Έχω πειστεί πως εδώ μέσα το παιδί μου μπορεί να παίξει και να ξεδώσει με
ασφάλεια. Το αφήνω μόνο του κι εγώ το παρακολουθώ από μακριά πίνοντας το
καφεδάκι μου. Ε, όταν είσαι όλες τις ώρες κλεισμένη στο σπίτι και είναι
χειμώνας, πού αλλού θα μπορούσες να πας με το παιδί σου;».

Στο πολύχρωμο κτίριο των πεντακοσίων τετραγωνικών, πίσω από το Ασκληπιείο της
Βούλας, από τις 5.30 το απόγευμα επικρατεί το αδιαχώρητο. Στον ήσυχο δρόμο,
κυρίως μαμάδες παρκάρουν τα αυτοκίνητά τους και χτυπούν την πόρτα που
εσωτερικά κλείνει (για τον τυχόν φόβο μιας παιδικής απόδρασης). Πληρώνουν το
αντίτιμο της εισόδου, που είναι χίλιες πεντακόσιες δραχμές για κάθε παιδί και
πεντακόσιες για κάθε μεγάλο, και προχωρούν μέσα, βγάζοντας τα… παπούτσια
τους. Από εκεί και μετά σχεδόν οι δρόμοι χωρίζουν. Τα παιδιά σαν υπνωτισμένα
τρέχουν να σκαρφαλώσουν, να χωθούν, να φωνάξουν, να βρουν τους φίλους τους, ή
απλώς να κυλιστούν στο πάτωμα από «αφρολέξ» με μια λαχτάρα… και οι γονείς
πηγαίνουν εφησυχασμένοι στα τραπεζάκια καφενείου στο βάθος.

«Στο σπίτι πού να το αφήσεις να τρέξει; Με τα έπιπλα παντού και όλα αυτά τα
αντικείμενα που μπορεί να γίνουν επικίνδυνα; Εδώ τον αφήνω, κι έχω το κεφάλι
μου ήσυχο», λέει η μητέρα του Γιώργου, που πλησιάζει το τραπέζι μόνο όταν
διψάσει για πορτοκαλάδα (μπορεί να πιει όσο θέλει) κι όταν είναι να του
σκουπίσουν τον ιδρώτα από το πρόσωπο. Μαζί της η κ. Ιρέν Πέρρου, τραπεζικός
υπάλληλος, προσέχει τις αντιδράσεις του δικού της μωρού, που όντας ακόμα μηνών
παρακολουθεί από το καθισματάκι του εκστατικό τα μαγικά που γίνονται στην
πολύχρωμη αίθουσα. «Μη νομίζετε, καλό του κάνει γιατί κοινωνικοποιείται από
μικρό», λέει η μητέρα του, κοιτάζοντας μια πιτσιρίκα που πλησιάζει το μωρό και
του δίνει μια πορτοκαλί μπάλα να παίξει.

Δίπλα της η Κορεάτισσα μητέρα του Τάκι έχει από ώρα βγάλει το πλεχτό της και
πλέκει, ρίχνοντας πού και πού ματιές στο μικρό της. Οι φωνές από την αίθουσα,
που χωράει εβδομήντα παιδιά, σκεπάζουν ακόμα και αυτή την ένταση της μουσικής.
Ύστερα από μία ώρα, λίγο πριν από τις εννιά που κλείνει η παιχνιδούπολη, θα
γυρίσουν όλα στο σπίτι τους κατάκοπα, «έτοιμα για το κρεβάτι».

Οι μεγάλοι βγάζουν τα παπούτσια τους και παρακολουθούν διακριτικά το ξέφρενο παιχνίδι των παιδιών

ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ μονοήμερες εκδρομές των παιδικών σταθμών και νηπιαγωγείων
πραγματοποιούνται στις παιδικές χαρές τον χειμώνα. Σύμφωνα με τους
παιδοψυχολόγους, η ψυχαγωγία που προσφέρουν επιδρά στη διαμόρφωση της παιδικής
προσωπικότητας, «αφού εκεί το παιδί ικανοποιεί, αφ’ ενός, την βασική ανάγκη
για κίνηση και, αφ’ ετέρου, γνωρίζεται με άλλα παιδάκια».

Όπως επισημαίνει ο κ. Γιάννης Κούρος, ψυχίατρος – παιδοψυχολόγος, «ένα παιδί
που μένει κλεισμένο πολλές ημέρες στο διαμέρισμα και δεν συναναστρέφεται με
παιδιά της ηλικίας του αναπτύσσει παθητικό χαρακτήρα, δεν παίρνει πρωτοβουλίες
και δυσκολεύεται στην κοινωνικοποίησή του». Από την άλλη πλευρά, οι γονείς που
πηγαίνουν τα παιδιά τους στις ιδιωτικές παιδικές χαρές πρέπει να είναι
διακριτικά κοντά τους, τουλάχιστον στην αρχή, ώστε το παιδί να μη νιώσει εγκαταλελειμμένο».

«Αν το παιδί, όταν μπει σ’ αυτό το χώρο, δεν εντάσσεται στο περιβάλλον, αλλά
προτιμά να κοιτάζει από μακριά, οι γονείς καλό είναι να μένουν μαζί του και να
το συστήσουν κατά κάποιο τρόπο σε κάποιο άλλο παιδάκι, να παίξουν κι αυτοί
μέχρις ότου αισθανθεί άνετα» συμπληρώνει η κ. Νάσια Καρκάκη, ψυχοθεραπεύτρια.

Οι ιδιωτικές παιδικές χαρές θεωρούνται κάτι συνηθισμένο σε πολλές χώρες της
Ευρώπης. Η ιδέα της μεταφοράς μιας τέτοιας επιχείρησης στην Ελλάδα ανήκει σε
ένα ζευγάρι με δυο παιδιά. «Είχαμε επισκεφτεί για λόγους αναψυχής τέτοιους
χώρους στην Αγγλία και είπαμε, γιατί όχι; λέει ο ιδιοκτήτης κ. Τέλης
Καπετάνιος. Ο ίδιος σήμερα βλέπει σε κάθε παιγνιδούπολη να διασκεδάζουν
περισσότερα από 2.500 παιδάκια ηλικίας έως 7 χρόνων κάθε μήνα. «Εδώ μπορεί να
έρθει κάθε παιδί. Και για παιδιά με ειδικές ανάγκες η είσοδος είναι δωρεάν.
Ναι, πρόκειται για μια πετυχημένη επιχείρηση, που όμως δεν έχει στόχο μόνο το
κέρδος, αφού καλύπτει μια βασική ανάγκη των παιδιών».