Αντικρούουν Έλληνες ειδικοί δημοσίευμα των «Φαϊνάνσιαλ» για το νέφος της Αθήνας

«ΟΛΟΙ γνωρίζουμε πως το νέφος της Αθήνας, αρκετά συχνά, κάνει δύσκολη τη ζωή
των κατοίκων της. Αυτό όμως σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει πως τα επίπεδα
ατμοσφαιρικής ρύπανσης της ελληνική πρωτεύουσας μπορούν να ενταχθούν στην ίδια
κατηγορία σύγκρισης με εκείνα άλλων πόλεων του πλανήτη, και συγκεκριμένα του
αναπτυσσόμενου κόσμου».

Η διαπίστωση αυτή των Ελλήνων ειδικών έρχεται ως μια πρώτη απάντηση στο
προχθεσινό δημοσίευμα της αγγλικής εφημερίδας «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», που αναφέρει
την Αθήνα ως μια από τις 10 πιο επιβεβαρημένες ατμοσφαιρικά πόλεις του κόσμου.

Οι υπόλοιπες είναι το Σάο Πάολο, η Καλκούτα, το Κάιρο, η Πόλη του Μεξικό, το
Δελχί, το Σαντιάγο, η Μπανγκόκ, η Τζακάρτα και το Πεκίνο.

Ο κ. Δημήτρης Παπαϊωάννου, χημικός μηχανικός – περιβαλλοντολόγος επισημαίνει
πως «τα επίπεδα της ατμοσφαιρικής ρύπανσης της Αθήνας εμφανίζονται ορισμένες
φορές λίγο μεγαλύτερα από αυτά άλλων ευρωπαϊκών πόλεων.

Όμως τα επίπεδα αυτά δεν έχουν μεγάλη απόκλιση, κυρίως με τις πόλεις του
ευρωπαϊκού Νότου, όπως το Μιλάνο, η Ρώμη, η Μαδρίτη, η Βαρκελώνη».

Συγκρίνοντας την εικόνα της Αθήνας με εκείνη άλλων πόλεων, όπως για παράδειγμα
της Λατινικής Αμερικής, ο κ. Παπαϊωάννου παρατηρεί ότι εκεί «έχουμε να κάνουμε
με μεγαλουπόλεις… τενεκεδουπόλεις, όπου ο τοπικά υπερσυγκεντρωμένος
πληθυσμός δεν γνωρίζει τη χρήση του πετρελαίου ή του φυσικού αερίου, όπου για
τις ανάγκες του καίει κάθε λογής καύσιμο, όπως ξύλα, κάρβουνα, σκουπίδια, όπου
τα αυτοκίνητά είναι πεπαλαιωμένης τεχνολογίας με υπερβολικά μεγάλες εκπομπές
ρύπων.

Και αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να παρουσιάζουν ένα ατμοσφαιρικό περιβάλλον
άγνωστο προς τα ευρωπαϊκά δεδομένα».

Από τις τελευταίες συγκεντρωτικές έρευνες που έχουν γίνει αναφορικά με το
νέφος της Αθήνας προκύπτει ότι οι ρύποι που το αποτελούν (όπως το διοξείδιο
του αζώτου, το όζον, το μονοξείδιο του άνθρακα και το διοξείδιο του θείου)
ακολουθούν πτωτική σχετικά τάση, κυρίως στο διάστημα 1991 – 1995.

Το διοξείδιο του αζώτου εμφάνισε στην Αθήνα και τον Πειραιά ετήσια πτώση της
τάξης του 2 – 3%, ενώ το ίδιο συνέβη και με το όζον, που είναι και βασικός
δείκτης της φωτοχημικής ρύπανσης.

Πτωτική πορεία ακολούθησε και το μονοξείδιο του άνθρακα, γεγονός που οφείλεται
στη διαρκώς βελτιούμενη ποιότητα των κινητήρων των οχημάτων.