ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι μοναξιές του Σαββατόβραδου…

Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ στιγμή της εβδομάδας είναι μερικές ώρες ευλογημένης μοναξιάς,
συνήθως το Σαββατόβραδο. Μια στοίβα βιβλία, ένας σωρός περιοδικά,
μικροδουλειές στο σπίτι, αποτοξίνωση από το τηλέφωνο, λιγότερη ομιλία,
περισσότερη σιωπή, αγαπημένη μουσική, ο αχνός του φαγητού που διαχέεται στο
χώρο και το φως των κεριών.

Ευκαιρία μοναδική για ενδοσκόπηση, για όνειρα, για σχέδια, αυτοκριτική ή απλώς
λίγο χουζούρι με αυτόν τον μεγάλο άγνωστο, τον εαυτό σου, που παρ’ ότι
νομίζεις ότι τόσο καλά τον ξέρεις, να που έρχονται μερικές φορές που σε
εκπλήσσει ευχάριστα ή δυσάρεστα.

«Για μένα η πραγματική πολυτέλεια είναι ο χρόνος που έχω για τον εαυτό μου»,
όπως λέει κι ο ξανθομάλλης Ζακ Βιλνέβ, που είναι ο φετινός παγκόσμιος
πρωταθλητής της Φόρμουλα 1. Χρειάζεται αυτή την ενέργεια ο Καναδός για να
φορτίζει με ηρεμία τη σκέψη του όταν τρέχει με 300 χιλιόμετρα την ώρα στις
πίστες γκραν-πρι. Και οι 32.000 δεκαπεντάχρονοι που πήραν μέρος σε μεγάλη
έρευνα με θέμα την Ιστορία, στο σχετικό κεφάλαιο με τις «προβλέψεις» για το τι
μέλλει γενέσθαι σε σαράντα χρόνια απαντούν, ως σοφές Κασσάνδρες, πως «θα χαθεί
η ιδιωτικότητα», δίνοντας το απαραίτητο ειδικό βάρος στην σπουδαιότητα της έννοιας.

Γυρνώ σελίδα στο προσωπικό ημερολόγιο. Αυτό που κρατούσα όταν ο ιδιωτικός
χρόνος ήταν μεγαλύτερος από τον δημόσιο. Οι σελίδες του καταχωρημένες στα
δωμάτια της μνήμης που δεν ξεκλειδώνουν εύκολα τώρα πια, θυμίζουν κάτι που
ξέχασα αφήνοντας άκριτα ανθρώπους να πλησιάζουν την ψυχή μου «δημοσίως». Η
μήπως είναι τελικά αυτό το τίμημα της «ωριμότητας»; Οι σελίδες ανοίγουν ξανά,
η νύχτα κοντεύει να τελειώσει κι εγώ συνειδητοποιώ ότι τελικά δεν αρκούν λίγες
ώρες μόνο το Σαββατόβραδο…