ΑΥΤΟΙ

… για να φύγεις και να μη σε ξαναδούμε; Αυτό είναι, περίπου, το ερώτημα της
κυβέρνησης Ζοσπέν σε κάθε λαθρομετανάστη ­ και απόψε συζητείται στην
Εθνοσυνέλευση. Το ρηξικέλευθο νομοσχέδιο προβλέπει επίδομα «αναχώρησης και
αποκατάστασης» για τον κάθε παράνομο που θα δεχτεί να υπογράψει δήλωση ότι
εγκαταλείπει τη Γαλλία διά παντός. Το προτεινόμενο ποσό ­ γι’ ανθρώπους που
δεν έχουν πού την κεφαλήν κλίναι ­ είναι 4.500 φράγκα, δηλαδή 210.000 δραχμές.
Για ένα Ευρωπαίο θα ήταν μάλλον κωμικό να ελπίζει ότι θα μπορούσε μ’ αυτό ν’
αρχίσει «μια νέα ζωή». Για τους πιο φτωχούς τριτοκοσμικούς, όμως, αποτελεί μια
μικρή περιουσία και η γαλλική κυβέρνηση το ξέρει. «Είναι ένα εφ’ άπαξ βοήθημα
για κοινωνική επανένταξη ή για ένα νέο επαγγελματικό ξεκίνημα», δηλώνουν όλο
στοργή οι υπεύθυνοι του Και ντ’ Ορσαί. Αλλά η συζήτηση για το «βοήθημα»
προβλέπεται δύσκολη για τους κήρυκες αυτής της «λύσης».

… δεν έχασε φυσικά την ευκαιρία να χτυπήσει την κυβέρνηση Ζοσπέν για
κατάλυση κάθε έννοιας δικαίου. «Πού ακούστηκε ­ είπε ­ να παραβιάζει κάποιος
τους νόμους της χώρας και από πάνω να τον ανταμείβουμε;». Κατά το Εθνικό
Μέτωπο, τους μετανάστες θα έπρεπε μάλλον να τους ρίχνουν στη θάλασσα. Αλλά τα
οδυνηρότερα βέλη είναι τα εξ οικείων. Τον Ζοσπέν χτυπούν τώρα πολλοί και από
την αριστερά. Αυτό είναι το ήθος της κυβέρνησης; ρωτούν. Αυτή είναι η
προσήλωσή της στις αρχές της δικαιοσύνης και του ανθρωπισμού; Να βάζει μερικά
φράγκα στην τσέπη ανυπεράσπιστων ανθρώπων και να τους εξαποστέλλει στην
κόλαση; Δεν έχουν προσωπικότητα τα ατυχή αυτά ανθρώπινα πλάσματα; Γεγονός
είναι ότι η ιδέα δεν ενθουσιάζει ούτε τους ίδιους τους σοσιαλιστές. Μερικοί
υπενθυμίζουν ότι ξεκίνησε ως «δεξιά πρακτική»: Το μέτρο είχε εφαρμοστεί από
τον Ραιυμόν Μπαρ το ’77. Πληρώνοντας λίγο χαρτζιλίκι, η Γαλλία κατάφερε να
διώξει μέσα σε τέσσερα χρόνια 95.000 ξένους. Το σύστημα εφάρμοσε και ο Κολ,
για ένα διάστημα, με τους Τούρκους της Γερμανιας.

… την ιταλική κώμη που πέρασε στην ιστορία ως τόπος της μεγαλύτερης
οικολογικής τραγωδίας στη Δυτική Ευρώπη, συμβαίνουν παράξενα πράγματα. Οι
βιολόγοι επισήμαναν στην περιοχή, κοντά στο Μιλάνο, την εμφάνιση ενός «νέου
ζωικού είδους», από μετάλλαξη παλαιότερου ­ που είναι ήδη υπό εξαφάνιση. Η
διάχυση στην ατμόσφαιρα νέφους διοξίνης από το εργοστάσιο της χημικής
βιομηχανίας Ικμέζα είχε προκαλέσει βαρύτατες βλάβες στην υγεία εκατοντάδων
ανθρώπων. Πολλοί πέθαναν τελικά από την έκθεση στο δηλητήριο. Δεν είχαν
παρατηρηθεί όμως, μέχρι σήμερα, «κρίσιμες» αλλαγές στη χρωμοσωματική σύνθεση
των κυττάρων σε σύνθετους οργανισμούς, όπως είναι τα θηλαστικά.

… χρόνια επήλθαν αλλοιώσεις που κανονικά θ’ απαιτούσαν χιλιετίες,
αποφάνθηκαν οι ειδικοί. Το νέο είδος, ο Μυς του Σεβέζο, είναι ένα είδος
ποντικού που προέρχεται αποκλειστικά και μόνο από το ζευγάρωμα μελών μιας
οικογένειας ποντικών των γύρω περιοχών (οι οποίοι είχαν μεταναστεύσει στη
μολυσμένη περιοχή) με ποντικούς άλλων οικογενειών που εξακολουθούν να ζουν σε
κάποια απόσταση από το Σεβέζο. Ο Μυς του Σεβέζο είναι κανονικός σε εμφάνιση
και γενικά υγιής, αλλά στείρος. Η φύση, θα έλεγε κανείς, μπλοκάρει τη
διαιώνιση ενός «μη αναγνωρίσιμου» είδους εγκαθιστώντας γενετικό ταμπού.
Πρόκειται, ελέχθη, για θεαματική επιβεβαίωση της δαρβινικής θεωρίας, αλλά στην
εκδοχή της των αλμάτων, κατά τη σχολή του Στήβεν Γκουλντ.