Ποιος άραγε νοιάζεται για μας τους νέους;

Ποιός νοιάζεται για τους εφήβους και τους νέους; Ποιος ενδιαφέρεται για τα
προβλήματα και τις ανησυχίες τους, για όσα τους ενοχλούν και τους αναστατώνουν
καθημερινά; Γράφουν η Φεβρωνία Ζήκου και ο Κώστας Παπακυριακόπουλος:

«Η γνώση είναι ζωντανή, είναι εποικοδομητική όταν το άτομο μετέχει κατά τρόπο
ενεργητικό στη μάθηση. Αν το σχολείο δεν προσφέρει πνευματικά κίνητρα η
απάθεια και η αδιαφορία επεκτείνονται και στους ικανούς μαθητές, γι’ αυτό
πρέπει να υπάρχει νόημα στη μάθηση και να μην περιορίζονται οι έφηβοι στο να
δίνουν παθητικές απαντήσεις. Και ο ρόλος του σχολείου είναι να μαθαίνει τον
έφηβο με τι να σκέπτεται και όχι πώς να σκέπτεται. Κι όταν θα κλείνει τα
βιβλία του θα πρέπει να ανοίγει την ίδια τη ζωή του.

Όσο όμως μεγαλώνει η απάθεια και η αδιαφορία και από τις δύο πλευρές τόσο το
πρόβλημα και οι διαξιφισμοί εντείνονται κι οδηγούμαστε σ’ ένα αδιέξοδο,
εντοπίζοντας έτσι ύστερα από πολύ καιρό τη μεγάλη έκταση του κοινωνικού πλέον
προβλήματος, σηκώνοντας τα χέρια ψηλά και επιρρίπτοντας τις ευθύνες στην
παιδεία και στους “φυσιολογικά” επαναστάτες εφήβους της.

Γιατί; Γιατί, άραγε;

* Ρωτήσατε ποτέ πως αισθάνεται, πως νιώθει, πως περνά ένα έφηβος;

* Ρωτήσατε ποτέ έναν νέο άνθρωπο με αβέβαιο μέλλον, που προσπαθεί να βάλει κι
από ένα πετραδάκι παραπάνω σ’ αυτό το οικοδόμημα που λέγεται “σύνολη
προσωπικότητα”, πώς περνά έστω μια μέρα απ’ τη ζωή του, αντιμετωπίζοντας εκτός
απ’ τα δικά του, τα προσωπικά του προβλήματα και τα οικογενειακά και τα κοινωνικοπολιτικά;

* Ρωτήσατε ποτέ γιατί νιώθει ότι πνίγεται αντικρύζοντας το μέγεθος των
προβληματικών καταστάσεων που τον κάνουν επιθετικό, αλλοπρόσαλλο, άμυαλο,
αυθάδη, επαναστάτη;

* Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί φέρεται, γιατί μιλά, γιατί ντύνεται, αφύσικα πολλές φορές;

Γιατί, Έφηβε; Γιατί, Νέε;

Γιατί, τέλος πάντων, τα αντιμετωπίζεις όλα με επανάσταση;».

«… Είμαι ένας νέος άνθρωπος είκοσι χρόνων. Ένας άνθρωπος, μα και ένας νέος
που δυστυχώς όλες του οι μέρες είναι ίδιες… Κάθε μέρα ξυπνάω 7.00 π.μ.
Ετοιμάζομαι για να πάω στο σχολείο μου, που αρχίζει 8.15. Η συγκοινωνία με το
τρένο το πρωί είναι απαράδεκτη. Εκατοντάδες άτομα στριμώχνονται σε ένα βαγόνι
για να πάνε κι αυτά στις δουλειές τους. Το σχολείο λοιπόν αρχίζει 8.20 και
τελειώνει 2.10. Περίπου 6 ώρες μαζί με τα διαλείμματα. Ένα εξαντλητικό,
κουραστικό, αηδιαστικό και υποκριτικό σχολείο όπου παίζεται το θέατρο του
παραλόγου με τους χαμηλόμισθους καθηγητές, τις άθλιες αίθουσες και το μηδενικό
ενδιαφέρον της Πολιτείας. Μέχρι να φθάσω σπίτι μου η ώρα πάει 3.00 πάλι με τις
απαράδεκτες και ακατονόμαστες συνθήκες οδικών υπηρεσιών που μας παρέχει το
κράτος. Μέχρι να φάω, να ξεκουραστώ και να κοιμηθώ, σαν άνθρωπος κι εγώ, η ώρα
πάει 6.00 και μέχρι τις 11.00 είναι ο ελεύθερος χρόνος. Σ’ αυτόν πρέπει να
διαβάσω για το σχολείο, για να πάρω ένα πτυχίο που δεν μου χρησιμεύει πουθενά,
να εκτελέσω σωματικές και βιολογικές ανάγκες, να ψευτοεπικοινωνήσω με τους
γονείς μου που είναι έρμαια της παραπληροφόρησης και πιστά σκυλιά του
σύγχρονου αστικού μηχανισμού. Θα δω βέβαια και κάποιους φίλους μου, θα πάμε
και καμιά βόλτα, όταν όμως έχω λεφτά.

Το βράδυ λίγο πριν κοιμηθώ θα δω τη μίζερη πραγματικότητά μου στην TV, που
γενικά τα ΜΜΕ είναι άθλια όπως τρισάθλια είναι και η ίδια η ζωή μου και
ασφυκτιώ, δεν αναπνέω καλά γιατί είναι και αυτό το “νέφος” των νεόπλουτων
Αθηναίων και θέλω να φωνάξω, να ουρλιάξω, να γαβγίσω και να κράξω όλους αυτούς
που με κοροϊδεύουν και θέλω να τους πατήσω και να τους εξαφανίσω. Δεν αντέχω
άλλο τον ψεύτικο και πλαστό κόσμο της κραιπάλης και της επίδειξης και σας το
λέω τώρα.

Αναρωτιέμαι, μερικές φορές, λοιπόν… Αυτή είναι η ζωή;

Γιατί; Γιατί άραγε τόση αγανάκτηση από έναν τόσο νέο άνθρωπο; Ποιος φταίει γι’
αυτό; Μήπως η κοινωνία και οι γύρω άνθρωποι; Γιατί έχουμε συνηθίσει όλοι μας
να επιρρίπτουμε τις ευθύνες στους άλλους και να αιτιολογούμε τις προβληματικές
καταστάσεις εστιάζοντας το ίδιο το πρόβλημα στην ίδια την κοινωνία.

Ή μήπως τελικά φταίει για όλα ο ίδιος ο έφηβος, ο επαναστάτης έφηβος, ο
αλλοπρόσαλλος και αυθάδης;

Κι αν φταίει ο έφηβος, γιατί φταίει;

Αναρωτηθήκατε εσείς ποτέ αυτό το γιατί;..

Μήπως, τελικά, τον ρωτήσατε, με πολλή φυσικότητα, και γιατί δεν μπορεί να
αντέξει αυτήν την “φυσιολογική” κατάσταση της προχωρημένης σήψης που περνά η
κοινωνία μας σε όλους τους τομείς της και γίνεται επαναστάτης;

Μήπως το ρωτήσατε και αυτό;

Γιατί άραγε δεν μπορείς να αντέξεις

Καημένε Έφηβε.

Καημένε Νέε».